Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 16/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. IV SA/Wa 622/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej A. B. reprezentowany przez r.pr. A.D. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jako podstawy kasacyjne wskazano:

1. I. naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 p.p.s.a., pomimo, że istniały podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., polegające na:
2. 1) zaakceptowaniu niewłaściwego zastosowania art. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm., dalej: ustawa w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923 ze zm.) zamiast art. 3 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, ze zm.) w zw. z załącznikiem nr 1 do ww. ustawy i zakwalifikowania materiału w postaci makulatury białej jako odpadu, pomimo, że makulatura biała nie mieści się w katalogu odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z załącznikiem nr 1 do ww. ustawy, która miała zastosowanie do sytuacji przewozu makulatury w pojeździe skarżącego w dniu 1 marca 2012 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zatem należało przyjąć, że jej transport nie wymagał uzyskania zezwolenia, tym samym nie można nałożyć kary grzywny za transport ww. towaru bez zezwolenia,
3. 2) zaakceptowaniu niewłaściwego zastosowania art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 - 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez uznanie, że posiadacza odpadów, który przekazał odpady transportującemu odpady zwalnia się z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie odpadów, przed przejęciem odpowiedzialności przez następnego posiadacza odpadów,
4. 3) zaakceptowaniu niewłaściwego zastosowania art. 28 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 ustawy z 14 grudnia 2012 r., o odpadach, poprzez przyjęcie, że transportujący odpady winien legitymować się zezwoleniem na transport odpadów, podczas gdy należało uznać, że transport odpadów może odbywać się w oparciu o zezwolenie uzyskane przez posiadacza odpadów,
5. 4) zaakceptowaniu nieuzasadnionego niezastosowania art. 36 ust. 1 - 8 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach skutkiem przyjęcia, że w sytuacji, gdy posiadacz odpadów nie przekazał transportującemu odpady karty przekazania odpadów, to za takie zaniechanie odpowiedzialność ponosi transportujący odpady, podczas gdy za podmiot naruszający przepisy o transporcie odpadów należy w takim przypadku uznać posiadacza odpadów, w niniejszej sprawie T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lub przedsiębiorcę S. P. K.,
6. 5) zaakceptowaniu niewłaściwego zastosowania art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach polegającego na przyjęciu, że skarżący prowadził działalność w zakresie transportu odpadów, podczas gdy działalność w zakresie transportu odpadów winna mieć charakter zorganizowany i ciągły, a transport odpadów pojazdem należącym do skarżącego miał charakter incydentalny i nie był w żadnym razie związany z prowadzoną przez niego działalnością,
7. 6) zaakceptowaniu nieuzasadnionego niezastosowania art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, podczas gdy norma art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy winna stanowić podstawę nałożenia kary pieniężnej tylko w sytuacji, gdyby posiadacz odpadów, tj. Spółka T. Sp. z o.o. lub transportujący odpady, tj. firma spedycyjna S. P. K. przekazała odpady podmiotowi, który nie uzyskał wymaganych zezwoleń,
8. 7) zaakceptowaniu nieuzasadnionego niezastosowania art. 782 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), podczas gdy ww. przepis nakładający na wysyłającego obowiązek wydania przewoźnikowi rzeczy wszelkich dokumentów potrzebnych ze względu na przepisy celne, podatkowe i administracyjne, a zatem także karty ewidencji odpadu oraz karty przekazania odpadu, potwierdzającej prawo do przewozu odpadów, tym samym stanowiący podstawę przyjęcia odpowiedzialności wysyłającego za brak możliwości legitymowania się przez skarżącego dokumentacją, potwierdzającą prawo do przewozu odpadów powinien znaleźć zastosowanie w stanie sprawy,
9. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 p.p.s.a., pomimo, że istniały podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę w oparciu o zaakceptowany przez Sąd błędnie ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy, tj. z naruszeniem:
10. 1) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewszechstronne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a skutkiem tego niewyjaśnienie w sposób pełny stanu faktycznego na skutek:
11. a) zaniechania ustalenia czy posiadacz odpadów spółka T. Sp. z o.o. bądź transportujący odpady firma spedycyjna S. P. K. posiadała w czasie dokonania transportu ważne zezwolenie na transport odpadów, podczas gdy kwestia ta jest w niniejszej sprawie kluczowa, bowiem zezwolenie udzielone któremukolwiek z ww. podmiotów obejmowałoby również transport odpadów dokonany pojazdem należącym do skarżącego,
12. b) pominięcia przy dokonaniu ustaleń faktycznych okoliczności nieprzekazania przez posiadacza odpadów oraz firmę spedycyjną skarżącemu karty odpadów, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o odpadach, podczas gdy przekazanie karty odpadów skarżącemu było obowiązkiem ww. podmiotów, a wobec zaniechania tego obowiązku podmioty te ponoszą odpowiedzialność za transport odpadów bez wymaganego zezwolenia na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,
13. c) braku rozważenia przy dokonaniu ustaleń faktach okoliczności, że skarżący wykonywał transport 21,4 Mg makulatury białej (papieru) pod kierownictwem przedsiębiorcy S. P. K., tj. jako jego podwykonawca, a zatem nie samodzielnie lecz w ramach przedsiębiorstwa S. P. K. i na jego ryzyko, zaś ww. przedsiębiorca wedle wiedzy skarżącego dysponował zezwoleniem na transport odpadów, zatem w niniejszej sprawie skarżący działał zgodnie z przepisami, zatem zezwolenie przedsiębiorcy S. P. K. obejmowało usługę transportu makulatury białej przez skarżącego,
14. d) zaniechania ustalenia: czy skarżący został poinformowany przez T. Sp. z o.o. bądź przedsiębiorcę S. P. K. o wymogu posiadania zezwolenia na transport makulatury białej oraz okoliczności posiadania przez skarżącego wiedzy na temat typu materiału przewożonego w jego pojeździe i ewentualnych wymogów prawnych związanych z przewozem takiego materiału.

