Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. N. i A. N. wniesioną na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdził, że reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata J. P. skarżący wnieśli przedmiotową skargę i zwrócili się o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 maja 2006 r. odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy. Postanowienie to uprawomocniło się.
Następnie zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 1 czerwca 2006 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 czerwca 2006 r., skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych. Mimo upływu terminu do uiszczenia wpisu, nie został on wniesiony, w związku z czym na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.
Skargę kasacyjną zatytułowaną "zażaleniem" na powyższe postanowienie wniósł reprezentujący skarżących J. N. i A. N. pełnomocnik, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, iż zostało wydane na skutek niewłaściwej interpretacji art. 219 w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji zaniechał obowiązku wezwania pełnomocnika skarżących do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a nadto zarzucił Sądowi pominięcie tego, że skarżący złożyli wniosek o zwolnienie ich z kosztów sądowych.
Pełnomocnik skarżących wskazał również, że odrzucenie skargi pozbawia jego mocodawców możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem nadania sprawie dalszego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż w przedmiotowej sprawie reprezentujący skarżących pełnomocnik zaskarżył postanowienie z dnia 31 lipca 2006 r. o odrzuceniu skargi, wnosząc "zażalenie", mimo tego, że zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. środkiem odwoławczym przysługującym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, a takim orzeczeniem jest odrzucenie skargi, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak wobec tego, że pismo procesowe sporządzone przez adwokata zatytułowane "zażaleniem" spełnia wszelkie wymogi skargi kasacyjnej, jako skarga kasacyjna zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznane, mimo błędnego zatytułowania tegoż pisma.
Stwierdzić należy, iż wbrew wywodom przedstawionym we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uchybił dyspozycji przepisom art. 219 w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a. wskazanym w kasacji.
Autor skargi kasacyjnej pominął fakt, iż w wyniku wniesionego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy wydane zostało postanowienie z dnia 15 maja 2006 r. Odbiór odpisu tego postanowienia pokwitował pełnomocnik skarżących w dniu 22 maja 2006 r. Wobec braku wniesienia sprzeciwu (orzeczenie to wydał bowiem referendarz sądowy) postanowienie to uzyskało przymiot prawomocności. Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 15 maja 2006 r., a którym to postanowieniem oddalono wniosek skarżących o przyznanie im prawa pomocy, pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia należnego w sprawie wpisu. Odbiór z kolei tego wezwania pełnomocnik skarżących pokwitował w dniu 8 czerwca 2006 r.
Nie można wiec zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w kasacji, że nie rozpoznano wniosku skarżących o przyznanie im prawa pomocy, czy też że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało doręczone stronie, skoro doręczono zarówno postanowienie, jak i wskazane wyżej wezwanie pełnomocnikowi upoważnionemu do reprezentacji skarżących, stosownie do dyspozycji przepisu art. 67 § 5 P.p.s.a. Na przedstawione wyżej okoliczności trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.