Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 7 lutego 2017 r. sygn. II SA/Lu 1043/16, oddalił skargę Skarbu Państwa - [...] w [...] (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty Puławskiego z [...] maja 2016r. zezwalającej na podstawie art. 13 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U z 2015r. poz. 2100 ze zm., dalej uol), E. i R. D. na zmianę lasu na użytek rolny.
Sąd I instancji stwierdził, że zasadnie Kolegium uznało, iż skarżący nie ma interesu prawnego aby wnieść odwołanie od ww. decyzji starosty o zmianie użytku prywatnego lasu. Skoro będące przedmiotem sprawy grunty nie stanowią własności Skarbu Państwa, to interes prawny skarżącego nie wynika z tytułu własności o jakim mowa w art. 4 ust.1 uol. Zdaniem Sądu I instancji nie można również zgodzić się ze skarżącym, że źródłem jego interesu prawnego lub obowiązku mogą być normy określające jego kompetencje i zadania publiczne dotyczące gospodarki leśnej. W ustawie o lasach nie ma przepisu, który przewidywałby możliwość wniesienia przez dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych odwołania od decyzji kończącej postępowanie w sprawie zmiany lasu na użytek rolny.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art. 28 Kpa poprzez wadliwą kontrolę działalności Kolegium i nie uchylenie przez Sąd I instancji decyzji wydanej w sytuacji, gdy organ bezpodstawnie umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte na skutek odwołania od ww. decyzji Starosty Puławskiego, z uwagi na stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz organ, że skarżący nie jest stroną postępowania;
- 2) prawa materialnego, tj: art. 13 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 uol poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że powyższe przepisy nie stanowią norm prawa materialnego, z których może zostać wyprowadzony interes prawny skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości, skarżący w oparciu o powyższe przepisy ustawy o lasach, posiada interes prawny do wzięcia udziału w powołanym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
Kluczowy dla niniejszej sprawy zarzut naruszenia prawa materialnego jest w sposób oczywisty nieusprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, co do braku interesu prawnego skarżącego. Z art. 13 ust. 1- ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 uol w żaden sposób nie można wywieść interesu prawnego skarżącego do występowania jako strona w postępowaniu o zmianę prywatnego lasu na użytek rolny.
Zgodnie z art. 13 ust. 3 uol w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, decyzję taką wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Starosta, jako dysponent władztwa publicznego w tej kategorii spraw, decyduje zatem o przyznaniu bądź nie określonego uprawnienia. Z mocy ustawy o lasach to właśnie starosta a nie skarżący sprawuje nadzór na gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa. Całkowite błędne jest założenie skargi kasacyjnej, że skoro zmiana lasu na użytek rolny wpływa w sposób realny i bezpośredni na planowaną gospodarkę leśną na tym terenie, to zachodzi bezpośredni związek między sytuacją skarżącego a art. 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 uol. Przepisy te dotyczą uproszczonego planu urządzenia lasu i prowadzenia zgodnie z nim trwale zrównoważonej gospodarkę leśnej.
Nie można z nich wywieść interesu prawnego skarżącego. Ponadto decyzja o zmianie użytku w żaden sposób nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącego, nie kreując po jego stronie żadnych praw i obowiązków. Ustawa o lasach nie zawiera normy, która przyznawałaby skarżącemu przymiot strony w postępowaniach dotyczących lasów prywatnych i zajmowania stanowiska, co do zasadności zmiany użytku.
W świetle powyższego skoro wskazane przepisy prawa materialnego nie kreują interesu prawnego skarżącego do bycia stroną w postępowaniu o zmianę użytku prywatnego lasu, zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art. 28 Kpa jest również niezasadny.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji.