Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 112/21, oddalił skargę R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 11 grudnia 2020 r., nr SKO.430.1158.141.2020 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z 8 października 2020 r., nr GK. 6730.40.2020 o odmowie ustalenia na rzecz R.N. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R.N., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie od SKO w L. na rzecz skarżącego R.N. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 zł (wynagrodzenia pełnomocnika – 240 zł, kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej 250 zł, opłaty kancelaryjnej – 100 zł).
Wyrokowi zarzucono wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenie:
- – art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez niewłaściwe uznanie, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 981 z późn. zm., dalej: "u.i.e.w."),
- – art. 15 ust. 3 u.i.e.w przez jego błędną wykładnię i tym samym jego niezastosowanie w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.e.w.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona stwierdziła, że z art. 15 u.i.e.w. wynika, iż plany miejscowe przewidujące lokalizację elektrowni wiatrowych obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc, ale pod warunkiem, że inwestycja (elektrownie wiatrowe) będzie spełniała wymogi art. 4 ustawy. A zatem wysokość elektrowni wiatrowej możliwej do wybudowania na terenie uchwalonego m.p.z.p. nie może przekraczać 1/10 odległości od istniejącej zabudowy mieszkalnej, a nie 220 m. Innymi słowy mogą być wybudowane elektrownie wiatrowe o wysokości max. około 60 m. A skoro tak, to i budowa budynku mieszkalnego w tych okolicznościach jest możliwa.
Podniesiono też, że przepis art. 15 ust. 3 u.i.e.w. wprost wskazuje na cały przepis art. 4, którego niespełnienie powoduje odmowę wydania pozwolenia na budowę oraz odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem, wbrew stanowisku WSA w Poznaniu, modyfikuje przesłanki dotyczące zachowania odległości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przepis art. 4 powyższej ustawy stanowi niejako "sprzężenie zwrotne". Tak samo bowiem jak na możliwość budowy elektrowni wiatrowej ma wpływ istnienie bądź budowa budynku mieszkalnego, to i w takim samym stopniu na możliwość budowy budynku mieszkalnego ma wpływ istnienie bądź budowa elektrowni wiatrowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego kasacyjnie, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że przy kontroli zaskarżonego wyroku, a co za tym idzie także i ocenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należało uwzględnić przepisy u.p.z.p. oraz u.i.e.w. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Kolegium. I tak, jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w., odległość (od elektrowni wiatrowej), w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami.
Z kolei z art. 15 ust. 3 u.i.e.w. wynika, że jeżeli w planie miejscowym, obowiązującym w dniu wejścia tejże ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4, a więc w tym przypadku, gdy przewidziana w planie elektrownia wiatrowa ma być zlokalizowana w odległości mniejszej od dziesięciokrotności jej wysokości od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej uregulowania, należało przyjąć za Sądem I instancji oraz organem odwoławczym, że: po pierwsze, art. 15 ust. 3 u.i.e.w. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy on lokalizacji elektrowni wiatrowej, a nie inwestycji mieszkaniowej; po drugie, przepis ten nie modyfikuje normy odległościowej, określonej w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w., dla lokalizacji budynków mieszkalnych bądź budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Również inne przepisy u.i.e.w., w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie przewidywały rozwiązań pozwalających na zmianę odległości wskazanej w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. pomiędzy istniejącą bądź planowaną elektrownią wiatrową i lokalizowanym na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, budynkiem mieszkalnym albo budynkiem o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa oraz sposobu ustalania tej odległości, szczegółowo określonego w art. 5 u.i.e.w.
Uwzględniając powyższe za niezasadny należało więc uznać podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut błędnej wykładni i niezastosowania art. 15 ust. 3 u.i.e.w. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.e.w., co w konsekwencji musiało doprowadzić do uznania, że również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.