Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 231/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej L. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], nakazującą skarżącej Spółdzielni doprowadzenie pomieszczenia znajdującego się na poddaszu w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w Warszawie, użytkowanego jako lokal mieszkalny nr [...] do stanu poprzedniego tj. do funkcji pomieszczenia pomocniczego (suszarni).
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca Spółdzielnia.
Pismem z dnia 23 października 2017 r. I. K. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu i uznanie jej interesu prawnego, ponieważ jej najemcą przedmiotowego lokalu objętego nakazem wynikającym z zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.
W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. W postępowaniu dotyczącym samowolnego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części interes prawny należy wywodzić z treści art. 28 K.p.a., według którego stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (por. wyroki NSA: z 1 grudnia 2015 r., II OSK 658/14; z 2 grudnia 2015 r., II OSK 720/14). W postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie ustawy – Prawo budowlane, a więc m.in. w sprawach dotyczących samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (np. lokalu mieszkalnego, użytkowego itp.), istnienia takiego interesu prawnego nie uzasadnia okoliczność, że podmiot wnioskujący o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest najemcą lokalu użytkowanego jako mieszkalny.
Wskazać należy, że prawo do udziału w postępowaniu dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części przysługiwałoby wnioskodawczyni gdyby miała w stosunku do tej nieruchomości czy jej części (wydzielonego lokalu) tytuł prawno-rzeczowy, np. własność. Wnioskodawczyni będąc jedynie najemcą lokalu w nieruchomości, której dotyczy postępowanie nie ma zatem interesu prawnego, lecz jedynie interes faktyczny dotyczący wiedzy o sposobie zakończenia postępowania w sprawie najmowanego lokalu. Wynika to z tego, że wydanie zaskarżonej decyzji nie narusza przysługującego wnioskodawczyni w ogólności prawa do lokalu zamiennego, które to prawo zostało potwierdzone przez Sądy Powszechne obu instancji w wydanych orzeczeniach. Zawarta zaś umowa najmu jedynie wtórnie realizuje to prawo, co już nie uzasadnia istnienia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym mającym za przedmiot najmowany lokal w znaczeniu fizycznym.
A zatem istnienie interesu faktycznego po stronie wnioskodawczyni nie uzasadnia dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika; poza tym wnioskodawczyni w swoim wniosku nie wskazała na istnienie takiej normy prawnej, która stanowiłaby podstawę do stwierdzenia istnienia jej interesu prawnego w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.