Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2190/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. C. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na roboty budowlane.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej: u.p.z.p., oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji na wniosek S. C., polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w dzielnicy [...] w W. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Stołeczny Konserwator Zabytków po rozpatrzeniu wystąpienia Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...] r. znak [...] odmówił uzgodnienia pozwolenia na roboty budowlane. W uzasadnieniu organ ochrony zabytków pierwszej instancji wskazał, że projektowany obiekt jest zbyt wysoki i wypełnia powierzchnię działki prawie do jej granic. Podobny sposób zagospodarowania nie występuje w sąsiedztwie na działkach historycznych, oraz że planowany obiekt nie wpisuje się w otoczenie, lecz nad nim dominuje.
Podkreślono także, iż ww. inwestycja nie przewiduje zachowania proporcji pomiędzy zabudową a zielenią, charakterystycznej dla miasta ogrodu. Działka, na której zaplanowano budowę położona jest na obszarze "układu urbanistycznego [...]" znajdującego się w wykazie zabytków nieruchomych przekazanym przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dnia [...].
Na powyższe postanowienie S. C. złożył zażalenie, w którym nie zgadza się ze stanowiskiem Stołecznego Konserwatora Zabytków, wskazując na zgodność projektu z warunkami zabudowy uzyskanymi dla ww. inwestycji decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] r. Podniósł ponadto, że Stołeczny Konserwator błędnie wskazał, iż planowany budynek będzie obiektem 5-kondygnacyjnym, podczas gdy projekt zakłada 4 kondygnacje.
Postanowieniem z dnia [...] r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia, działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 7 i 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W przekonaniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, organ pierwszej instancji słusznie wskazał na niekorzystny wpływ planowanej inwestycji na walory zabytkowe układu urbanistycznego [...]. Zdaniem organu, Stołeczny Konserwator Zabytków w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił stronie przesłanki, jakimi się kierował oraz przedstawił wszystkie okoliczności, mające wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z podstawowymi założeniami idei angielskiego architekta i projektanta zieleni E. H., które są nadal czytelne na terenie [...].
W ocenie organu projektowany budynek przekracza znacząco maksymalną powierzchnię zabudowy przewidzianą dla ww. terenu podczas parcelacji gruntów w 1928 r., wypełniając działkę nr ew. [...] z obrębu [...] niemalże do granic, oraz ogranicza tak istotną dla miasta-ogrodu powierzchnię terenów zielonych. Także gabaryty planowanego obiektu, zdaniem organu, stanowią zaprzeczenie podstawowych zasad rozplanowania omawianego układu urbanistycznego. Odpowiadając na argument strony odnośnie błędnej liczby projektowanych kondygnacji podanej w zaskarżonym postanowieniu organ wyjaśnił, że ustalenie liczby kondygnacji oraz dokonanie rozróżnienia między kondygnacją a antresolą przy analizie górnych partii budynku ma drugorzędne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Czynnikiem, który powinien zostać przeanalizowany w pierwszej kolejności, jest bowiem wysokość projektowanego obiektu. W opinii organu, organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że w otoczeniu inwestycji przeważa niska zabudowa i nie ulega wątpliwości, że planowany budynek, którego wysokość sięga 15,85 m., stałby się lokalną dominantą wysokościową, naruszając przy tym jedną z podstawowych zasad planowania miast-ogrodów, tj. stosowanie niskiej zabudowy. Zdaniem organu w interesie społecznym leży ochrona obszaru o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia jego historycznego rozplanowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożył S. C. Zanim przystąpiono do projektowania przedmiotowej inwestycji zostały uzyskane prawomocne warunki zabudowy, będące obowiązującym prawem na obszarze inwestycji i według nich wykonany został projekt, który w pełni spełnia wymogi decyzji z dnia [...] r.
Projekt budowlany przeszedł procedurę sprawdzającą w Urzędzie Architektury i w ocenie skarżącego zgodny jest z prawem budowlanym i decyzją o warunkach zabudowy (dalej: WZ). Zdaniem skarżącego objęcie terenu przedmiotowej działki obszarem układu urbanistycznego [...] nie spowodowało zmiany obowiązującej decyzji WZ, inwestor nie został również powiadomiony o wynikających z tego tytułu ograniczeniach i w konsekwencji obarczony został dodatkowymi kosztami związanymi z przygotowaniem planowanej inwestycji.
Skarżący podniósł także, że w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] organ nieprawidłowo podał liczbę kondygnacji realizowanej inwestycji. Nadto w ocenie skarżącego zarzuty przedstawione przez Konserwatora Zabytków oraz Ministra Kultury mają charakter argumentów estetycznych.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę, powołując się dodatkowo na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy był związany decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r., co stanowi obrazę normy art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 u.p.z.p. oraz stanowi naruszenie określonej w art. 110 k.p.a. zasady związania decyzją i wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do prawa.
