Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 22 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1018/18, oddalił skargę L. Sp. z o.o. Sp. k. w J. (dalej: skarżąca spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], którą ustalono na wniosek R. S. [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej samoobsługowej, bezdotykowej (6 stanowisk), stanowiska z odkurzaczem, kontenera technicznego, infrastruktury technicznej oraz zjazdu publicznego z drogi wewnętrznej dz. nr ewid. [...] na dz. nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w T.
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: Ppsa) w zw. z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: Kpa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ I instancji nie próbował wyjaśnić, czy planowana inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy będzie miała jakikolwiek wpływ na nieruchomości zlokalizowane w jej sąsiedztwie oraz jak wydana decyzja wpłynie na możliwość korzystania z tych nieruchomości. Taka postawa Prezydenta Miasta T. stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 7 Kpa i nie ma nic wspólnego z podejmowaniem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Nadto nie sposób ocenić czy dokonana przez organ analiza urbanistyczna jest prawidłowa i zgodna z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa. Co prawda w wynikach załączonej analizy urbanistycznej wskazuje się, że realizacja planowanej inwestycji odpowiada charakterystyce urbanistycznej jako obiekt dla istniejącej zabudowy usługowej i będzie stanowić kontynuację zabudowy, jednakże w samej analizie tego w żaden sposób nie widać. W ocenie skarżącej spółki ani w uzasadnieniu decyzji organu I instancji ani w wynikach analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji nie wyjaśniono w jaki sposób organ ustalił obszar analizowany, jakie konkretnie odległości były brane pod uwagę.
W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
- 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
- 3.3. Ocenę zarzutu skargi kasacyjnej należy poprzedzić uwagą natury ogólnej dotyczącej samego charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; zwanej dalej: upzp) wskazuje jednoznacznie jakie są przesłanki dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. W świetle tego unormowania w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydawanie decyzji o warunkach zabudowy podlega krajowemu porządkowi planistycznemu opartemu o tzw. zasadę kontynuacji. Wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp "zasada kontynuacji zabudowy" nazywana też "zasadą dobrego sąsiedztwa" nie oznacza obowiązku realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich i badania wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości zlokalizowane w jej sąsiedztwie, jak i tego czy wydana decyzja wpłynie na możliwość korzystania z tych nieruchomości. Wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Kluczowe znaczenie w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma sporządzenie analizy urbanistycznej.
- 3.4. W związku z powyższym całkowicie bezzasadne jest zarzucanie w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organy art. 77 i art. 77 § 1 Kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Jak zostało to wyjaśnione powyżej, ustalanie okoliczności dotyczących wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości zlokalizowane w jej sąsiedztwie, jak i tego jak wydana decyzja wpłynie na możliwość korzystania z tych nieruchomości wykracza poza granice sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Kwestia szczegółowych parametrów inwestycji, jej lokalizacji oraz parametrów technicznych obiektu budowlanego jest bowiem ustalana na etapie uzyskania zgody budowlanej, nie zaś w ramach postępowania o ustalenia warunków zabudowy.
- 3.5. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze kasacyjnej okoliczności, iż nie sposób ocenić czy dokonana przez organ analiza urbanistyczna jest prawidłowa i zgodna z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, iż ocena dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy o kwestionowaną analizę urbanistyczną wypełniała wymogi określone w art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Organy wskazały, że analiza urbanistyczna została opracowana przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na mapie spełniającej wymagania określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, zgodnie z wymogami zawartymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Przy szerokości przedmiotowego terenu od strony frontowej 25 m, obszar wyznaczony został w odległości 75 m wokół granic terenu objętego wnioskiem. Działki w obszarze analizowanym są zabudowane budynkami mieszkalnymi, handlowymi i usługowymi. Inwestycja będzie zlokalizowana na terenie z możliwością uzupełnienia zabudowy. Budowa myjni samochodowej charakterem zbliżona jest do istniejących w obszarze analizowanym obiektów i stanowić będzie kontynuację funkcji i formy zabudowy, nie zakłócając ładu przestrzennego w tym rejonie czy zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazano ponadto na sposób ustalenia poszczególnych wskaźników i parametrów zabudowy.
- 3.6. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie powoływanie się w skardze kasacyjnej na nieuwzględnienie interesu społecznego czy słusznego interesu obywateli nie mogło uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.