Na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 188 p.p.s.a., wniesiono o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i orzeczenie w przedmiocie skargi kasacyjnej w przypadku stwierdzenia dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji organów administracji publicznej wydanych w I i II instancji i umorzenie postępowań administracyjnych je poprzedzających,
2. 2. rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej poza rozprawą wobec zrzeczenia się przez skarżącego rozprawy,
3. 3. na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tych postępowaniach wg norm przepisanych, względnie wniesiono o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, celem wydania orzeczenia,
2. 2. rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej poza rozprawą wobec zrzeczenia się przez skarżącego rozprawy,
3. 3. na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tych postępowaniach wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zakwalifikował przewożoną w pojeździć skarżącego makulaturę jako odpad w postaci papieru i tektury z pozycji 19 12 01 w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w definicji odpadu, określonej przez ww. przepisy brak jest makulatury, zatem nie można uznać przewożonego w pojeździe skarżącego towaru w postaci makulatury za mieszczący się w ww. kategorii z załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska. Makulatura biała nie jest bowiem tożsama z papierem, gdyż stanowi rodzaj zużytego i zadrukowanego papieru, dopuszczonego do obrotu handlowego w postaci książek i innych wytworów drukarskich, a nie w formie surowca przeznaczonego do przetwarzania i obróbki, zatem makulatury białej nie sposób uznać za papier jako surowiec, tym samym materiał w postaci makulatury nie podlega zakwalifikowaniu jako odpad.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt II skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przez organy norm zawartych w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Warunkiem uwzględnienia w niniejszej sprawie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., byłoby ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący przedmiotową sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

Oznacza to, że można zarzucić sądowi naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko, gdyby sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż Sąd ten nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ.

Sąd I instancji wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2016 r. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który na str. 11 uzasadnienia wyjaśnił, że okoliczności niniejszej sprawy przesądzają o niezasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia czy posiadacz odpadów spółka T. Spółka z o.o. bądź transportujący odpady firma spedycyjna S. P. K. posiadała w czasie dokonania transportu ważne zezwolenie na transport odpadów oraz zaniechania poinformowania skarżącego przez powyższe podmioty o konieczności posiadania zezwolenia.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że nie są one zasadne.

Istotą w przedmiotowej sprawie było ustalenie czy skarżący dokonał transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Kwestia zastosowanej w sprawie podstawy prawnej została prawidłowo wyjaśniona przez Sąd I instancji, który wskazał, że nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący zastosowania art. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm., dalej: u.o.) w sytuacji, kiedy powinien być zastosowany art. 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm., dalej: ustawa o odpadach z 2001 r.). Zdarzenie stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji w postaci transportu odpadów miało miejsce w dniu 1 marca 2012 r. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 11 września 2012 r. W tym czasie obowiązywała ustawa z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 185 poz. 1243 ze zm., dalej: ustawa o odpadach z 2001 r.). W dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej: u.o.). Art. 246 u.o. stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem art. 237. Rozpoznawana przez Sąd I instancji sprawa dotycząca kary pieniężnej, została wszczęta w czasie obowiązywania ustawy o odpadach z 2001 r., i do czasu wejścia w życie nowej ustawy nie została zakończona.

