Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 161/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1422/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. stwierdził nieważność zapisów zawartych w Rozdziale II w części 2.3.2. w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały Rady Miasta Sulejówka z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nakładających w odniesieniu do obiektów objętych gminną ewidencją zabytków obowiązki dokonania uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny i prawny, w którym zapadł powyższy wyrok:

Dnia [...] kwietnia 2010 r. Rada Miasta Sulejówka podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sulejówek.

Skargę na powyższą uchwałę, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o. o. powtarzając uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, tj. domagając się:

1/ wskazania rzeczywistej daty podjęcia zaskarżonej uchwały, 2/ zmiany numeru załącznika stanowiącego wykaz uwag zgłoszonych do wyłożonego projektu studium na numer zgodny z treścią uchwały (to jest nr 5), 3/ wskazania rzeczywistych (zgodnych z głosowanymi na sesji Rady Miasta) rozstrzygnięć w sprawach uwag zgłoszonych do wyłożonego projektu studium – w treści kolumny nr 9 i 10 załącznika nr 4 do przedmiotowej uchwały, 4/ usunięcia treści wiersza nr 43 z tabeli na stronie 41 tekstu Studium – załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały, w którym zawarto nieruchomość położoną przy ul. [...] ujętą jako obiekt zabytkowy, 5/ zmiany zapisów na rysunkach Studium – załącznikach nr 2, nr 3, nr 4 do skarżonej uchwały – dotyczących przeznaczenia terenu w granicach nieruchomości w/w na zapis w brzmieniu: "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami".

Spółka wskazała, że jest właścicielem nieruchomości objętej treścią uchwały (przy ul. [...], oznaczonej w ew. jako działka nr [...], obręb [...]), którym to aktem naruszono prawo oraz interes prawny Spółki. Natomiast w uzasadnieniu pierwszego z zarzutów skargi Spółka podniosła, że sesja [...] Rady Miasta Sulejówka rozpoczęła się w dniu [...] kwietnia o godz. 18:30. Przed głosowaniem w sprawie zmiany Studium, Rada głosowała w sprawie podtrzymania lub odrzucenia stanowiska Burmistrza w przedmiocie zgłoszonych uwag do wyłożonego projektu Studium. Głosowanie podtrzymujące stanowisko Burmistrza o odrzuceniu uwag Spółki miało miejsce około godz. 1:00 dnia 23 kwietnia 2010 r., zatem nie było możliwe aby zaskarżona uchwała została podjęta w dniu [...] kwietnia 2010 r.

Uzasadniając zaś trzeci z zarzutów skargi Spółka wskazała, że w treści załącznika nr 4 do przedmiotowej uchwały – wykaz uwag zgłoszonych do projektu Studium w kolumnie 9 i 10 umieszczone zostały zapisy niezgodne z rozstrzygnięciami, które zapadły w toku głosowań na [...] sesji. Na sesji bowiem nie głosowano nad przyjęciem bądź odrzuceniem uwag wniesionych do projektu Studium, lecz głosowano nad przyjęciem bądź odrzuceniem stanowiska Burmistrza o odrzuceniu zgłoszonych uwag. Natomiast głosowanie nad stanowiskiem Burmistrza w danej sprawie nie może być traktowane jako tożsame z głosowaniem nad daną sprawą. Tymczasem obowiązkiem Rady było zaakceptowanie lub odrzucenie uwag wniesionych do projektu Studium, czyli bezpośrednie merytoryczne rozstrzygnięcie o tych uwagach.

W odniesieniu zaś do czwartego zarzutu skargi Spółka podniosła, że w treści załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały – w części opisowej Studium, w tabeli obiektów zabytkowych na stronie 41 tekstu Studium umieszczono nieruchomość przy ul. [...], określoną jako kasyno. Nieruchomość ta jest wpisana do ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, lecz jako jedyna spośród wymienionych w wykazie nieruchomości zabudowana jest budynkiem wzniesionym po 1945 r. Budynek ten jest w bardzo złym stanie technicznym, co uniemożliwia jego zastosowanie do jakichkolwiek celów kulturalnych czy usług publicznych oraz rodzi pytanie co do jego rzeczywistych walorów zabytkowych. Budynek nadto nie posiada wartości o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Zakwestionowano również legalność wpisu przedmiotowej nieruchomości do wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Uzasadniając wreszcie piąty zarzut skargi, Spółka podniosła, że zabudowana nieruchomość Spółki w treści Studium została przeznaczona pod usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury. Natomiast w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części miasta Sulejówka obszar przedmiotowej nieruchomości należy do jednostki strukturalnej V – [...], dla której przeznaczeniem jest utrzymanie i rozwój istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami. W treści Studium brak jest uzasadnienia dla tak istotnej zmiany preferowanej funkcji dla przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono, że zmiana funkcji tego terenu jest sprzeczna z zapisami części opisowej Studium, w szczególności z zapisem zawartym na str. 52 części opisowej. Zdaniem Spółki Rada Miasta narzuciła treścią Studium funkcję preferowaną usług publicznych, tym samym uniemożliwiając właścicielowi racjonalne korzystanie z własnej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że Rada Miasta Sulejówka, po zapoznaniu się z merytorycznymi zarzutami skargi, podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały. Uchwałą tą:

