Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 476/21 oddalił skargę J. S. i M. S. (dalej skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z [...] lutego 2021 r., którym odmówiono skarżącym wydania zaświadczenia dotyczącego zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania położonego na działce nr [...] w miejscowości L. budynku o funkcji rekreacyjnej na budynek o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego rację mają organy, że na gruncie badania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego L. w uchwale Rady Gminy K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]; dalej plan miejscowy), planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu - zabudowa rekreacji indywidualnej nie jest tożsama z zabudową mieszkalną jednorodzinną. To zaś oznacza, że ustalone w § 18 ust. 5 planu miejscowego przeznaczenie działki nr [...] pod zabudowę rekreacji indywidualnej wyklucza zgodność z tym planem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
- 2. Skarżący J. S. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 144; art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, 80 i art. 218 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej Kpa) oraz art. 134 § 1 Ppsa, polegające na tym, że Sąd Wojewódzki w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że zebrany przez organ materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, wybiórczy i budzący wątpliwości, które przy pełnej analizie materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd Wojewódzki bezkrytycznie przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na niekorzyść skarżącego.
- 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 Ppsa w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 296 ze zm., dalej upzp) w zw. z § 18 ust. 5 w zw. z § 8 pkt 4, § 5 ust. 1 pkt 7 i 8 planu miejscowego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że:
- a) Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dopuścił i zaakceptował błędną wykładnię przepisów prawa materialnego polegającą na uznaniu, że dla oceny sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego ma zastosowanie wyłącznie § 18 ust. 5 planu miejscowego, a w konsekwencji w wykładni pominięto przepisy § 8 pkt 4, § 5 ust. 1 pkt 8 tego planu i art. 15 ust 2 pkt 9 upzp, co doprowadziło do nieprawidłowych wniosków w zakresie ograniczeń i zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz sposobów ich wyrażania oraz w zakresie zgodności planowanej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego,
- b) Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej dopuścił i zaakceptował błędną wykładnię przepisów prawa materialnego polegającą na uznaniu, że sama tylko intensyfikacja funkcji mieszkalnej, z okresowej do całorocznej, niepołączona z prowadzeniem robót budowlanych, nie jest zgodna z § 18 ust. 5 planu miejscowego.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
- 3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 Ppsa.
- 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
- 3.4. Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego sprowadza się do tego, czy zapisy § 18 ust. 5 planu miejscowego przewidującego dla działki skarżącego następujące przeznaczenie: 8.ZR - tereny zabudowy rekreacyjnej - tereny lokalizacji budynków rekreacji indywidualnej w zabudowie wolnostojącej stoi na przeszkodzie, jak twierdzą organy i Sąd I instancji, zmiany funkcji budynku rekreacji indywidualnej na budynek o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji, że ten zapis wyklucza wnioskowaną zmianę. W sprawie w ogóle nie ma zastosowania zapis § 5 ust. 1 pkt 8 planu miejscowego odnoszący się do innej funkcji obiektu budowlanego, która istniała w dacie wejścia w życie planu miejscowego. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ w dacie wejścia w życie planu ww. budynek był budynkiem o funkcji letniskowej, a więc zgodnej z wyznaczoną w planie dla tego terenu funkcją zabudowy rekreacyjnej, natomiast § 8 ust. 4 planu miejscowego dopuszcza wyłącznie adaptację istniejących obiektów w całości lub w części z przeznaczeniem na funkcje zgodne z ustaleniami planu. Zatem zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 Ppsa w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp w zw. z § 18 ust. 5 w zw. z § 8 pkt 4, § 5 ust. 1 pkt 7 i 8 planu miejscowego jest nieuzasadniony.
- 3.5. W konsekwencji nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 Ppsa w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp w zw. z § 18 ust. 5 w zw. z § 8 pkt 4, § 5 ust. 1 pkt 7 i 8 planu miejscowego, ponieważ organ dysponował treścią planu i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą charakteru istniejącego budynku. Było to wystarczające do wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia.
- 3.6. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
- 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.