Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2014r., sygn. akt VIII SA/Wa 419/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. na postanowienie nr... M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2014r. w przedmiocie nałożenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania bez ostatecznej decyzji - uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Postanowieniem nr... z dnia 26 listopada 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., zw. dalej PINB, działając na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010r. Nr 243 poz.1623 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze. zm.), zw. dalej k.p.a., orzekł o nałożeniu na Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. kary za przystąpienie do użytkowania "parteru i piwnicy nowo wybudowanego obiektu Zakładu Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. przy ul. T., zlokalizowanego na działce o nr ewid. gr....", z naruszeniem przepisu art. 55 Prawa budowlanego w wysokości 50 000,00 zł, którą należy wpłacić na rachunek M. Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydział Finansów, w terminie 7 dni licząc od daty otrzymania postanowienia.
Uzasadniając rozstrzygnięcie PINB podał, że w związku z uzyskaną od Najwyższej Izby Kontroli informacją o przystąpieniu do użytkowania przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. budynku szpitala, organ I instancji przeprowadził w dniu 10 lipca 2013r. oględziny i ustalił, że na podstawie pozwolenia na budowę nr... z dnia 22 sierpnia 2009r., wydanego przez Starostę G. inwestor prowadzi budowę obiektu szpitala wraz z dwoma łącznikami oraz przebudowę pomieszczenia części parteru i piwnic budynku istniejącego w ramach rozbudowy Izby Przyjęć SP ZOZ. Inwestycję, zatwierdzoną powyższą decyzją, nazwano: etap I - budowa parteru i piwnicy nowo wybudowanego obiektu oraz przebudowa części parteru szpitala, w którym obecnie funkcjonuje izba przyjęć oraz gabinety diagnostyki obrazowej wraz z dwoma łącznikami. Pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona decyzją Starosty G. nr... z dnia 25 marca 2010r., w zakresie zmian istotnych. Pomieszczenia parteru i piwnic są użytkowane.
Powyższe ustalenia były podstawą wydania przez organ I instancji w dniu 20 sierpnia 2013r. postanowienia nr..., nakładającego na inwestora karę za przystąpienie do użytkowania parteru i piwnic nowo wybudowanego obiektu SP ZOZ, które zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem nr... z dnia 8 października 2013r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 30 października 2013r. przeprowadzono kolejne oględziny obiektu szpitala, podczas których ponownie stwierdzono, że w części nowo wybudowanej, pomieszczenia są użytkowane, pomimo braku pozwolenia na użytkowanie. Wyżej wymienione okoliczność użytkowania pomieszczeń szpitala potwierdzono dokumentacją fotograficzną. Stwierdzono również, że użytkowane są też pomieszczenia zlokalizowane w piwnicach nowej części obiektu, które zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę G. w dniu 14 czerwca 2011r., nr...
W tym stanie sprawy organ I instancji działając na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego wymierzył inwestorowi karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, wskazując, że kara ta stanowi iloczyn stawki opłaty "s", która wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2), współczynnika kategorii obiektu budowlanego "k", który dla budynków służby zdrowia = 4 i współczynnika wielkości obiektu "w" wynikającej z kubatury obiektu (14403,06 m3) = 2,5 czyli: s x k x w x 10 - 500 x 4 x 2,5 x 10 = 50 000,00 zł.
W zażaleniu wniesionym na powołane rozstrzygnięcie Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem nr..., z dnia 17 marca 2014r. orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.
Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji jednoznacznie i bezsprzecznie ustalił fakt użytkowania części nowo wybudowanego budynku szpitala, położonego na działce nr.... Użytkowanie obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem potwierdzają zapisy protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 30 października 2013r., który zawiera stwierdzenie, że "w dniu kontroli stwierdzono użytkowanie następujących pomieszczeń w nowo wybudowanej części". Ponownie rozpoznając sprawę organ powiatowy, uwzględniając wytyczne zawarte w postanowieniu WINB z dnia 8 października 2013r., zawarł w protokole wyliczenie poszczególnych pomieszczeń z podaniem numeru i nazwy wraz z dokumentacją fotograficzną. Z dokumentacji zdjęciowej jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek jest użytkowany jako zakład opieki zdrowotnej.