1. - sprostowano oczywistą pomyłkę i niespójność pomiędzy treścią uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. a jej załącznikiem dotyczącym rozpatrzenia uwag do projektu Studium poprzez zmianę oznaczenia numeru w/w załącznika z błędnego 4 na prawidłowe 5,
2. - zmieniono załącznik nr 4 do uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. – rysunek Studium określający kierunki zagospodarowania przestrzennego poprzez wymianę podkładu mapowego (geodezyjnego) – z kopii mapy zasadniczej na kopię mapy topograficznej z zachowaniem skali 1:5000 – bez zmiany merytorycznej pozostałych ustaleń (graficznych) Studium,
3. - w pozostałym zakresie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego Rada Miasta Sulejówka odmówiła dalszej zmiany zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu uchwały nr [...] wskazano, że datą podjęcia zaskarżonej uchwały jest dzień [...] kwietnia 2010 r. – numer uchwały przyporządkowany jest do numeru sesji, a ten z kolei do daty rozpoczęcia.

Sprostowano oczywistą pomyłkę i niespójność pomiędzy treścią uchwały a jej załącznikiem, korygując nr załącznika na cyfrę 5.

Przyjęty sposób oznaczenia rozstrzygnięć Burmistrza i Rady Miasta jest czytelny i powszechnie stosowany. Plusem oznaczono uwagi rozpatrzone pozytywnie, a minusem negatywnie. Nie ma znaczenia, czy Rada głosuje ponownie poszczególne uwagi, czy podtrzymuje lub odrzuca stanowisko Burmistrza (rozpatrującego wpierw samodzielnie wszystkie uwagi), gdyż merytoryczna interpretacja stanowiska Rady sprowadza się do tego samego oznaczenia w tabeli, której ustawowy wzór nie przewiduje innych oznaczeń. Plusy i minusy zostały umiejscowione we właściwych kolumnach nr 7, 8, 9, 10 tabeli.

Nie jest możliwe usunięcie wiersza nr 43 w tabeli Studium dotyczącej obiektów zabytkowych. Obiekt jest wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków Nieruchomych Miasta Sulejówka, a jego stan techniczny nie kwalifikuje go do kategorii zagrożonego katastrofą budowlaną. Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił pozytywnie projekt Studium. Budynek dawnego kasyna oficerskiego został potraktowany jako "dobro kultury współczesnej" z uwagi na pełnioną ongiś funkcję kulturalnego centrum Sulejówka (kasyno, kino) jak również unikalną w skali Sulejówka formę architektoniczną. Ponieważ nie istnieje procedura negocjacji czy zaskarżania statusu zabytkowego niniejszego obiektu, nie istnieje również powód dla którego Miasto miałoby negować zabytkową ocenę budynku wystawioną przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W związku z argumentacją wyżej wyrażoną Burmistrz Miasta Sulejówka sporządzając projekt Studium, a następnie Rada Miasta je uchwalając, podtrzymali ocenę Konserwatora Zabytków, iż należy chronić budynek dawnego kasyna oficerskiego. Forma architektoniczna budynku predestynuje go do pełnienia funkcji usługowych. Nadto budynek wbrew zamiarom właściciela nie nadaje się do rozebrania i zastąpienia go inną formą architektoniczną. Zauważono, że budynek dopełnia przestrzennie i funkcjonalnie zespół osiedla wojskowego. Miasto nie ma możliwości wykreślenia budynku z ewidencji konserwatorskiej i tym samym podtrzymało jego dotychczasowe przeznaczenie: usługi publiczne i komercyjne. Podkreślono, że ustalenia Studium w niczym nie naruszają uprawnień właścicielskich wynikających z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś brak możliwości rozbiórki budynku wynika wyłącznie z jego kwalifikacji zabytkowej. Właściciel może istniejący budynek wyremontować, zmodernizować, a nawet rozbudować – na podstawie wypisu z planu miejscowego, niemniej w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Obecny na rozprawie pełnomocnik Spółki zmodyfikował wskazane w skardze w punktach 1-5 naruszenia prawa, poprzez wycofanie zarzutu określonego w punkcie 2, a dotyczącego niewłaściwego oznaczenia załączników.

