Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Wr 240/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przebudowanej części poddasza. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu zostało doręczone skarżącej w dniu 2 marca 2007r.. Skarga została złożona w dniu 3 kwietnia 2006r., a zatem po upływie terminu i w związku z powyższym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od powyższego postanowienia skarżąca K. H. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów 107 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpk oraz art. 134 § 1 i § 2 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W związku ze sposobem zredagowania zarzutów skargi koniecznym staje się przypomnienie, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 174 ww. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie podstawy skargi kasacyjnej całkowicie rozmijają się z zagadnieniem prawnym podjętym przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Należy przypomnieć, że zamierzając zakwestionować odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu, należało postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisu art. art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem ten przepis był podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Takiego zarzutu w skardze kasacyjnej nie zgłoszono. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy nie były natomiast stosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a zatem nie mogą być one podstawą do sformułowania prawidłowych podstaw kasacyjnych.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ stosownie do regulacji art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zwrocie kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygnąć o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie została rozpoznana skarga kasacyjna od postanowienia o odrzuceniu skargi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.