Ponadto wskazuje ona nie tylko, że budynek szpitala jest przygotowany do użytkowania (ustawione meble, wyposażona recepcja, przygotowane zaplecze socjalne dla personelu, kotłownia wyposażona w instalację grzewczą), ale że jest użytkowany (jest obsługa, personel medyczny, pacjenci na korytarzu, sale świadczące o ich użytkowaniu, czynna recepcja).
Organ odwoławczy wskazał, że wobec obiektywnych ustaleń, co do faktu samowolnego przystąpienia przez inwestora do użytkowania obiektu, nałożona przez organ I instancji kara pieniężna jest uzasadniona. Wyjaśnił przy tym, że podstawę obliczenia kary w niniejszej sprawie stanowią następujące wartości: współczynnik kategorii obiektu - 4,00; współczynnik wielkości obiektu - 2,50 (kubatura użytkowanej części obiektu powyżej 10 000 m3, co wynika z projektu budowlanego zamiennego rozbudowy zatwierdzonego decyzją Starosty Nr... z dnia 25 marca 2010r.); stawka opłaty - 500,00 zł. W związku z powyższym kara dla przedmiotowego budynku wynosi: 500,00 zł x 4,00 x 2,50 x 10 = 50 000,00 zł. Podkreślił również, że stwierdzenie naruszenia art. 54 i 55 Prawa budowlanego determinuje obowiązek organu do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2014r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie i zarzucił naruszenie:
- 1. art. 15 k.p.a. i określonej nim zasady dwuinstancyjności poprzez jej niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego w zakresie określonym przepisami art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
- 2. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niedokonaniu w ramach postępowania wyjaśniającego ustaleń faktycznych, pozwalających organom na przyjęcie za udowodniony fakt użytkowania budynku szpitala w poziomie parteru i piwnicy oraz przyjęciu, iż skarżący użytkuje bez pozwolenia pomieszczenia budynku o kubaturze 14.403,06 m3, w sytuacji gdy kubatura parteru i piwnicy nowo wybudowanego obiektu wynosi 4.121,30 m3.
W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione.
Sąd I instancji wskazał, że istota sporu w przedmiotowym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego właściwie uznały, że inwestor przystąpił do użytkowania budynku szpitala bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz, czy naliczona z tego tytułu kara pieniężna została obliczona właściwie.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Sąd wskazał, że organy obu instancji swoje ustalenia, co do faktu przystąpienia do użytkowania, oparły w szczególności na protokole oględzin z dnia 10 lipca 2013r., a także na materiale dowodowym zebranym w wyniku ponownej kontroli w dniu 30 października 2013r. i zdjęciach wykonanych w jej trakcie. W ocenie Sądu, o ile sam fakt wyodrębnienia poszczególnych pomieszczeń szpitala, wyposażenia ich w niezbędne urządzenia i materiały do prowadzenia działalności w zakresie usług medycznych nie jest wystarczającym dowodem na przystąpienie do użytkowania budynku, o tyle zdjęcia zrobione personelowi SP ZOZ w pokoju socjalnym, recepcji, pacjentom w recepcji i na korytarzu szpitalnym, zdjęcia sal szpitalnych, korytarzy, poszczególnych pomieszczeń budynku, jak również zdjęcia biurka, na którym znajduje się dokumentacja, recepcji z informacją elektroniczną dla pacjentów oraz dokumentami, a także wyposażenia sal szpitalnych i gabinetów przyjęć w środki zaopatrzenia medycznego ewidentnie świadczą o tym, że budynek szpitala użytkowany jest zgodnie z jego przeznaczeniem.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie pozwalał na uznanie, że inwestor przystąpił do użytkowania budynku szpitala, a przystąpienie to miało miejsce z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii: V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Okoliczność, że sporny budynek został zaliczony do XI kategorii znajduje potwierdzenie w decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia 22 sierpnia 2009r. i decyzji ją zmieniającej z dnia 25 marca 2010r. Zakwalifikowanie budynku do określonej kategorii obiektów przesądza nie tylko o tym, czy dla inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ale ma również wpływ na wysokość kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku.
Nadto Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, a uzyskanie takiej decyzji było wymagane. Z ustaleń organu wynika, że w dniu 8 maja 2013r. skarżący wystąpił do organu I instancji o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu "Modernizacja i rozbudowa szpitala w N. M. n P.", jednak w dniu 17 maja 2013r. wycofał wniosek o pozwolenie na częściowe użytkowanie budynku szpitala. Sąd I instancji wskazał również, że nie miał możliwości zweryfikowania w/w okoliczności, bowiem w przedstawionych przy skardze aktach administracyjnych brak było dokumentów potwierdzających taki stan rzeczy.