Dodatkowo wskazano, iż pojęcie którego używa organ "dobro kultury współczesnej" nie ma definicji legalnej w obowiązującym porządku prawnym. Oświadczono, iż gmina nie kontaktowała się ze Spółką celem dokonania oględzin wewnątrz budynku, zaś Spółka zwracała się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o podanie informacji, czy przedmiotowa nieruchomość jest wpisana do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków uzyskując odpowiedź odmowną. Zauważono, że chęć uniemożliwienia rozbiórki obiektu nie może być przesłanką do jego umieszczenia w ewidencji zabytków.

Pełnomocnik organu podniósł, iż procedura wpisania obiektu do Gminnego Rejestru Zabytków została przeprowadzona w sposób wyczerpujący oraz była nadzorowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który uzgodnił bez zastrzeżeń Gminną Ewidencję Zabytków, w której ujęty został przedmiotowy obiekt. O zamieszczeniu obiektu w ewidencji powiadomieni zostali wszyscy zainteresowani jak i Spółka, a organ może przedstawić dowód takiego zawiadomienia (około kwietnia 2010 r.). Okazano pismo Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 listopada 2009 r. skierowane do Burmistrza Miasta Sulejówka, z którego wynika, że włączenie karty obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków nie wymaga zgody właściciela.

Ponadto pełnomocnik organu oświadczył, że na chwilę obecną ewidencję ujmuje uchwała Rady Miasta w sprawie Studium, natomiast nie posiada wiedzy czy na dzień podejmowania zaskarżonej uchwały przedmiotowy obiekt był ujęty w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Natomiast z pisma procesowego Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2010 r. wynika, iż na dzień 22 kwietnia 2010 r. obiekt kasyna był ujęty w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż wniesienie skargi było dopuszczalne, bowiem ustalenia Studium są wiążące przy uchwalaniu (zmianie) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stąd ustalenia Studium mogą generalnie naruszać interes prawny użytkownika nieruchomości położnej na objętym nim terenie. Rozważenia wymagało jednak, czy interes prawny skarżących został w przedmiotowej sprawie naruszony.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie w części, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Wyjaśniono, iż formułując zarzuty skargi Spółka podnosiła m.in., że niedopuszczalne było wskazanie obiektu dawnego kasyna, jako podlegającego ochronie, czego m.in. następstwem jest konieczność dokonywania szerokiego zakresu uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie planowanych działań wskazanych w uchwalonym Studium. Jak wynika z jego treści, budynek byłego kasyna został objęty gminną ewidencją zabytków. Jednocześnie wymieniono zakres przypadków, gdy wymagane jest dokonanie uzgodnień, przed podejmowaniem określonych uzgodnień. Studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie kreuje więc samo w sobie obowiązków dla stron, jednak, jak wskazano jego ustalenia są wiążące przy sporządzaniu planu (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), który ma tego rodzaju charakter (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a więc będzie wiązał strony.

W ocenie Sądu wskazany w Studium zakres uzgodnień nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Zakres ten, gdy chodzi o obiekty ujęte wyłącznie w gminnej ewidencji zabytków, wykracza poza ramy wskazane w regulacjach normatywnych – art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz ustawy o zabytkach zarówno według brzmienia na dzień przyjmowania Studium jak i na dzień kontroli jego legalności. Obowiązek dokonywania uzgodnień jest wymaganiem o charakterze proceduralnym, wykracza równocześnie poza możliwe do uwzględnienia uwarunkowania wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji zamieszczenie zapisu stanowiącego obowiązek dokonywania uzgodnień nieznajdujących oparcia w przepisach prawa, należy uznać, jako naruszenie zasad sporządzania Studium (w myśl art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje potrzebą stwierdzenia jego nieważności.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi, w ocenie Sądu, są bezzasadne. Z treści normatywnej przepisów obowiązujących na dzień przyjęcia Studium jak i na dzień kontroli jego legalności zdaniem Sądu nie wynika, aby czynność wpisu obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków następowała poprzez jego wymienienie w treści Studium. W tej sytuacji wpis należy kwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa, w myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (w świetle obowiązującego obecnie prawa następstwem wpisu jest obowiązek dokonywania uzgodnień w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a więc jego kwestionowanie nastąpić może wyłącznie na zasadach wskazanych w tej ustawie. Stąd bezskuteczne jest, na etapie skargi w przedmiocie Studium, podnoszenie zarzutów dotyczących prawidłowości ujęcia obiektu w ewidencji gminnej (brak zabytkowego charakteru, nie sporządzenie dokumentacji fotograficznej itp.).

