Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1150/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 429/14.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy:
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 429/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] (dalej zwanego skarżącym) na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania [...] nakazu wykonania, w oznaczonym terminie, zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami budynku gospodarczego o wym. 2,58 x 5,95, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w [...].
Od wyroku tego żadna za stron nie złożyła skargi kasacyjnej, wobec czego orzeczenie to jest prawomocne.
W dniu 10 czerwca 2016 r. skarżący, powołując art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem. Wskazał przy tym na nowe dowody tj.:
- 1) zdjęcie przedstawiające stanowiący przedmiot postępowania budynek inwentarski, wykonane w czasie oględzin z dnia 25 września 2013 r., o którym dowiedział się "przed dniem 10 listopada 2011 r.";
- 2) zdjęcie lotnicze otrzymane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] wraz z licencją z dnia [...] kwietnia 2016 r., przedstawiające stan faktyczny budynku inwentarskiego na dzień 20 września 2003 r., o którym dowiedział się "w dniu 13 kwietnia 2016 r. wraz z licencją z dnia [...] kwietnia 2016 r.";
- 3) pismo Burmistrza [...] z dnia 16 maja 2016 r., złożone na okoliczność tego, że w 1998 r. nie było powodzi w tej gminie, o którym dowiedział się w dniu 24 maja 2016 r.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 596/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to orzeczenie postanowieniem z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2344/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że badanie na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 280 § 1 p.p.s.a.), nie może polegać na ocenie zasadności podstawy wznowienia, gdyż taka ocena może być przeprowadzona w toku rozpoznawania skargi. Zastrzegł, że odrębną kwestią jest to, czy zasadne jest żądanie wznowienia postępowania w oparciu o podstawy wznowienia wskazane przez skarżącego. Uznał jednak, że ocena wskazanych podstaw wznowieniowych powinna nastąpić podczas rozpoznania na rozprawie skargi o wznowienia postępowania sądowego.
Kontynuując postępowanie zainicjowane skargą o wznowienie postępowania sądowego Sąd I instancji przeprowadził w dniu 28 lutego 2017 r. rozprawę podczas której dopuścił dowód ze zdjęć załączonych do skargi o wznowienie postępowania oraz zdjęć dołączonych do pism z dnia 19 stycznia 2017 r. i 14 lutego 2017 r., a także pisma Burmistrza [...] z dnia 16 maja 2016 r., na okoliczność istnienia przesłanek do wznowienia postępowania. Po zamknięciu tej rozprawy wydał zaś wyrok o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji powołał się na związanie wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślił, że istota wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do stworzenia możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już prawomocnym orzeczeniem sądu, o ile zachodzą enumeratywnie wyliczone w ustawie przyczyny wznowienia postępowania. Wskazał, że wznowienie tego postępowania stanowi instytucję o charakterze nadzwyczajnym, której celem jest stwierdzenie, czy postępowanie zwykłe nie było dotknięte, którąś z kwalifikowanych ściśle określonych wad wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a.
Podał, że skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wywiódł, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy stan faktyczny mógł zostać ustalony niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, z powodu późniejszego wykrycie okoliczności faktycznych czy dowodów, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podkreślił, że wspomniane okoliczności bądź dowody muszą istnieć już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania i mogą dotyczyć tylko tego postępowania, które poprzedzało wydanie wyroku objętego skargą o wznowienie. Wyjaśnił, że przepis ten nie znajdzie zatem zastosowania w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne czy środki dowodowe były w postępowaniu zakończonym kwestionowanym orzeczeniem sądu jawne, ale nie zostały dostrzeżone przez stronę.
Dodał, że powołana przez skarżącego podstawa wznowieniowa odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Skonstatował, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania.
Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego środków dowodowych Sąd I instancji wskazał, że niewątpliwie pismo Burmistrza [...] z dnia 16 maja 2016 r., z którego wynika, że w 1998 r. nie było powodzi w gminie [...], zostało sporządzone już po zakończeniu postępowania sądowego, którego wznowienia skarżący się domaga, a więc nie może stanowić "nowego" dowodu, o jakim mowa w powołanym art. 273 § 2 p.p.s.a. Ocenił przy tym, że nawet gdyby uznać, że dowód ten istniał przed uprawomocnieniem się wyroku, to nie mógłby on mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślił bowiem, że skarżący składając ten dowód chciał podważyć wiarygodność twierdzeń inwestora, który wskazywał, że uzyskał pozwolenie na budowę opisanego na wstępie obiektu budowlanego, lecz zagubiło się ono podczas powodzi, jaka miała miejsce w 1998 r. Podał, że z treści uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 429/14, wynika, że sąd stwierdził jednoznacznie, że "organy [...] prawidłowo uznały, że dobudowany budynek do kuchni letniej na działce nr ewid. [...] został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie".
Zdaniem Sądu I instancji dowodów, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania nie stanowią również przedłożone zdjęcia lotnicze działek skarżącego i inwestora, wskazane w pkt 2 skargi oraz dołączone do pisma procesowego z dnia 19 stycznia 2017 r., a także zdjęcia dołączone do pisma procesowego z dnia 14 lutego 2017 r., przedstawiające – jak twierdzi skarżący – sporne zabudowania inwestora oraz hodowany tam drób. Sąd I instancji ocenił bowiem, że zdjęcia takie skarżący mógł uzyskać już w toku wspomnianego postępowania sądowego, jednakże tego nie uczynił, nie wyjaśniając w jakikolwiek sposób powodów nie podjęcia takich czynności procesowych przed wydaniem wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 429/14. Wywiódł przy tym, że przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do nadużycia instytucji wznowienia postępowania sądowego, która – ze swej istoty – nie może służyć jako dodatkowy, konkurencyjny względem zwykłych środków zaskarżenia, tryb postępowania, służący naprawieniu błędów popełnionych przez strony w toku postępowania zwykłego.
W ocenie Sądu I instancji, zdjęcie przedstawiające, stanowiący przedmiot postępowania, budynek inwentarski, wykonane w czasie oględzin z dnia 25 września 2013 r., nie może uzasadniać wznowienia postępowania, ponieważ skarżący wiedział o nim już w toku poprzedniego postępowania sądowego, skoro jak sam wskazał – dowiedział się o nim "przed dniem 10 listopada 2011 r." W tych okolicznościach Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie zachował terminu do złożenia skargi o wznowienie, który zgodnie z art. 277 p.p.s.a., wynosi 3 miesiące licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Dodał, że okoliczność ta, z uwagi na związanie Sądu stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2344/16, nie mogła stanowić podstawy do odrzucenia skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, powołując art. 282 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:
- - art. 273 § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędna wykładnię, sprowadzającą się do błędnego przyjęcia, iż wnioski dowodowe, na które powołuje się skarżący w skardze o wznowienie postępowania sądowego, tj. dowód ze zdjęcia lotniczego, które zostało wykonane w dniu 20.09.2003 r., a które skarżący odkrył i wszedł w jego posiadanie już po uprawomocnieniu się wyroku oraz dowód z pisma Burmistrza [...], które zostało wydane również po uprawomocnieniu się wyroku, a które dotyczyło okoliczności faktycznych podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania w przedmiocie odmowy wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych, nie stanowią przesłanki ustawowej, która uzasadnia wznowienie postępowania, w sytuacji gdy okoliczności faktyczne i dowody, na które powołuje się skarżący istniały w czasie trwania postępowania, ale nie były znane skarżącemu i z tego względu nie mógł skarżący z nich wcześniej skorzystać;
- - art. 174 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie, czy rzeczywiście istniała dokumentacja dobudowy kurnika, na którą powołuje się inwestor, w celu właściwego zastosowania regulacji wynikającej z art. 103 ust. 2 Prawa budowalnego z 1994 r. tj. ustalenie, że "kurnik" został wzniesiony w ramach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę lub niezgodnie z wydanym pozwoleniem, bądź zatwierdzonym tym pozwoleniem projektem budowlanym. Podano przy tym, że ostateczne pozwolenie na budowę stanowi dla organów administracyjnych punkt odniesienia dla badania prawidłowości budowy lub wykonywanych robót budowlanych. Wskazano, że dopiero ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego takiego pozwolenia w jednym z trybów nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji) otwierałoby drogę do prowadzenia postępowania legalizacyjnego;
- - art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 281 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji oceny prawnej - wykładni prawnej, przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2344/16, w sytuacji gdy pojęcie wykładnia prawa, użyte w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć wąsko, jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Wywiedziono przy tym, że na gruncie postanowień art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji, związany wykładnią dokonaną przez NSA, nie może powtórzyć poprzednio zajętego stanowiska w sprawie, gdyż jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, albowiem ocena ta nie jest wykładnią prawa;
- - art. 7, 77 i 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji oddalając skargę o wznowienie postępowania przyjął, iż w odniesieniu do zdjęcia lotniczego wskazanego w pkt b) skargi o wznowienie postępowania, to oprócz tego, że nie stanowi ono dowodu skutkującego wznowieniem postępowania, to również nie należy go brać pod uwagę z uwagi na to, że zdjęcie takie skarżący mógł uzyskać już w toku wcześniej toczącego się postępowania, w sytuacji gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami, strona skarżąca nie ma żadnego obowiązku gromadzenia i dostarczania materiału dowodowego organowi prowadzącemu postępowanie, albowiem to organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodano, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiocie odmowy wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych nie posiadał wiedzy o istnieniu takiej instytucji jak Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, o której istnieniu dowiedział się już po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie, i konsekwencją czego, było zwrócenie się przez skarżącego do tej instytucji z prośbą o nadesłanie zdjęcia lotniczego dla działki nr [...] w obrębie [...] - gm. [...], przedstawiające stan faktyczny w 1993 r., jednak z uwagi na fakt, że w systemie najwcześniejsze zdjęcie ta instytucja posiadała dla opisanych działek na dzień 20.09.2003 r., skarżący przedłożył takie oto zdjęcie;
- - art. 133 § 1 p.p.s.a. czego wyrazem jest ocena dotycząca tego, iż organ prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] z dnia [...] października 2010r. nr [...], zawarta w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 429/14, która oparta jest na nieistniejących dowodach w aktach sprawy wskazanych pod numerami kart 22-23. Podano, że skarżący w piśmie z dnia 14.02.2017 r., które zostało skierowane w niniejszej sprawie na termin rozprawy, również powoływał się na ten zarzut.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić także należy, że w związku z oświadczeniem skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji: art. 273 § 2 p.p.s.a., art. 174 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 281 p.p.s.a., art. 7, 77 i 80 k.p.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzuty te nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji wydany został na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego, po uprzednim uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2344/16) postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu tej skargi. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji, przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, nie naruszył art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 281 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2344/16 Naczelny Sąd Administracyjny za niedopuszczalne uznał jedynie dokonywanie oceny zasadności powoływanej przez skarżącego podstawy wznowienia na etapie badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania. Zastrzegł, że odrębną kwestią jest to, czy zasadne jest żądanie wznowienia postępowania w oparciu o podstawy wznowienia wskazane przez skarżącego.
