Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 604/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B.-W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, w trybie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 1 września 2006r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zatwierdził W. B. i T. B. projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wybudowanego przy ul. [...] w W. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Na decyzję organu odwoławczego M. B.-W. złożyła skargę do sądu administracyjnego podnosząc, że wątpliwości budzi rzeczywista wysokość budynku przy ul. [...] w W., co utrudnia sprawdzenie, czy inwestycja jest zgoda z przepisami rozporządzenia Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Skarżąca zarzuciła też, że decyzja z dnia [...] czerwca 1996r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji, zezwalała na budowę budynku trzykondygnacyjnego podpiwniczonego, krytego dachem stromym, a nie czterokondygnacyjnego. Wymagane co najmniej 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy nie są zachowane, bowiem w jej mieszkaniu na pierwszym piętrze nasłonecznienie trwa około dwóch godzin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną stwierdzając, że inwestor, w trakcie prowadzenia budowy budynku wielorodzinnego, w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonej dokumentacji technicznej i udzielonego pozwolenia na budowę. W sytuacji braku pozwolenia na budowę (uchylonego we wcześniejszych stadiach tej sprawy), oznaczało to konieczność zastosowania procedur określonych w art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zmierzających do likwidacji stanu niezgodnego z prawem. W toku postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych i geodezyjnej budynku oraz wykresu zacienienia nieruchomości sąsiednich. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył wymaganą dokumentację techniczną, a usytuowanie budynku nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Z analizy nasłonecznienia wynika natomiast, iż wybudowany budynek nie zacienia lokali nr 1 i 3 w budynku nr 7, będących własnością skarżącej.
Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, iż organy orzekające w sprawie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2004r., sygn. akt 7/IV SA 2747/02, którym uchylono wcześniej wydane decyzje w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych ze względów proceduralnych.
Od powyższego wyroku M. B.-W. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione kryteria odległościowo-wysokościowe, od których uzależnione jest prawidłowe usytuowanie budynku nr [...] przy ul. [...] w W. w kontekście zapewnienia sąsiedniemu obiektowi właściwego poziomu nasłonecznienia (ochrony praw osób trzecich).
W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, które mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji takiego uzasadnienia orzeczenia, które jest oparte na wadliwie ustalonym stanie faktycznym oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 141 § 4 powołanej ustawy poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w celu stwierdzenia, czy zostały naruszone przepisy prawa materialnego i czy miało ono wpływ na wynik sprawy.
Pismem z dnia 10 października 2007r. T. B. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej odrzucenie lub oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30- sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie występują wymienione enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania administracyjnego, zatem kontrola kasacyjna Sądu ograniczy się do zbadania zasadności podstaw kasacyjnych, zawartych w skardze.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 cytowanej ustawy, tj. na podstawie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj. paragrafu 13 ust. 1 i 2 i 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przez niewłaściwe ich zastosowani, jak również na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a), tj. art. 141 § 4 P.p.s.a, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a.
Ponieważ w skardze kasacyjnej postawiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania, będzie on rozpoznawany w pierwszej kolejności. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego z zastosowanym przez Sad przepisem prawa materialnego.
Odnosząc się do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując naruszenie wyżej wymienionego przepisu przez Sąd I instancji zobowiązany jest do zbadania zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymaganiami wynikającymi z treści tego przepisu. W szczególności czy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera wszystkie elementy, które są w nim wymienione. Przepis ten nie nakłada natomiast na sąd administracyjny obowiązku ustalenia stanu faktycznego danej sprawy. Odmienne do prezentowanego przez skarżącą stanowisko Sądu I instancji w kwestii dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, nie oznacza więc, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymaganiom ustawowym określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 232/05).
Aby zakwestionować ustalony przez organ i przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyroku, stan faktyczny, należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. połączyć z innymi uchybieniami Sądu I instancji na etapie rozpoznawania skargi, np. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., zarzucając Sądowi, że mimo naruszeń przez organy administracyjne w toku postępowania określonych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie uwzględnił on skargi.
Takiego zarzutu skarga kasacyjna jednakże nie zawiera, ograniczając się do wskazania w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. Powołanie się przez skarżącą na naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego (lit. "a" cytowanego artykułu) nie uprawnia Naczelnego Sądu Administracyjnego do kontrolowania ustalonego przez organ i stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego. Przy braku zasadnych zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. Zarzucając zatem w skardze kasacyjnej, że w niniejszej sprawie naruszone zostały przez Sąd przepisy prawa materialnego, tj. paragrafu 13 ust. 1 i 2 i 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez niewłaściwe ich zastosowanie, skarżąca musi to czynić w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne i zaakceptowany przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu.
Skoro więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż spełnione zostały kryteria odległościowo-wysokościowe niezbędne do zapewnienia właściwego oświetlenia budynku nr [...] przy ulicy [...] w W. i stanowisko to z przytoczonych wyżej powodów nie zostało skutecznie podważone, brak było podstaw do przyjęcia iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów prawa.
Z wymienionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.