Istotne znaczenie może mieć jedynie okoliczność, czy określony obiekt faktycznie znajduje się w ewidencji. Pomimo podnoszonych zarzutów w tym zakresie okoliczność ta nie budziła wątpliwości Sądu. Potwierdzają ją doręczone przez Radę Miasta dokumenty oraz pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż na dzień sporządzania Studium obiekt figurował również w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków, w związku z treścią obowiązującego na dzień uchwalenia Studium § 11 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. Nr 124, poz. 1305).

Zdaniem Sądu niezasadny jest również zarzut dotyczący wadliwości zakwalifikowania w Studium terenu dawnego kasyna, jako przeznaczonego pod usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych, z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury. Choć Spółka nie artykułuje tego expressis verbis, z treści jej skargi wynika, iż dopatruje się ona naruszenia granic tzw. władztwa planistycznego gminy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co może prowadzić do naruszenia zasad sporządzenia Studium (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak do naruszenia granic władztwa planistycznego. Brak jest normatywnych zasad określania, które i w jakim obszarze tereny powinny być przeznaczone na cele usług publicznych w tym w zakresie kultury. W takiej sytuacji legalność przyjętych rozwiązań może być oceniana jedynie z punktu widzenia ich racjonalności. W kontekście przeznaczenia terenów pod tereny usług, w tym kultury, można rozważyć wystąpienie pewnych typowych uwarunkowań, których wystąpienie podważałoby racjonalność przyjętego rozwiązania, do których należy:

1. - istnienie w bezpośrednim pobliżu innych terenów nadających się bardziej do zrealizowania wskazanej funkcji - lepiej nadające się do tego faktycznie z punktu widzenia aktualnego zagospodarowania czy cech terenu (jak np. istnienie obiektów mogących lepiej pełnić te funkcje), bądź z uwagi na zasadę ograniczenia ingerencji w prawa właściciela do przypadków niezbędnych (np. istnienie innych terenów, pozostających w dyspozycji gminy, nadających się lepiej do tego celu),
2. - oczywisty brak przydatności określonego terenu dla danej funkcji (tereny z uwagi na cechy lub aktualne funkcje nieprzydatne, przy poniesieniu racjonalnie uzasadnionych kosztów do zagospodarowania na planowany cel).

Ponadto zauważono, że Sąd nie dostrzegł z urzędu ani nie wywiodła tego strona, aby tego rodzaju przesłanki wystąpiły w przedmiotowej sprawie. Teren przeznaczony w studium pod usługi publiczne, z preferencją w zakresie kultury jest zabudowany obiektem, który w ocenie społeczności lokalnej (reprezentowanej przez radnych) ma istotne znaczenie z punktu widzenia zabudowy związanej z tradycjami Miasta, jednocześnie nadaje się do pełnienia zakładanych funkcji, gdyż takowe pełnił w pewnych okresach swojego istnienia (okoliczność niekwestionowana w sprawie). Podnoszona kwestia ograniczonej dostępności terenu (konieczność przekroczenia ul. [...]) nie dyskwalifikuje przeznaczenia go na funkcje usług z zakresu kultury, gdyż ich cechą nie musi być istotna intensyfikacja ruchu. Odnotować trzeba, iż Spółka nie kwestionuje możliwości wykorzystywania terenu zgodnie z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego na funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami.

W ocenie Sądu I instancji zasady doświadczenia życiowego przemawiają za tym, że intensywność przemieszczania osób w poprzek ul. [...] w przypadkach obu sposobów zagospodarowania może być analogiczna. Przeznaczenie terenu na cele usług z zakresu kultury nie pozostaje w sprzeczności z jego kwalifikowaniem w Studium, jako nadającego się dla celu usług, z których korzysta się sporadycznie i nie masowo. Sąd uznał także, że nie ma w spawie znaczenia, iż przyjmując obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Rada Miasta zamierzała przeznaczyć teren na inne cele (mieszkaniowe z funkcją usług). Koncepcja zagospodarowania gminy może bowiem ulegać zmianom, o ile jest to podyktowane racjonalnymi i wyartykułowanymi względami. W rozpoznawanym przypadku Rada uznała za zasadne uwzględnić w Studium fakt istnienia obiektu o znaczeniu historycznym i kulturowym dla gminy. Tego typu rozwiązania są dopuszczalne, mając na uwadze treść art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wskazuje się zasadę uwzględniania uwarunkowań związanych z ochrona nie tylko zabytków, lecz również dziedzictwa kulturowego, czy dóbr kultury współczesnej.

W tej sytuacji Rada Miasta, reprezentująca interesy ogółu mieszkańców, zdaniem Sądu była władna uznać, iż istnienie obiektu mogącego pełnić określone funkcje, istotne dla krajobrazu kulturowego gminy przemawia za przypisaniem terenowi, gdzie jest on zlokalizowany, określonej funkcji. Tego rodzaju rozwiązanie ingeruje wprawdzie pośrednio w prawa właściciela (bezpośredni skutek nastąpi w razie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), lecz jest to dopuszczalne w świetle reguł gospodarowania przestrzenią w tym planowania wyrażonych w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo zaznaczono, że żądanie przeznaczenia nieruchomości na inne cele było zgłaszane na etapie procedury uchwalania Studium, stąd Rada Miasta miała obowiązek szczegółowego uzasadniania przyjętych rozwiązań. Wskazał również, że rozpatrując uwagi ustosunkowano się do nich, co znajduje odzwierciedlenie w treści załącznika nr 4 do uchwały zawierającego zestawienie nieuwzględnionych uwag wraz ze stanowiskiem Rady poz.

67. Nie można uznać, iż nie czyni zadość temu wymaganiu samo przyjęcie przez Radę propozycji ustosunkowania się do uwagi przygotowanej przez Burmistrza. Forma głosowania nad wyrażeniem stanowiska nie ma bowiem istotnego znaczenia, natomiast kwestią kluczową jest samo zajęcie przez Radę stanowiska, co do meritum podnoszonych kwestii, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Podkreślono także, iż pozostałe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ:

1. - kwestia zamieszczenia zapisów dotyczących większej swobody, co do możliwości zagospodarowania nieruchomości gminnych, nie narusza interesu skarżących,
2. - właściwe oznaczenie daty wydania uchwały nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny jej legalności w kontekście art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ewentualne błędne określenie daty podjęcia uchwały może być w każdym momencie sprostowane, jako oczywista omyłka poprzez podjęcie stosownej uchwały (kwestia ta była przedmiotem uchwały z dnia [...] lipca 2010 r., która nie jest przedmiotem zaskarżenia).

Konkludując uznano, że wskazane wyżej zarzuty są niezasadne, natomiast Sąd nie dopatrzył się z urzędu naruszeń zasad sporządzania Studium lub istotnego naruszenia trybu jego sporządzania innych niż wskazane na wstępie. Tym samym z przytoczonych przyczyn Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wywiedzionej przez [...] Sp. z o.o. w W. W treści skargi zaskarżono przedmiotowy wyrok w części nie uwzględnionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zarzucono mu:

1. I. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
2. 1) art. 134 i 138 p.p.s.a. w zw. z art. 145 i 151 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nie rozstrzygnięcie co do skargi w sentencji wyroku oraz w granicach sprawy, a przez to nie ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze;
3. 2) art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. i w zw. z art. 8, 9 i 11 rozporządzenia Ministra Kultury w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę z dnia 14 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 1305) poprzez nie zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w zakresie błędnie zastosowanej procedury zamieszczenia nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ulicy [...] w gminnej ewidencji zabytków;
4. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego niewłaściwą ocenę prowadzące do nie sporządzenia uzasadnienia w sposób prawem przewidziany, w szczególności poprzez formułowanie w zaskarżonym wyroku stwierdzeń pozostających w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz stanem faktycznym w zakresie interpretacji racjonalności zestawienia usług publicznych z zakresu kultury na terenie, z którego można korzystać "sporadycznie i nie w sposób masowy"; a także powołanie się na nieprawidłowe przepisy prawa w treści uzasadnienia, jako podstawy rozumowania w zakresie rozpoznania zarzutu skargi strony skarżącej;
5. 4) art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na braku należytej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania Rady Gminy Sulejówek, poprzez nie uwzględnienie, iż organ administracji popełnił błędy przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a także brak oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego przy uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza dopuszczalności zmiany funkcji nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...] i zamieszczenia tej nieruchomości w gminnej ewidencji zabytków;
6. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
7. 1) art. 31 ust. 3, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, a więc zakazu nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki, w zakresie prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ulicy [...]; a także brak wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego przy zmianie funkcji nieruchomości położonej w S. w treści nowego "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sulejówek";
8. 2) art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, objawiającej się m. in. w uprawnieniu do równego traktowania przez władze publiczne poprzez ograniczenie możliwości dysponowania nieruchomością położoną w Sulejówku na skutek zmiany jej funkcji i w sytuacji, gdy Rada Miasta Sulejówka uprzywilejowała nieruchomości, będące jej własnością, poprzez umożliwienie "realizacji obiektów z zakresu usług publicznych i komunalnej zabudowy mieszkaniowej na wszystkich terenach, będących własnością miasta, w zależności od potrzeb, niezależnie od funkcji terenów sąsiednich";
9. 3) art. 1 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie uwzględnienie przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym walorów ekonomicznych przestrzeni, w rezultacie czego doszło do nadużycia władztwa planistycznego ze względu na odmienne w stosunku do ekonomicznej predestynacji danego terenu przeznaczenie przez uprawniony organ przedmiotowej nieruchomości gruntowej;
10. 4) art. 10 ust. 1 pkt 1 i 13 oraz ust. 2 pkt 1, 5 i 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie uwzględnienie w treści studium uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości oraz kierunków zmian w przeznaczeniu terenu nieruchomości będącej własnością skarżącego w zestawieniu ze stanem systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie.

