Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1209/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] nakazał A. S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o numerze identyfikacyjnym [...] i wymiarach ok. 4 x 8 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...].
Odwołanie od tej decyzji złożyła A. S.A. z siedzibą w W. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Jako podstawę prawną postanowienia organ podał art. 134 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie art. 134 i art. 64 k.p.a. poprzez jednoczesne ich zastosowanie. Wskazała, że organ jednocześnie stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu oraz, że zostało pozostawione bez rozpoznania, podczas gdy są to dwie odrębne instytucje procesowe.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podnosząc, że kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., jako że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wbrew zarzutom skargi odwołania nie pozostawiono bez rozpoznania, nie stosowano art. 64 § 2 k.p.a.
W ocenie Sądu I instancji zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie pozostawił odwołania bez rozpoznania, co jednoznacznie wynika z treści rozstrzygnięcia, przywołanej podstawy prawnej oraz uzasadnienia. Zdaniem Sądu samo użycie przez organ w końcowej części uzasadnienia postanowienia sformułowania: "odwołanie należało pozostawić bez rozpatrzenia" nie oznacza, że postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 64 k.p.a.
Skargę kasacyjną złożyła A. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postanowienia, pomimo że zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zawiera dwa rozbieżne rozstrzygnięcia, tj. stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz pozostawienie odwołania bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej również jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zaszła przesłanka stwierdzenia nieważności postanowienia, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu nieważna jest decyzja, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa obejmuje zastosowanie normy prawnej i wyprowadzenie na jej podstawie konsekwencji prawnej do stanu faktycznego, który nie odpowiada hipotetycznemu stanowi zapisanemu w tej normie. Decyzja administracyjna (albo postanowienie) jest wydana z rażącym naruszeniem prawa w przypadku, gdy przyjęte w niej rozstrzygnięcie pozostaje w rażącej sprzeczności z normą prawną, na podstawie której rozpoznano i rozstrzygnięto sprawę (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 1610/16).
Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jako podstawę prawną kwestionowanego postanowienia organ powołał art. 134 k.p.a. W myśl tego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie złożone przez Spółkę od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z [...] listopada 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że Spółka otrzymała decyzję w dniu 27 listopada 2017 r., zatem termin do wniesienia odwołania minął 11 grudnia 2017 r. Spółka odwołanie wniosła natomiast dopiero miesiąc później, tj. 11 stycznia 2018 r. Organ prawidłowo zastosował normę z art. 134 k.p.a. do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego (którego strona nie kwestionowała).
Nie zmienia tego niefortunne użycie w ostatnim zdaniu uzasadnienia terminu odnoszącego się do innej instytucji procesowej, tj. pozostawienia podania bez rozpoznania. Uregulowana w art. 64 k.p.a. instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy podanie jest dotknięte brakami formalnymi. Nie ulega wątpliwości, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Co więcej, organ nie odwoływał się w ogóle do art., 64 k.p.a., powołał prawidłową podstawę prawną, tj. art. 134 k.p.a. Powyższe jest jedynie omyłką organu, która pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie organu pozostaje w zgodzie z normą prawną, na podstawie której rozpoznano sprawę.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.