W ocenie Sądu, zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności jest bezpodstawny, podobnie jak zarzut, iż nie doszło do użytkowania wykazanych pomieszczeń.
Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia wysokości kary pieniężnej za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu Sąd wskazał, że w sytuacji, gdy przedstawione przez organ odwoławczy przy skardze akta administracyjne nie zawierają ani projektu budowlanego rozbudowy Izby Przyjęć Szpitala zatwierdzonego decyzją Starosty Nr... z dnia 22 sierpnia 2009r., ani też projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty Nr... z dnia 25 marca 2010r., zarzut ten nie mógł być przez Sąd zweryfikowany.
Wobec braku materiału dowodowego sprawy w tym zakresie, Sąd nie mogąc dokonać kontroli prawidłowości podjętych przez organy decyzji w odniesieniu do ustalenia współczynnika wielkości obiektu budowlanego, a w konsekwencji dla ustalenia wysokości sankcji za samowolne przystąpienie do użytkowania budynku bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, uznał akta administracyjne za niepełne, a argumentację organów obu instancji za nieznajdującą odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe stanowiły wystarczającą przesłankę uzasadniającą uchylenie wydanego w sprawie postanowienia, bowiem brak w aktach sprawy wskazanych dokumentów uniemożliwił kontrolę prawidłowości wymierzonej kary pieniężnej. Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wskazał, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego, przedstawi metodykę wyliczenia nałożonej kary, w szczególności w zakresie kubatury pomieszczeń (jako ogółu), załączając jednocześnie materiały źródłowe dotyczące wyliczonej kubatury (projekt). Nadto uzasadni sposób wyliczenia kubatury.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sadu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014r., M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone, podczas gdy organ II instancji przekazał Sądowi akta I instancji oraz w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, jak również przedstawił metodykę wyliczenia nałożonej kary. Powyższe zostało w sposób precyzyjny wykazany w uzasadnieniu postanowienia WINB, a także poparte materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy.
- 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy, pomimo doniosłości informacji dla rozstrzygnięcia sprawy zawartych w brakujących aktach,
- 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania, pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w N. M. n P. Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 5 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:
- 1) projektu budowlanego rozbudowy Izby Przyjęć Szpitala w N. M. n P. zatwierdzonego decyzją Starosty G. nr..., z dnia 22 sierpnia 2009r.,
- 2) projektu budowlanego zamiennego ww. inwestycji zatwierdzonego decyzją Starosty G. nr..., z dnia 25 października 2010r.,
- 3) dokumentów Starosty G. dotyczących wydanego pozwolenia na rozbudowę ww. szpitala, na okoliczność prawidłowego ustalenia i wskazania przez WINB w uzasadnieniu postanowienia nr..., z dnia 17 marca 2014r. kubatury budynku stanowiącej podstawę do ustalenia współczynnika wielkości obiektu.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt organu II instancji, jak również z uzasadnienia postanowienia WINB wynika, że organ rozpoznając niniejszą sprawę w trybie zażaleniowym, był w posiadaniu dokumentacji projektowej (zarówno pierwotnej jak i zamiennej), które następnie zostały zwrócone do organu administracji architektoniczno-budowlanej, o czym świadczą: pismo WINB z dnia 13.01.2014r., pismo Starosty G. z dnia 03.03.2014r., pismo WINB z dnia 18.03.2014r., które znajdują się w aktach administracyjnych organu II instancji.
W ocenie organu, mimo braku w aktach sprawy materiału dowodowego, który stanowił podstawę orzekania przez WINB, ponieważ w oparciu o tę dokumentację został ustalony współczynnik wielkości obiektu (str. 5 uzasadnienia postanowienia) i wobec faktu, że Sąd I instancji nie zażądał uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, lecz wydał wyrok, uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie należy stwierdzić, że WSA w Warszawie wyrokował nie dysponując kompletem akt administracyjnych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej taka sytuacja nie pozwalała Sądowi I instancji na stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie WINB wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na braki w materiale dowodowym.
W ocenie organu, sprawa została wyjaśniona z zachowaniem procedur zawartych w k.p.a. oraz w oparciu o stosowny materiał dowodowy w stopniu umożliwiającym wydanie przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięć w przedmiocie nałożenia kary za samowolne przystąpienie do użytkowania części obiektu.