W motywach skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut zawarty w jej punkcie I.1 w szczególności podniesiono, że w niniejszej sprawie istotne jest, iż w sentencji wyroku sąd nie rozstrzygnął o skardze strony. Zgodnie z przepisami p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek orzeczenia w granicach sprawy (art. 134 p.p.s.a.) poprzez uwzględnienie (art. 145-150 p.p.s.a.) bądź nieuwzględnienie skargi (art. 151 p.p.s.a.). Żadne z powyższych rozstrzygnięć nie znalazło się w treści sentencji skarżonego wyroku. Ponadto w świetle orzeczenia NSA z dnia 12 grudnia 2007r., I OSK 306/07 (obubl. w zbiorze Legalis), zarzut naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 134 i 138 p.p.s.a. w zw. z art. 145-150 i 151 p.p.s.a. jest w pełni uzasadniony.

Jednocześnie w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 157 p.p.s.a., gdyż WSA w Warszawie w ogóle nie orzekł o skardze, przepis ten zaś dotyczy uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, orzekając jednocześnie o jej części.

Odnosząc się do zarzutu wskazanego w punkcie I.2 skarżący kasacyjnie wskazał, że w niniejszej sprawie organ gminy zastosował procedurę niezgodną z przepisem prawa, co potwierdza pełnomocnik organu stwierdzając, iż "na chwilę obecną ewidencję ujmuje uchwała Rady Miasta w sprawie Studium, natomiast nie posiada (on) wiedzy czy na dzień podejmowania zaskarżonej uchwały przedmiotowy obiekt był ujęty w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków". Okoliczności powyższe prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie to miasto zadecydowało o objęciu obiektów ewidencją gminną, a nie konserwator zabytków. Inicjatywa uznania obiektu za zabytek podlegający wpisowi do ewidencji jest bowiem kompetencją zarezerwowaną dla organu ochrony zabytków, jakim jest w tej sprawie na podstawie art. 89 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wojewódzki konserwator zabytków. Wskazano również, że skarżący, jako właściciel przedmiotowej nieruchomości, nie posiada żadnych informacji, aby Wojewódzki Konserwator Zabytków w Siedlcach dysponował danymi wskazanymi w § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem, gdyż o udostępnienie części z nich z pewnością musiałby się zwrócić do właściciela, a także aby kiedykolwiek prowadził postępowanie w zakresie ujęcia tej nieruchomości w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Zdaniem skarżącego podniesiony przez Sąd I instancji argument, iż dla sprawy znaczenie ma jedynie to, że nieruchomość skarżącego była w marcu 2010 r. wpisana do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków jest de facto działaniem sprzecznym z treścią art. 135 p.p.s.a., albowiem w toku postępowania skarżący uprawdopodobnił, a stwierdzenia organu potwierdziły, że w toku procesu wpisania nieruchomości przy ul. [...] w S. do Wojewódzkiej, jak i Gminnej Ewidencji Zabytków nastąpiły znaczne nieprawidłowości proceduralne. Ponadto, skarżący kasacyjnie wskazał, że w skardze do WSA w Warszawie wnosił o usunięcie naruszenia prawa, m. in. w powyższym zakresie, obowiązkiem zaś sądu na podstawie art. 135 p.p.s.a. jest zastosowanie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Postępowanie w sprawie umieszczenia przedmiotowej nieruchomości w obu powyższych ewidencjach zabytków, a w szczególności w gminnej, są zdaniem skarżącego postępowaniem prowadzonym w granicach sprawy, gdyż jak stwierdził pełnomocnik gminy Sulejówek "ewidencję ujmuje uchwała Rady Miasta w sprawie Studium", a skarżący nie był wcześniej informowany o ujęciu jego nieruchomości w takiej ewidencji, ani w ewidencji wojewódzkiej.

