Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 802/09 w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a w pkt II zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz Z. B. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, Starosta Wielicki decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę, dla R. M., budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] położonej w S. Następnie Starosta Wielicki decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] orzekł o przeniesieniu wyżej wymienionej decyzji na rzecz nowego inwestora J. K. W dniu 6 czerwca 2007 r. Z. B. i B. B. wystąpili do Starosty Wielickiego o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty Wielickiego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. o pozwoleniu na budowę.
W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku Starosta Wielicki decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., odmówił wznowienia wyżej wymienionego postępowania, która to decyzja następnie została uchylona przez Wojewodę Małopolskiego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Starosta Wielicki, ponownie rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją Starosty Wielickiego z dnia [...] lipca 2005 r., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] odmówił na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 k.p.a. uchylenia decyzji Starosty Wielickiego z dnia [...] lipca 2005 r. z uwagi na fakt, iż wnioskodawcy nie mogli zostać uznani za strony postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...].
Z. B. oraz E. B. i M. P. (spadkobiercy B. B.) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 802/09 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Wielickiego z dnia [...] kwietnia 2008 r.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż organy administracyjne orzekając na podstawie wypisu uproszczonego z rejestru gruntów, wg stanu na dzień 20 grudnia 2004 r., z którego wynika, iż działka nr [...] pozostawała we władaniu Gminy w Wieliczce, nie ustaliły kto jest właścicielem działki nr [...] przez którą działka inwestora miała mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Dodatkowo nie ustalono, czy działka na której była planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej i czy inwestor ma prawnie zapewniony dojazd do swojej działki. Zdaniem Sądu inwestycja obejmowała nie tylko działkę na której miała być prowadzona budowa, lecz także działkę, która zapewnia dostęp do drogi publicznej, tj. działkę nr [...], co oznacza, iż jej właściciele powinni byli być zawiadomieni o toczącym się postępowaniu i w nim uczestniczyć.
Dodatkowo zdaniem Sądu organy administracyjne nie wyjaśniły czy działka nr [...] (powstała w wyniku podziału działki [...]) znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy przedmiotowe pozwolenie na budowę.
Pismem z dnia 2 września 2009 r. J. Królikowska wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2009 r. zaskarżając go w całości i zarzucając, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jego zmianę poprzez oddalenie skargi ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Z. B. pismem z dnia 21 września 2009 r. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wielickiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. została wydana w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak okoliczność mająca świadczyć o tym, że miała miejsce powyższa przesłanka (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), została ujawniona po dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. o pozwoleniu na budowę, na skutek wydania przez Starostę Wielickiego decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Powyższa decyzja Starosty Wielickiego ustanowiła nowy stan prawny poprzez wyodrębnienie z działki nr ewid. [...] działek nr [...] i [...]. Prawo do działki nr ewid. [...] członków rodziny B. w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ([...] lipca 2005 r.), nie wynikało z dokumentacji na której oparto decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2005 r. i kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę.
Trudno więc w tej sytuacji wywodzić prawo do bycia stroną członków rodziny B. w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Wielickiego z dnia [...] lipca 2005 r., skoro okoliczności mogące dawać im takie prawo, powstały po dacie wydania tej decyzji.
Nie można też się zgodzić z poglądem Sądu, że organ wydający pozwolenie na budowę, powinien ustalić kto jest właścicielem działki nr [...], a nie tylko kto jest władającym, gdyż taki obowiązek nie wynika z art. 35 Prawa budowlanego. Dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), nie oznacza bezpośredniego dostępu do tej drogi, nie jest więc też istotne, czy w dacie wydania pozwolenia na budowę działka nr ewid. [...] miała charakter drogi publicznej. Nie jest też prawdą, że organy administracyjne orzekające w sprawie zupełnie zignorowały fakt, iż decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. dokonano podziału działki nr [...] na działkę nr [...] i działkę nr [...]. Organy prawidłowo zajęły stanowisko, że ten fakt jako mający miejsce po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nie mógł stanowić podstawy wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem w tej dacie członkowie rodziny B. nie mogli mieć przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Na marginesie tego postępowania można powiedzieć, że niezależnie od jego wyniku, nie mogło ono uregulować kwestii dostępu do drogi publicznej nieruchomości należącej do J. K., ani też uchronić działkę nr ewid. [...] od korzystania z niej jako drogi dojazdowej do drogi publicznej przez osoby niebędace właścicielami tej działki, o czym świadczy najlepiej wyrok Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...], złożony na rozprawie przez E. B. Teraz, kiedy budynek mieszkalny na działce nr ewid. [...] został już zrealizowany na podstawie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę, uregulowanie dostępu tego obiektu do drogi publicznej, nie jest uzależnione od ewentualnego wzruszenia w trybach nadzwyczajnych tych decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, jednocześnie na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości.