Uzasadnienie
J. K. wniósł skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Choszcznie z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], wymierzające J. K. karę w wysokości 10.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] [...] w R. Pismem z dnia 16 lipca 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 921/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia. Następnie wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 921/15 Sąd ten oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K. W treści skargi kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Choszcznie z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...]. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że choć w treści skargi kasacyjnej formułowano wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Choszcznie z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], a więc postanowienia organu pierwszej instancji, uznać należało, że intencją skarżącego kasacyjnie było jednak objęcie tym wnioskiem zaskarżonego postanowienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), co oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu organu pierwszej instancji. W celu uzyskania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania obowiązku uiszczenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania skarżący powinien zatem przedmiotem wniosku z art. 61 § 3 p.p.s.a. uczynić postanowienie organu drugiej instancji, tak jak uczynił to już w niniejszej sprawie na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji.
Dla rozpoznania wniosku zawartego w skardze kasacyjnej kluczowe znaczenie mają dwie okoliczności. Po pierwsze, J. K. w niniejszej sprawie składał już wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 921/15 wniosek ten uwzględnił. Po wtóre zaś, wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r. Sąd oddalił skargę J. K. Wyrok ten - z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną - nie jest prawomocny.
To, jak długo postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu wywołuje skutki - niezależnie od tego, czy zostało wydane przez organ administracji na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., czy przez sąd na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - określa art. 61 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; art. 1 pkt 20 w zw. z art. 2 tej ustawy) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej powyższy przepis znajduje zastosowanie także do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed 15 sierpnia 2015 r., a zatem ma zastosowanie również w niniejszej sprawie.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w obrocie prawnym zgodnie z dyspozycją art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. nadal funkcjonuje postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 921/15 wstrzymujące wykonanie zaskarżonego postanowienia. Skutki udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. rozciągają się również na etap kasacyjny postępowania sądowego. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. upadną one bowiem dopiero z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę lub zmiany postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa jest ocena, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać u skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Skoro wykonanie zaskarżonego postanowienia pozostaje nadal wstrzymane na podstawie postanowienia z dnia 12 października 2015 r. i skarżący dalej korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej, postępowanie wywołane kolejnym wnioskiem J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uznać należy za bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.