Uzasadniając zarzut zawarty w punkcie I.3 skarżący kasacyjnie podniósł, iż zmiana funkcji terenu przedmiotowej nieruchomości w projekcie studium w stosunku do jego przeznaczenia w aktualnie obowiązującym planie miejscowym jest sprzeczna z zapisami części opisowej projektu studium, w szczególności z zapisem zawartym na stronie nr 52. Zatem Rada Sulejówka narzuciła treścią studium dla przedmiotowej nieruchomości funkcję preferowaną usług publicznych z zakresu kultury, z pełną świadomością obiektywnych cech położenia nieruchomości, które umożliwiać będzie korzystanie z tych usług "sporadycznie i nie w sposób masowy". Takie działanie Rady Miasta uniemożliwia właścicielowi racjonalne korzystanie z własnej nieruchomości, narzucając obowiązek wykorzystania nieruchomości wbrew obiektywnym możliwościom. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w ocenie WSA wobec braku normatywnych zasad określania, które i w jakim obszarze tereny powinny być przeznaczone na cele usług publicznych w tym w zakresie kultury, legalność przyjętych rozwiązań może być oceniana jedynie z punktu widzenia racjonalności przyjętych rozwiązań.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej WSA nie dostrzegł ani z urzędu, ani w wywodach strony, aby zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka dyskwalifikująca możliwość wykorzystania przedmiotowej nieruchomości dla usług z zakresu kultury.

Argumentując zarzut skargi kasacyjnej zawarty w jej punkcie I.4, jej autor podniósł, że z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością wystąpiły nieprawidłowości w procedurze zarówno wpisu nieruchomości skarżącego zarówno w Gminnej jak i Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków. Także zmiana funkcji przedmiotowej nieruchomości z "utrzymania i rozwoju istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami" na "usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury", w zestawieniu z zapisami studium charakteryzującymi przedmiotowy teren jako możliwy do realizacji usług sporadycznych i niemasowych, wskazują niewątpliwie na błędną analizę materiału dowodowego w sprawie i nie rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie przez organ gminy Sulejówek. Zaś Sąd I instancji miał obowiązek skontrolować powyższe nieprawidłowości proceduralne organu. W tej sytuacji zasadny jest zarzut braku należytego nadzoru WSA w Warszawie nad naruszeniami postępowania dowodowego przez Radę Gminy Sulejówek, a więc naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy i jest uzasadnione.

Odnosząc się zaś do zarzutu zawartego w punkcie II.1 skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że zasada proporcjonalności, a zatem zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki wskazuje organowi administracji samorządowej m. in. w jakim zakresie i w jakich okolicznościach może ograniczyć władztwo nieruchomością jej właścicielowi w ramach dyspozycji ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego, a także w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zatem, zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy samorządowe muszą zatem wykazać szczególną ostrożność przy planowaniu przestrzennym terenu, aby nie ingerować nadmiernie w prawa właścicieli nieruchomości na terenie gminy.

W ocenie skarżącego kasacyjnie okoliczności przywołane we wcześniejszej treści uzasadnienia tej skargi wyraźnie wskazują, iż organ gminy Sulejówek nie wykazał takiej ostrożności przy zmianie funkcji nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w stosunku do obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak bowiem racjonalnego uzasadnienia dla zmiany funkcji przedmiotowej nieruchomości (jak wykazano w uzasadnieniu zarzutu I.3). Ponadto w treści studium organ nie wykazał dlaczego zdecydował o zmianie funkcji nieruchomości skarżącego, jaki interes ogólny spowodował taką zmianę i dlaczego był on tak ważny, aby wymagał ograniczenia uprawnień właścicielskich [...] Sp. z o.o.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 32 konstytucji RP zawarty w punkcie II.2 skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis ten statuuje zasadę równości wobec prawa. Równość ta objawia się m. in. w uprawnieniu do równego traktowania przez władze publiczne, w tym władze samorządowe i ma również zastosowanie w stosunku do traktowania nieruchomości na terenie gminy. W ocenie skarżącego kasacyjnie organ gminy Sulejówek dokonał ograniczenia możliwości dysponowania nieruchomością skarżącego na skutek zmiany jej funkcji, a jednocześnie w tym samym akcie uprzywilejował nieruchomości, będące własnością gminy, poprzez umożliwienie "realizacji obiektów z zakresu usług publicznych i komunalnej zabudowy mieszkaniowej na wszystkich terenach, będących własnością miasta, w zależności od potrzeb, niezależnie od funkcji terenów sąsiednich". Działanie takie nosi znamiona dyskryminacji właścicieli prywatnych nieruchomości na terenie gminy S. Odnosząc się zaś do naruszenia przepisów wskazanych w punkcie II.3 skargi kasacyjnej podniesiono, że rozstrzygnięcia planistyczne nie są niezależne od uwarunkowań i potencjału danego obszaru.