Uznał, że ocena wskazanych podstaw wznowieniowych powinna nastąpić podczas rozpoznania na rozprawie skargi o wznowienia postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził zatem o zasadności skargi o wznowienie postępowania wniesionej w kontrolowanej sprawie, pozostawiając ocenę w tym zakresie Sądowi I instancji. Uzależnił jednak zajęcie stanowiska w tej kwestii od przeprowadzenia rozprawy w sprawie. Jak wynika z akt sprawy sądowej, Sąd I instancji przed wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadził w sprawie rozprawę, po zamknięciu której wydał zaskarżony wyrok. W tych okolicznościach, za nieuprawniony uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 281 p.p.s.a.
Nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego także ocena Sądu I instancji co do niezasadności skargi o wznowienie postępowania sądowego. Nie sposób bowiem podzielić poglądu skarżącego, aby przedstawione przez niego w tej skardze wnioski dowodowe, tj. dowód ze zdjęcia lotniczego, które zostało wykonane w dniu 20.09.2003 r. oraz dowód z pisma Burmistrza [...], uzasadniały wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. W świetle bowiem tego przepisu, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że do wznowienia postępowania nie jest wystarczające tylko wykrycie nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych w sprawie. Konieczne jest także stwierdzenie, że mają one wpływ na wynik sprawy, a w poprzednim postępowania istniała realna przeszkoda, z powodu której, strona nie mogła z nich skorzystać. Oba te warunki muszą być przy tym spełnione łącznie. Warunki te nie zostały zaś spełnione w kontrolowanej sprawie.
Podzielić należy bowiem pogląd Sądu I instancji, że zdjęcie lotnicze działek skarżącego i inwestora, które zostało wykonane w dniu 20.09.2003 r., skarżący mógł uzyskać już w toku postępowania sądowego objętego skargą o wznowienie. Żadna z podawanych przez skarżącego - i to, co należy podkreślić dopiero na etapie skargi kasacyjnej - przyczyn nie może być uznana za realną przeszkodę, z powodu której, skarżący nie mógł z tego dowodu skorzystać. Za taką przeszkodę nie może być uznana niewiedza skarżącego o istnieniu takiej instytucji jak Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej. Nie jest to przecież przeszkoda, której nie da się przezwyciężyć dokładając należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Mylne jest także przekonanie skarżącego, jakoby zgodnie z obowiązującymi przepisami, strona skarżąca nie miała żadnego obowiązku gromadzenia i dostarczania materiału dowodowego organowi prowadzącemu postępowanie, albowiem to organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle bowiem z art. 7 k.p.a., czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego podejmowane są przez organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron.
Przychylić należy się także do stanowiska Sądu I instancji, że powoływany przez skarżącego dowód z pisma Burmistrza [...] z dnia 16 maja 2016 r., z którego wynika, że w 1998 r. nie było powodzi w gminie [...], pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie zauważył bowiem Sąd I instancji, skarżący składając ten dowód chciał podważyć wiarygodność twierdzeń inwestora, który wskazywał, że uzyskał pozwolenie na budowę opisanego na wstępie obiektu budowlanego, lecz zagubiło się ono podczas powodzi, jaka miała miejsce w 1998 r. Uszło jednak uwadze skarżącego, że organy nie dały wiary tym twierdzeniom i uznały, że dobudowany budynek do kuchni letniej na działce nr ewid. [...] został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie. Ocena organów w tym zakresie została uznana za prawidłową przez Sąd I instancji w wyroku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 429/14.
W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów zawartych w art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz w art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 174 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Uszło bowiem uwadze skarżącego, że zaskarżony wyrok został wydany na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego. W postępowaniu wznowionym nie znajduje zaś zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a., w świetle którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z art. 282 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu wznowionym sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia.
Nieuprawniony jest ponadto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Rozważania Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajdują bowiem umocowanie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach spraw sądowych o sygn. II SA/Lu 429/14 i II SA/Lu 1150/16.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.