Natomiast w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż w niniejszej sprawie akta przekazane przy skardze są niekompletne, to, w ocenie autora skargi kasacyjnej, sąd jest zobowiązany do wezwania organu do ich uzupełnienia w oparciu o stosowane przepisy zawarte w p.p.s.a. W niniejszej sprawie sąd administracyjny I instancji nie dokonał powyższej czynności, czym naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Powyższy przepis jednoznacznie stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., który to przypadek w tej sprawie nie wystąpił. Należy podzielić zarzut kasacyjny, że Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie niepełnych akt sprawy, czyli z naruszeniem dyspozycji art. 133 § 1 p.p.s.a. Wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że przekazane akta sprawy prowadzonej przez M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawierają pełnego materiału dowodowego, który poprzedzał wydanie postanowienia z dnia 17 marca 2014r. Oznacza to, że przedmiotowe akta sprawy, które zostały przekazane do Sądu łącznie z odpowiedzią na skargę były niekompletne.
W szczególności dotyczyło to projektu budowlanego rozbudowy Izby Przyjęć Szpitala, zatwierdzonego decyzją Starosty Nr... z dnia 22 sierpnia 2009r. oraz projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego decyzją Starosty Nr... z dnia 25 marca 2010r.
Należy stwierdzić, że jeżeli sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, to muszą być spełnione przesłanki z art. 133 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd musi dysponować kompletem akt sprawy, które oczywiście powinien przesłać organ, którego decyzji (postanowienia) dotyczy skarga. Natomiast jeżeli Sąd w dacie orzekania nie dysponuje kompletnymi aktami sprawy, to nie powinien orzekać w sprawie, lecz wezwać właściwy organ do uzupełnienia akt administracyjnych (p. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 918/05, Lex nr 265725; wyrok NSA z dnia 17 września 2008r. sygn. akt II OSK 1047/07, Lex nr 508474; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2005r., sygn. akt OSK 1772/04, Lex nr 186599; wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2014r., sygn. akt II OSK 2331/12, Lex nr 1495266; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014r., sygn. akt I OSK 2362/13, Lex nr 1480870; wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2013r., sygn. akt II OSK 2231/11, Lex nr 1340231).
W sprawie niniejszej Sąd I instancji nie wystąpił do właściwego organu o uzupełnienie przedmiotowych akt sprawy, pomimo pełnej wiedzy w tym zakresie. Słusznie podniósł skarżący kasacyjnie, że z korespondencji znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował zarówno projektem budowlanym, jak i projektem zamiennym, które zostały zwrócone organowi architektoniczno-budowlanemu (pismo WINB z dnia 13 stycznia 2014r., pismo Starosty G. z dnia 3 marca 2014r., pismo WINB z dnia 18 marca 2014r.).
W związku z tym uznać należy, że Sąd I instancji nie mógł dokonać prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwy organ, jak i dokonać prawidłowej kontroli zastosowanych przepisów prawa materialnego, a następnie ich wykładni. Orzekanie sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia o przesłane (nadesłane) przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akta, lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem z lektury akt sprawy wynika, iż zgromadzony został stosowny materiał dowodowy, lecz nie przesłano sądowi administracyjnemu kompletnych akt sprawy, to obowiązkiem tego sądu jest ich skompletowanie, do czego obliguje art. 133 § 1 p.p.s.a..
Powyższe oznacza także, że zasadny jest zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie dotyczącym braku w uzasadnieniu wyroku prawidłowych wskazań co do dalszego postępowania. Właściwa kontrola stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwy organ jest konieczna dla prawidłowej oceny zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Dlatego też naruszenie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. uniemożliwiło prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji ostatecznej w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., ponieważ będzie to możliwe dopiero kiedy Sąd I instancji będzie w dacie orzekania dysponował kompletnymi aktami sprawy.
Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014r. w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, którego podstawą był wyrok uwzględniający skargę, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o częściowym zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ przyczyna, która doprowadziła do uchylenia decyzji przez Sąd I instancji spowodowana była po części przez skarżącego kasacyjnie, który nie przekazał całości akt, na podstawie których wydał rozstrzygnięcie.
W toku ponownego rozpoznania sprawy, Sąd I instancji dysponując pełnym materiałem dowodowym zbada legalność zaskarżonego postanowienia.
- - ---------------------- 10