Planowanie nie polega więc na swobodnym (w granicach obowiązujących przepisów) przeznaczaniu na określone cele poszczególnych terenów przez uprawnione organy. Zatem, w ocenie autora skargi kasacyjnej, jeśli organ administracji samorządowej w toku planowania ustali zagospodarowanie terenu odbiegające od walorów ekonomicznych przestrzeni, to dojdzie do naruszenia prawa w powyższym zakresie. Zdaniem skarżącego dotychczas obowiązujący w gminie Sulejówek plan zagospodarowania przestrzennego uwzględniał optymalne wykorzystanie danego obszaru - stworzenie warunków do gospodarczego rozwoju i wykorzystania zasobów terenu należącego do skarżącego i poddanego ingerencji planistycznej. W planie wskazano bowiem, iż przeznaczeniem nieruchomości skarżącego jest "utrzymanie i rozwój istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami".

Jednocześnie obecny zapis w studium, tj. przeznaczenie pod "usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury", narusza interes prawny spółki skarżącej, bowiem całkowicie abstrahuje od walorów ekonomicznych przestrzeni, co oznacza nadużycie władztwa planistycznego przez organ gminy. Skoro nieruchomość ta wcześniej nadawała się pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, zupełnie niezrozumiała dla skarżącego jest zmiana jej funkcji i przeznaczenia ekonomicznego, tym bardziej, iż nie doszło do żadnych zmian w stanie nieruchomości i otoczeniu od 2009 r., kiedy to ostatni plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie.

Ponadto w ocenie skarżącego kasacyjnie narzucanie właścicielowi prywatnemu, jakim jest skarżąca spółka, zadań publicznych na jego nieruchomości, w szczególności w zakresie kultury, nosi znamiona przymuszania prywatnego właściciela do realizowania obowiązków władz publicznych w zakresie działalności kulturalnej.

Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w ostatnim zarzucie skargi kasacyjnej zaznaczono, że organ naruszył przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 i 13 oraz ust. 2 pkt 1, 5 i 16 ustawy prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż nieumiejętnie zestawił planowane kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy ze stanem systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które się wzajemnie wykluczają a w szczególności nowa funkcja nieruchomości skarżącego wskazana w studium nie da się racjonalnie pogodzić ze stanem infrastruktury drogowej i komunikacji obok tej nieruchomości, która (zgodnie z treścią studium) umożliwiać będzie korzystanie z tych usług "sporadycznie i nie w sposób masowy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna i sformułowane w niej zarzuty nie mogły być merytorycznie rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie w jakim nie zostały one uwzględnione w punkcie I sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt IV SA/WA 1422/10.

Rozpoznając skargę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W., która zawierała szereg zarzutów do uchwały Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem w jego pkt I. stwierdził nieważność zapisów zawartych w Rozdziale II w części 2.3.2. w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały Rady Miasta Sulejówka z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nakładających w odniesieniu do obiektów objętych gminną ewidencją zabytków obowiązki dokonania uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz w pkt II orzeczenia stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Skarga kasacyjna z oczywistych powodów w tej części nie zaskarża do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku Sądu I instancji, aczkolwiek nie budzi wątpliwości, że żądanie stwierdzenia nieważności zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyło również i innych zapisów uchwalonego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego o kluczowym znaczeniu dla skarżącej Spółki, zaś rozstrzygniecie w tym zakresie nie zostało zawarte w sentencji zaskarżonego wyroku.

Natomiast przedmiotem skargi kasacyjnej [...] z o.o. z siedzibą w W. jest wyrok w części nie uwzględnionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przy czym jak wynika z motywów wniesionego w tej sprawie środka zaskarżenia skarżący kasacyjnie wprost przyznaje, że w treści rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia nie orzeczono co do zarzutów ujętych w skardze z dnia 14 lipca 2010 r.

Niewątpliwie w motywach zaskarżonego wyroku Sąd I Instancji odnosi się do zarzutów skargi, jednakże rozważania tegoż Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie znalazły odzwierciedlenia w sentencji zaskarżonego wyroku z tym skutkiem, że skarga [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. pozostała nierozpoznana w tej części w jakiej wykracza ona poza objęty punktem 1 zapis zawarty w Rozdziale II w części 2.3.2. w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały Rady Miasta Sulejówka z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nakładających w odniesieniu do obiektów objętych gminną ewidencją zabytków obowiązki dokonania uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala bądź uwzględnia skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu I instancji (art. 173 w związku z art. 184 i 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Nie jest więc możliwe orzekanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie, w której nie orzekł Sąd I instancji na temat nieuwzględnionych zarzutów skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W., albowiem na ten temat Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podjął rozstrzygnięcia, które zostałoby zapisane w sentencji zaskarżonego wyroku (podobnie w wyroku NSA z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1303/10 publikowany w bazie internetowej orzeczeń NSA – https://cbois.nsa.gov.pl).

Tym samym stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie przysługuje od nieistniejącego orzeczenia Sądu I instancji, a taki przypadek w tej sprawie wprost zaistniał. Z tych powodów wniesiona skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 189 w związku z art. 173 p.p.s.a.