Zastosowanie do niej miały zatem przepisy ustawy o odpadach z 2001 r. Organy obu instancji stosowały przepisy ustawy o odpadach z 2001 r. W sprawie nie zastosowano art. 4 u.o., lecz art. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że zakwalifikowanie przedmiotu przewożonego przez skarżącego nastąpiło na podstawie przepisów obowiązujących w dacie tego zdarzenia. Zgodnie z art. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Załącznik, o którym mowa w tym przepisie określał kategorie odpadów. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogów odpadów (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1206) kwalifikowało bele pociętego papieru, stanowiącego makulaturę białą samokopiującą jako odpady o kodzie 19 12 01 papier i tektura.

Ma rację Sąd I instancji wskazując, że okoliczności powyższe przesądzają, że w sprawie zastosowano przepisy ustawy o odpadach z 2001 r., które kwalifikowały przewożony przez skarżącego przedmiot jako odpady.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 - 3 ustawy o odpadach z 2001 r. Przekazanie odpadów innemu podmiotowi nie zwalnia podmiotu przekazującego od odpowiedzialności i może stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego. Nie powoduje to jednak zwolnienia skarżącego kasacyjnie od odpowiedzialności.

Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący, że w sprawie został naruszony art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r. Z treści tego przepisu wprost wynika, że prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że incydentalny przewóz odpadów nie wymaga zezwolenia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji który wyjaśnił, że zasadą jest, że i transport odpadów wymaga zezwolenia. Ani art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., ani żaden inny przepis ustawy o odpadach nie przewiduje odmiennych warunków dla jednorazowego czy też ciągłego i zorganizowanego transportu odpadów.

W każdym przypadku, czy to jednokrotnego czy też wielokrotnego przewozu odpadów, jeżeli jest to wykonywane w ramach działalności gospodarczej, wymagane jest zezwolenie.

Zezwolenie na transport odpadów jest instrumentem prawnym zasady reglamentacji w gospodarce odpadami. W piśmiennictwie wskazuje się, że "reglamentacja oznacza różnorodną sferę działalności administracji, której istotą jest ograniczenie swobody działalności gospodarczej w imię szeroko pojętego interesu społecznego [...] podstawowymi formami działalności reglamentacyjnej jest system nakazów i zakazów" (zob. A. Chełmoński, Instytucje administracyjnoprawne w zarządzaniu gospodarką narodową, [w:] T. Rabska (red.), System prawa administracyjnego, t. 4, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1980, Wydawnictwo PAN, s. 462).

W prawie gospodarki odpadami zasadę reglamentacji tworzy zespół instrumentów prawnych zapewniających prawidłowy sposób postępowania z odpadami w zgodzie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Oznacza ona w tym zakresie m.in. egzekwowanie prawem wyznaczonych obowiązków podmiotów uczestniczących w gospodarce odpadami. Sprowadza się ona do działalności państwa polegającej na regulowaniu prawem sposobów postępowania z odpadami. Celem tak rozumianej zasady reglamentacji jest stworzenie systemu pozwoleń, zezwoleń i koncesji funkcjonujących w gospodarce odpadami. Wymagane zgody w gospodarce odpadami mają postać decyzji administracyjnych, wydawanych zgodnie z przepisami k.p.a. Zgoda, będąca formalnie decyzją administracyjną, jest na gruncie tych przepisów prawną formą reglamentacji sposobów korzystania ze środowiska w ramach korzystania szczególnego. Wymóg zgody wydawanej przez organy administracji jest też wyrazem funkcji organizatorskiej norm prawnych. Przejawia się ona m.in. w kształtowaniu zasad gospodarki odpadami.

Ma rację Sąd I instancji podnosząc, że twierdzenia skarżącego, że wobec umowy łączącej go z P. K. i faktu, że ten ostatni posiadał zezwolenie na transport odpadów, skarżący mógł przewozić odpady bez stosownego zezwolenia, nie znajdują oparcia w przepisach ustawowych. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że zezwolenie na zbieranie lub transport jest to akt publicznoprawny o charakterze konstytutywnym, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego i ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia. Z tego powodu nie może być przenoszone, jak uprawnienia nim nadane na inne podmioty. Zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i obowiązki adresata wydanej w tej sprawie decyzji, jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią.

Zezwolenie takie można otrzymać jedynie w sposób pierwotny, tj. na drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ. Zasadnie argumentuje Sąd I instancji, że nie można przyjąć, iż wykorzystując zezwolenie innego podmiotu, osoba trzecia jest uprawniona do wykonywania transportu odpadów. To, że w przypadku naruszenia przepisów ustawy o odpadach odpowiedzialność może dotykać także inne podmioty (czy to P. K., czy Spółkę T.) nie skutkuje brakiem ponoszenia odpowiedzialności przez skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący nie wynajął swojego pojazdu innemu podmiotowi do transportu odpadów, lecz co słusznie zauważył Sąd I instancji, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej dokonywał transportu odpadów.

Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.