Uzasadnienie
Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Szczecinie z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], ustalającą należność za wyłączenie gruntów o pow. 9,0853 ha z produkcji leśnej i odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanów dla gruntów leśnych wchodzących w skład działek ewidencyjnych o numerach [...], obrębu ewidencyjnego Glewice 2, gmina Goleniów na terenie objętym decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego nr [...] o lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla budowy łącznicy kolejowej z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana była w oparciu o art. 5a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Dyrektor Generalny Lasów Państwowych podniósł, że z treści powyższego przepisu wynika, że dla inwestycji kolejowych nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z wyjątkiem obowiązku uiszczenia należności i jednorazowych odszkodowań za przedwczesny wyrąb drzewostanu za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych. Przy inwestycjach kolejowych, które przeprowadzane są na gruntach leśnych Lasów Państwowych, zdaniem organu, należy ustalić należności i jednorazowe odszkodowanie zgodnie z metodyką podaną w art. 12 powołanej ustawy, bez stosowania pozostałych przepisów zawartych w tym artykule.
W opinii Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych dotyczy to miedzy innymi możliwości pomniejszania należności ustalonej za wyłączenie gruntu z produkcji o wartość gruntu w dniu faktycznego wyłączenia z produkcji leśnej.
Za takim rozstrzygnięcie, zdaniem organu, przemawia jednoznaczne brzmienie art. 5a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który dokładnie wyszczególnia zakres w jakim ma on zastosowanie. Przepis ten wyłącza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dla wszystkich gruntów, za wyjątkiem jednego przypadku dotyczącego Lasów Państwowych. W ocenie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, jeżeli ustawodawca chciałby wskazać szerszy zakres obowiązywania ustawy w przypadku Lasów Państwowych to doprecyzowałby to w przepisie (wskazałby na konieczność pomniejszania należności o wartość gruntu). Interpretacja dotycząca szerszego stosowania przepisów art. 12 w zw. z art. 5a powołanej ustawy musiałaby jednak dotyczyć wszystkich elementów, a nie tylko wybiórczo art. 12 pkt 6 ustawy. Zdaniem organu, zastosowanie art. 12 pkt 6 ww. ustawy przy ustalaniu wysokości należności przy inwestycji kolejowej powodowałoby, że faktycznie nie byłoby innych opłat poza jednorazowym odszkodowaniem za przedwczesny wyrąb drzewostanu.
Inwestor, w przypadku inwestycji kolejowej, nie ma obowiązku uiszczania opłat rocznych, a w przypadku pomniejszenia należności zgodnie z art. 12 pkt 6 o wartość gruntu, nie musiałby uiszczać także należności.
Organ odwoławczy podniósł, że przy inwestycjach co do których stosuje się przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należność pomniejsza się o wartość gruntu w dniu faktycznego wyłączenia z produkcji i ustala opłaty roczne wnoszone przez 10 lat. W przypadku zaś inwestycji kolejowych nie przewiduje się uiszczania opłat rocznych, a jedynie należności i jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu. W związku z tym uznać należy, że obciążenie wynikające z konieczności zmiany użytkowania gruntu leśnego przy inwestycjach kolejowych są analogiczne do obciążeń przy inwestycjach, w których zastosowanie w całości znajdują przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Ponadto, w ocenie organu, treść art. 5a powołanej ustawy wskazuje jednoznacznie jaki zakres ustawy ma w tym przypadku zastosowanie, co oznacza, że inne przepisy tej ustawy nie mają tu zastosowania. Do określenia wysokości należności zastosowanie mają jedynie zapisy zawarte w art. 12 ust. 11 i 12 powołanej ustawy. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż stosowanie do art. 4 pkt 12, jako organ nie jest uprawniony do określania czynności wtórnej, do której należy zaliczyć pomniejszanie należności, na podstawie art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jego rola kończy się na określeniu należności.
Organ stwierdził, że strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu, zatem nie można uznać, że podanie podczas wstępnych ustaleń informacji o pomniejszeniu należności, która później okazała się błędną, świadczyłoby o naruszeniu podczas całego postępowania art. 8 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1669/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibę w Warszawie [...] Oddział w Szczecinie na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia należności i odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że art. 5a został dodany do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez art. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2006 r. Nr 12, poz.
63) z dniem 9 lutego 2006 r. Zgodnie z tą nowelizacją ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, z tym że określone w ustawie należności oraz jednorazowe odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych przeznacza się na Fundusz Leśny w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych – z tytułu wyłączenia gruntów Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe".
Art. 5a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych został zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 191, poz. 374) z dniem 2 listopada 2007 r., poprzez dodanie przepisu ust. 2, w myśl którego należności oraz jednorazowe odszkodowania, w wysokości ustalonej przez organy właściwe w sprawach ochrony gruntów leśnych, minister właściwy do spraw transportu przekazuje na rachunek bankowy Funduszu Leśnego w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych po nabyciu przez tego ministra gruntów w danym obrębie ewidencji gruntów, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.
Kolejna zmiana art. 5a ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych została wprowadzona ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 3). Stosownie do tej nowelizacji A. Spółka Akcyjna nabywają prawo użytkowania wieczystego gruntów w danym obrębie ewidencji gruntów. Dotyczy to gruntów objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. W związku z powyższym A. obowiązane jest do przekazywania należności oraz jednorazowych odszkodowań, w wysokości ustalonej przez organy właściwe w sprawach ochrony gruntów leśnych, na rachunek bankowy Funduszu Leśnego w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Nowelizacja ta obowiązuje od dnia 1 stycznia 2009 r.
Wobec powyższego, w dacie wydawania zaskarżonych decyzji zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, z tym że określone w ustawie należności oraz jednorazowe odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych przeznacza się na Fundusz Leśny w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych – z tytułu wyłączenia gruntów Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe".
Z kolei ust. 2 art. 5a stanowi, że należności oraz jednorazowe odszkodowania, w wysokości ustalonej przez organy właściwe w sprawach ochrony gruntów leśnych, A. Spółka Akcyjna przekazują na rachunek bankowy Funduszu, o którym mowa w ust. 1, po nabyciu przez spółkę prawa użytkowania wieczystego gruntów w danym obrębie ewidencji gruntów, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.
Przepis art. 5a ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zawiera specjalną regulację odnoszącą się do linii kolejowych. Zgodnie z tą regulacją zasadniczo ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, z tym jednak wyjątkiem, że do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych znajduje częściowe zastosowanie w zakresie jednorazowych należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji oraz odszkodowań w razie przedwczesnego wyrębu drzewostanu.
Z powyższego wynika, że ustawodawca ustanowił rekompensaty finansowe za przejęte pod linie kolejowe grunty leśne, ale tylko te, które stanowią własność Skarbu Państwa i zarządzane są przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe". Nie ma natomiast żadnych rekompensat za przejęcie pod linie kolejowe gruntów rolnych ani gruntów leśnych innych niż zarządzane przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe".
W przedmiotowej sprawie Wojewoda Zachodniopomorski decyzją Nr 1/2010 z dnia 6 grudnia 2010 r. ustalił na rzecz A. S.A. [...] Oddział w Szczecinie warunki lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 9o ust. 1 oraz 9q ust. 1, art. 9s ust. 1, 2, 3, 3a, 3b, 5 i 6, art. 9q ust. 6, art. 9x, art. 9y ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, ze zm.). Decyzja ta dotyczy m.in. działek ewidencyjnych o numerach [...], obrębu ewidencyjnego [...] 2, gmina [...], stanowiących grunty leśne, które stanowią własność Skarbu Państwa i będące w trwałym zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo Goleniów. Zgodnie z punktem 6 podpunkt 4 lit. f/ decyzji i stosownie do zapisów art. 9x ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym stanowi podstawę do wydania przez wojewodę decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu ustanowionego na nieruchomości przeznaczonej na pas gruntu pod linię kolejową, stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Decyzja Wojewoda Zachodniopomorski Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dała podstawę do ustalenia na podstawie art. 5a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należności oraz jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu na terenie objętym w/w decyzją obciążających A. S.A. [...] Oddział w Szczecinie.
Sąd wskazał, że w przypadku ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie jest wymagana zgoda Ministra Środowiska (lub upoważnionej przez niego osoby) na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele budowy linii kolejowej, ani też Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nie wydaje decyzji o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy.
Przez należność, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z art. 4 pkt 12 tej ustawy rozumie się jednorazową opłatę z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji. Z kolei przez wyłączenie gruntów z produkcji, stosownie do art. 4 pkt 11 ww. ustawy rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; przy czym nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat.
Generalną zasadą określoną w art. 5a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest niestosowanie jej do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Odstępstwo od tej zasady dotyczy gruntów leśnych i zadrzewionych stanowiących własność Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe". W tym ostatnim przypadku ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych znajduje zastosowanie w zakresie obowiązku uiszczenia należności i jednorazowego odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. W art. 5a ustawy mówi się, że w przewidzianej w tym przepisie sytuacji, A. Spółka Akcyjna obowiązana jest uiścić należność oraz jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Ustalając wysokość należności należy posłużyć się art. 12 ustawy, który reguluje m.in. zasady obliczania i uiszczania należności w przypadku wyłączenia gruntów z produkcji.
Przepis art. 12 ust. 11 określa należność za wyłączenie z produkcji 1 ha gruntu leśnego bez drzewostanu dla poszczególnych typów siedliskowych lasów. Z kolei art. 12 w ust. 6 przewiduje, że należność pomniejsza się o wartość gruntu, ustaloną według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w obrocie gruntami, w dniu faktycznego wyłączenia tego gruntu z produkcji, a ust. 12 tego artykułu przewiduje, że należność za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych w lasach ochronnych jest wyższa o 50 % od należności, o której mowa w ust.
11. Zatem ustalenia wysokości należności należy dokonać w oparciu o całość przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych regulujących tę materię. Podstawę do ustalenia wysokości należności będą stanowiły tabele z ust. 11 art. 12 ustawy. W następnej kolejności znajdzie zastosowanie ust. 12 art. 12, ale jedynie w przypadku lasów ochronnych. Następnie należy zastosować ust. 6 art. 12 ustawy, pomniejszając należność ustaloną w oparciu o ust. 11 i 12 art. 12 o wartość gruntu, ustaloną według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w obrocie gruntami, w dniu faktycznego wyłączenia tego gruntu z produkcji.
Wszystkie zasady przewidziane w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczące ustalania wysokości należności znajdują zastosowanie w przypadku należności, o której mowa w art. 5a ust. 1 ustawy, gdyż żaden zapis ustawy tych zasad w tym przypadku nie wyłącza.
W ocenie Sądu, rację ma strona skarżąca, że wobec braku innych uregulowań w tym zakresie, należy obowiązujące przepisy w zakresie sposobu ustalania należności stosować kompleksowo.
Organ I instancji w decyzji z dnia 2 marca 2011 r. ustalił również jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu. W przypadku tej należności podstawę ustalenia jej wysokości stanowił art. 12 ust. 5 i 5a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.
Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach:
- 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – art. 12 ust. 6 i ust. 11 w związku z art. 5a ust. 1 i ust. 2 przez przyjęcie, że należność, o której mowa w art. 5a tej ustawy, podlega pomniejszeniu o wartość gruntu stosownie do art. 12 ust. 6;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 5a ust. 2 w związku z art. 9s ust. 3b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie drogowym, przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku stanowiska prezentowanego w postępowaniu przez organ administracji, a odnoszącego się do terminu wymagalności wpłaty należności;
Na tych podstawach wnosił o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w Warszawie wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Według art. 5a ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) "Ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowych, z tym że określone w ustawie należności oraz jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych przeznacza się na Fundusz Leśny w Dyrekcji Lasów Państwowych – z wyłączeniem gruntów Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne »Lasy Państwowe«". Zarzut błędnej wykładni art. 5a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyprowadzony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ma oparcia w regułach wykładni. Art. 5a ust. 1 zawiera dwa zakresy przedmiotowej regulacji: – po pierwsze, zakres wyłączający stosowanie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji kolejowych; – po drugie, zakres stosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych: zastosowanie określonych w ustawie regulacji należności oraz jednorazowego odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu.
Ten drugi zakres regulacji stosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyznaczony w art. 5a ust. 1, nie wprowadza zastrzeżenia, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie ustalenia należności oraz jednorazowego odszkodowania dla gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowych stosuje się odpowiednio. Brak przepisu prawa nakazującego stosowanie odpowiednie wyłącza dopuszczalność, w drodze wykładni, ograniczenia przedmiotowej regulacji przyjętej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Brak ustawowego zastrzeżenia odpowiedniego stosowania art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych do należności ustalonych za grunty rolne i leśne objęte decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowych oznacza, że regulację ustawową należności stosuje się wprost do tych gruntów. Jest to zgodne z regułami wykładni, która wyłącza wykładnię przepisu prawa w oderwaniu od całościowej regulacji, jaką w tym przypadku jest regulacja ustalenia należności.
Nie można zatem podzielić stanowiska, że pierwszy zakres przedmiotowej regulacji art. 5a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma znaczenie dla drugiego zakresu stosowania przepisów tej ustawy.
Nie jest też zasadnym wyprowadzenie wadliwej wykładni art. 5a ust. 1 w związku z art. 5a ust. 2 i art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Należy odróżnić regulację ustalania wysokości należności od regulacji wykonania obowiązku przekazania należności oraz jednorazowego odszkodowania. Regulacja prawna wykonania obowiązku przez przekazanie należności i jednorazowego odszkodowania na rachunek bankowy Funduszu Leśnego nie daje podstaw do ograniczenia zakresu regulacji art. 12 do ustalenia należności, przez wyłączenie stosowania art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.