W ocenie strony skarżącej organ dokonując uzgodnień w trybie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw Prezydent m.st. Warszawy wyprowadził z badanego stanu faktycznego wnioski skrajnie różniące się z poprzednio zajmowanym stanowiskiem zawartym w decyzji WZ. Zdaniem strony skarżącej organ ograniczył w sposób nieuzasadniony przysługujące skarżącemu jako właścicielowi prawo do korzystania z własności określone w art. 140 k.c., związane z uzyskanymi wcześniej decyzji WZ, w tym w szczególności wykluczył możliwości egzekucji wynikającego z decyzji uprawnienia do uzyskania pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2190/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami prawa.
Kontrolowane rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia inwestycji z punku widzenia ochrony konserwatorskiej zapadło w opinii Sądu w warunkach uznania administracyjnego. Dokonując oceny tego typu orzeczeń konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy w konkretnych warunkach nie przekroczono jego granic, oraz czy prawidłowo uzasadniono wybór konkretnego rozstrzygnięcia.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że odmowa uzgodnienia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zapadła w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wskazał także, w szczególności, na treść art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Mając na uwadze powyższe przepisy i wyczerpujące, z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej, uzasadnienie rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu organu drugiej instancji, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady swobodnego uznania administracyjnego.
Organ II instancji wyczerpująco wykazał, że inwestycja będzie miała niekorzystny wpływ na walory zabytkowe układu urbanistycznego [...]. Sąd wskazał, że projektowany budynek w sposób znaczący przekracza maksymalną powierzchnię zabudowy przewidzianą dla ww. terenu podczas parcelacji gruntów w 1928 r., wypełniając działkę nr ew. [...] z obrębu [...] niemalże do granic, oraz ogranicza powierzchnię terenów zielonych. Również duże gabaryty planowanego obiektu stanowią zaprzeczenie podstawowych zasad rozplanowania omawianego układu urbanistycznego.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących związania decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Ustalenie warunków zabudowy, w ocenie Sądu, nie oznacza żadnej promesy ani innej gwarancji dla wykonania danej inwestycji. Inwestor legitymujący się decyzją ustalającą warunki zabudowy musi jeszcze spełnić inne przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę. Sąd przypomniał, że postępowanie w sprawie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego z wojewódzkim konserwatorem zabytków stanowi odrębną procedurę w stosunku do postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Treść art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego obligowała organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do zwrócenia się do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie przedmiotowego pozwolenia.
Sąd zwrócił uwagę na to, że skarżący uzyskał decyzję o warunkach zabudowy w dniu [...] r., a zatem przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 18 marca 2010 r., która rozszerzyła obowiązek uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, także inwestycji związanych z wykazem zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r. wniósł S. C. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- I. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ poprzez nieuwzględnienie skargi oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 110 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprzeczności z zasadą związania organu decyzją administracyjną oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do prawa wyrażonej w art. 8 k.p.a., a także zasadą demokratycznego państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, polegającego na utrzymaniu przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w mocy postanowieniem z dnia [...] r., znak [...] postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia [...] r. odmawiającego uzgodnienia decyzji pozwalającej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] [...] w W., w sytuacji, gdy Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, tj. organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę związany był decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dostrzeżenie powyższej okoliczności przez Sąd pierwszej instancji prowadziłoby do uwzględnienia skargi;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezbadanie przez Sąd pierwszej instancji i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku, do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez organy administracyjne art. 110 oraz 8 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie powyższego zarzutu prowadziłoby do jej uwzględnienia przez Sąd;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ poprzez nieuwzględnienie skargi oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegającego na dokonaniu przez organy administracji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęciu, że projektowany budynek, którego dotyczyły zaskarżone postanowienia Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekracza znacząco maksymalną powierzchnię zabudowy przewidzianą dla terenu, na którym miałby być zlokalizowany, w szczególności błędnego ustalenia, że obiekt ten wypełnia działkę nr ew. [...] z obrębu [...] niemalże do granic, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dostrzeżenie powyższej okoliczności przez Sąd pierwszej instancji prowadziłoby do uwzględnienia skargi,
- II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 647) oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że postępowanie w sprawie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego stanowi w przedmiotowej sprawie odrębną procedurę od postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, co miałoby uzasadniać prawidłowość zaskarżonego postanowienia pomimo, że pozwolenie na budowę wydawane jest pod warunkiem zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i uzyskania uzgodnienia, co ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż ten sam organ, tj. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy właściwy był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak również był właściwy w postępowaniu w sprawie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego, będąc jednocześnie związanym własną decyzją o warunkach zabudowy, powyższe założenie Sądu pierwszej instancji doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia ograniczającego w sposób nieuzasadniony przysługujące skarżącemu, jako właścicielowi prawo do korzystania z własności określone w art. 140 k.c., czym naruszony został art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej zauważa, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, zatwierdzający projekt budowlany i wydający pozwolenie na budowę oraz dokonujący uzgodnienia w tej sprawie – jest ten sam organ Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy. Zachodzi więc tożsamość organów a w takim przypadku, jak wynika z orzecznictwa sądowego, w ogóle nie powstaje obowiązek prowadzenia uzgodnień w rozumieniu art. 106 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż wszystkie w niej zawarte zarzuty nie uwzględniają faktu, że po wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, weszły w życie przepisy ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75, poz. 474). Ustawa ta weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Powyższa ustawa (zmieniająca) wprowadziła poważne zmiany przepisów w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego powstał w [...] r. w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., w której w pkt 1.3. wpisano, że "projektowana inwestycja nie podlega ochronie konserwatorskiej".
