Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 1633/15

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w B., mocą której uznano za bezzasadną skargę z dnia [...] października 2014 r. wniesioną przez Pana W. K. na niezgodne z prawem działania burmistrza B. Sąd przyjął, iż zaskarżona uchwała nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Uchwała ta bowiem informuje jedynie stronę o sposobie załatwienia wniesionej przezeń skargi z dnia 27 października 2014 r., która rozpatrzona została w trybie Działu VIII k.p.a. Zgodnie zaś z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, ocena prawidłowości prowadzenia skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tych przyczyn Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia W. K., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:

1. 1. naruszenie przez Sąd art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na:
2. - niezastosowaniu przez Sąd na etapie badania złożonej skargi regulacji ustawy o samorządzie gminnym, który to brak skutkował uznaniem przez Sąd, iż nie zachodzi legitymacja do przeprowadzenia sądowej kontroli legalności działania organu w związku faktem, iż spór zainicjowany złożoną przez skarżącego skargą na działanie Burmistrza B., a stanowiący przedmiot rozstrzygnięcia zawarty w uchwale Rady Miejskiej w B. nr [...] podlegał rozpoznaniu w trybie Działu VIII k.p.a., w sytuacji zaniechania zbadania przez Sąd, czy złożona skarga nie stanowi w rzeczywistości skargi na podejmowane przez Burmistrza Miasta B., jak też Radę Miejską w B. czynności zarówno
3. - faktyczne, przejawiające się w odmowie uwzględnienia przez Burmistrza przedłożonych przez skarżącego pełnomocnictw udzielonych przez członków rodziny do reprezentowania we wszystkich postępowaniach, jakie toczyć się będą w Urzędzie Miejskim w B., naruszające prawa członków rodziny skarżącego w związku z niemożnością skutecznej reprezentacji w postępowaniach przed organami administracji samorządowej, jak też
4. - czynności prawne podejmowane przez Radę Miejską w B., przejawiające się w odmowie rzetelnego rozpoznania w dopuszczalnych prawem granicach skargi W. K. na działanie Burmistrza B., a więc skargi w trybie art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlegającej bezsprzecznie kontroli sądowoadministracyjnej. Wskazano, iż skarżący poprzedził wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zaś w treści skargi sformułował zarzuty odnoszące się do czynności podejmowanych przez organy gminy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina B., reprezentowana przez adwokata, wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpoznawanej sprawie należało podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że skarga wniesiona przez W. K. nie dotyczy żadnej z kategorii form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, że złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczyła uchwały stanowiącej odpowiedź organu na zastrzeżenia skarżącego związane z podejmowanymi przez niego staraniami o uwzględnienie przedstawianych pełnomocnictw w sprawach, jakie toczą się lub będą się toczyć w Urzędzie Miejskim w B. Uchwała ta została przez Sąd właściwie oceniona jako wynik rozpatrzenia skargi złożonej w trybie unormowanym przepisami działu VIII k.p.a. Nie sposób przyjąć, jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, że wniesiona do Sądu skarga była nakierowana na "podejmowane przez organy czynności faktyczne i prawne naruszające prawa osób trzecich", przez co podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Stwierdzić trzeba, że analiza dokumentacji zawartej w aktach, a szczególności treść wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w dniu [...] stycznia 2015 r. w siedzibie organu uzasadnia stwierdzenie, że w istocie złożone przez skarżącego pismo stanowiło skargę powszechną o jakiej mowa w art. 227 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest zaś pogląd, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (Skargi i wnioski) nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001/1/ 27).

Na powyższą ocenę bez wpływu pozostać musi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowane przez skarżącego jako przesłanka skutecznego wniesienia skargi. Zarówno bowiem treść wezwania, jak i treść złożonej skargi świadczą o tym, że przedmiotem zaskarżenia była uchwała Rady Miejskiej w B. podjęta w odpowiedzi na skargę złożoną w trybie art. 227 k.p.a. Sprawa ta zatem nie podlegała kognicji sądów administracyjnych, co w konsekwencji skutkować musiało odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.