Natomiast z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor – S. C. wystąpił do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy a ten do Stołecznego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie decyzji o pozwoleniu na budowę po dacie wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej, zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego (w nowym brzmieniu).
Powyżej powołana ustawa zmieniająca z dnia 18 marca 2010 r. zmieniła również brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków.
W wyniku powyższych zmian uległ zmianie stan prawny i stan faktyczny sprawy, gdyż teren, na którym miała być zrealizowana planowana inwestycja znalazł się na obszarze "układu urbanistycznego [...]", znajdującym się w wykazie zabytków nieruchomych przekazanym przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]r.
Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy zmieniającej do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie. Żaden też z przepisów obowiązujących ustaw nie zwalniał z obowiązku wynikającego z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w przypadku kiedy wcześniej była wydana decyzja o warunkach zabudowy. Ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, na skutek zmian dokonanych w przepisach prawnych stały się nieaktualne i nie mogły być wiążące dla organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę i organu uzgadniającego decyzje. Nie można więc w takiej sytuacji zasadnie zarzucać naruszenia art. 55 u.p.z.p.
Błędny jest też pogląd strony skarżącej, że mamy tu do czynienia z tożsamością organów i że w takim razie nie ma obowiązku dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ww. przepisie. Tożsamość organów jest pozorna ponieważ funkcje różnych organów pełni jedna i ta sama osoba fizyczna – Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy.
Decyzję o warunkach zabudowy wydaje Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego (art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym).
Decyzję o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków, wchodzącym w skład zespolonej administracji wojewódzkiej, który wykonuje zadania i kompetencje w imieniu wojewody (art. 89 pkt 2, art. 92 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków). W tym przypadku na zasadzie zawartego porozumienia funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków spełnia Stołeczny Konserwator Zabytków. Na podstawie art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206) wojewoda może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej właściwości jednostkom samorządu terytorialnego. Powierzenie następuje na podstawie porozumienia wojewody z organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego. W porozumieniu określa się zasady sprawowania przez wojewodę kontroli nad prawidłowym wykonywaniem powierzonych zadań.
Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje starosta jako organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego). W związku z art. 91 i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) funkcję starosty wykonuje Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy. Nie można więc w tej sprawie, mając na uwadze powyższe ustalenia, zasadnie twierdzić, że ten sam organ jest właściwy we wszystkich sprawach.
W realiach niniejszej sprawy decyzja o warunkach zabudowy pod względem formalnym co prawda obowiązuje, jednak na skutek zmian przepisów ustawowych, nie może być już wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, bowiem organ ten obowiązują aktualnie obowiązujące przepisy. Należy też pamiętać o zasadzie lex posterior derogat legi priori, oceniając zaskarżone postanowienie w tej sprawie. Sama decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nie odpowiada również aktualnym przepisom, zmienionym przepisami ustawy z dnia 18 marca 2010 r. Ustawodawca dokonując zmian przepisów szeregu ustaw powyższą ustawą, nie ustanowił też przepisów przejściowych (intertemporalnych), które by zwolniły inwestorów posiadających decyzje o warunkach zabudowy, wydane przed wejściem w życie ustawy z dnia 18 marca 2010 r., z obowiązków, które wynikają z tej ustawy. Nie ma więc podstaw aby uznać, że zaskarżonym wyrokiem zostały naruszone przepisy art. 8, 110 oraz art. 7, 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej, jak i wcześniej, skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że przedstawiony projekt budowlany, przygotowany w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., jest zgodny z założeniami układu urbanistycznego [...], który aktualnie znajduje się w wykazie zabytków nieruchomych i co organy muszą brać pod uwagę w swoich działaniach.
Artykuł 140 k.c. określa uprawnienia właściciela do rzeczy między innymi "w granicach określonych przez ustawy".
Jak stanowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczana tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że jeżeli zaskarżonym postanowieniem zostały naruszone uprawnia skarżącego, to miało to miejsce w drodze ustawy, za tym nie zostały naruszone ww. przepisy ustawy, ani Konstytucji.
Podsumowując powyższe rozważania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnych też podstaw aby uznać, że zaskarżonym wyrokiem zostały naruszone przepisy art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., jak wnosi się w skardze kasacyjnej.
Na marginesie tej sprawy jasno widać, że decyzje o warunkach zabudowy nie powinny być wydawane bezterminowo, tym bardziej że decyzje o pozwoleniu na budowę wydawane są na okres 3 lat (art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.