Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1648/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z 24 listopada 2016 r., sygn. II SA/Rz 86/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w K. (dalej: [...]WLW w K., organ odwoławczy) z [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie uznania stada za zakażone pałeczkami Salmonella enteritidis, oddalił skargę.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Przedmiotem skargi P. S. do Sądu I instancji była decyzja [...]WLW w K. z [...] listopada 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w J. (dalej: PLW w J.) z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie uznania stada za zakażone pałeczkami Salmonella enteritidis.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2012 r. pobrano do badań urzędowych wymazy podeszwowe z kurnika należącego do P. S. W wyniku badań wykryto obecność Salmonella enteritidis.

W decyzji z [...] grudnia 2012 r. PLW w J. uznał stado brojlerów gatunku kura (Gallus gallus) należące do hodowcy P. S. za zakażone pałeczkami Salmonella Enteritidis. Jednocześnie organ ten nakazał w pkt 1-5: zniszczenie zwłok wszystkich sztuk drobiu padłego, zniszczenie pasz lub ich zagospodarowanie po obróbce gwarantującej zabicie pałeczek Salmonella, jeżeli wyniki badania próbek paszy w kierunku obecności Salmonella dały wynik dodatni, zniszczenie lub zagospodarowanie ściółki lub odchodów, które mogły ulec skażeniu, zniszczenie lub podanie odkażeniu pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, dokładne oczyszczenie i odkażenie pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, w których był przetrzymywany drób ze stada zakażonego w odniesieniu do celu wspólnotowego, a także otoczenia budynków, środków transportu oraz pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu – po wykonaniu wszystkich wymienionych wyżej czynności.

Organ zakazał ponadto przemieszczania drobiu z gospodarstwa i do gospodarstwa, chyba że drób przed zakończeniem tuczu, na wniosek hodowcy, zostanie przeniesiony do rzeźni w celu poddania ubojowi.

Odwołanie od tej decyzji złożył P. S., wnosząc o jej uchylenie. Jednocześnie zażądał pobrania i zabezpieczenia dodatkowych prób celem przeprowadzenia powtórnych badań przez inne laboratorium posiadające odpowiedni certyfikat.

[...]WLW w K. w decyzji z [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na skutek wniesionej skargi przez P. S. sprawa była przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z 18 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Rz 231/13, uchylił decyzję [...]WLW w K. z [...] stycznia 2013 r.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 2325/13, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez [...]WLW w K. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym uwzględnieniu zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego i otrzymaniu negatywnej odpowiedzi od organu I instancji i odwołującego, że w sprawie nie zaszły nowe okoliczności i nie pojawiły się nowe dokumenty, [...]WLW w K. wskazaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2012 r.

Skargę na powyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył P. S., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego, kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem:

1. - art. 6 k.p.a. przez zaniechanie działania na podstawie przepisów prawa, w szczególności ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 200/2012 oraz rozporządzenia (WE) Nr 2160/2003,
2. - art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
3. - art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie,
4. - art. 9 k.p.a. przez naruszenie zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji,
5. - art. 10 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od zapewnienia mu udziału w postępowaniu,
6. - art. 77 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dodatkowego badania, pomimo powzięcia informacji o rozbieżnych wynikach badań przeprowadzonych przez akredytowane ośrodki,
7. - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego, w szczególności nierozważnie faktów i zarzutów podniesionych w odwołaniu i innych jego pismach,
8. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej dotkniętej istotnymi uchybieniami proceduralnymi,
9. - art. 19a ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przez brak przeprowadzenia kontroli, mającej na celu ustalenie stanu faktycznego, mimo posiadania wiedzy o rozbieżności wyników kontroli przeprowadzonej przez organ z wynikami uzyskanymi na jego zlecenie,
10. - art. 19b ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przez brak przeprowadzenia kontroli doraźnej związanej z rozpatrzeniem jego skarg i wniosków,
11. - postanowień rozporządzenia Komisji (UE) Nr 200/2012 poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dodatkowego badania i wadliwe pobieranie próbek,
12. - postanowień rozporządzenia (WE) Nr 2160/2003 przez niezapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i kontroli m.in. salmonelli,
13. - art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wydanych przez sądy administracyjne w niniejszej sprawie wyrokach, co do możliwości i konieczności przeprowadzenia dodatkowego badania urzędowego,
14. - art. 21, art. 64 i art. 7 Konstytucji RP przez naruszenie jego prawa własności i zaniechanie działania na podstawie i w granicach prawa.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął ww. zarzuty podkreślając, że wielokrotnie w toku postępowania formułował zarzuty i uwagi względem przeprowadzonych przez organ I instancji badań. Wobec bierności organu sam zlecił ich dokonanie akredytowanemu ośrodkowi – [...]. Rozporządzenie Nr 200/2012 nie zabrania przeprowadzania dodatkowych badań.

W odpowiedzi na skargę [...]WLW w K. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 2016 r., sygn. II SA/Rz 86/16, wskazał, że [...]WLW w K. w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji związany był oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku II SA/Rz 231/13, pozostającą pod ochroną art. 153 p.p.s.a. i zawartych w nim wskazań, o czym wyżej już wspomniano.

W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na uzyskanie dodatniego wyniku badań laboratoryjnych próbek pobranych przez urzędowego lekarza weterynarii – a także nieprzedstawienia przez skarżącego żadnych innych dowodów uzasadniających takie pobranie próbek (ponowne), w szczególności podważających prawidłowość zastosowanej procedury pobierania próbek i wiarygodność uzyskanych wyników badań – prawidłowym było wydanie decyzji nakazującej podjęcie działań określonych w ust. 1.6.1.3 Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach brojlerów gatunku kura (Gallus gallus).

Sąd I instancji nie podziela zarzutu skargi, jakoby [...]WLW w K. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszych wyrokach sądów administracyjnych "co do możliwości i konieczności przeprowadzania dodatkowego badania urzędowego".

W skardze kasacyjnej P. S. (dalej: skarżący kasacyjnie) zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.

Sądowi I instancji zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. 1. art. 19a ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm., dalej: ustawa o Inspekcji), poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, w tym poprzez nieprzeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie stanu faktycznego, mimo wiedzy o rozbieżności wyników kontroli przeprowadzonej przez organ z wynikami przeprowadzonymi na zlecenie skarżącego;
2. 2. art. 19b ust 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, poprzez nieprzeprowadzenie kontroli doraźnej związanej z rozpatrzeniem skarg i wniosków skarżącego;
3. 3. postanowień rozporządzenia Komisji (UE) Nr 200/2012 z 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium w stadach brojlerów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, wraz z załącznikiem zwanego dalej rozporządzeniem Nr 200/2012, poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dodatkowego badania, jak również wadliwe pobieranie próbek.

Sądowi I instancji zarzucono również, w trybie art. 174 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie przez Sąd I Instancji zarzutu P. S., że skarżona decyzja [...]WLW z siedzibą w K.z [...] listopada 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w J. z [...] grudnia 2012 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 6, 7, 8, 12, 35, 75, 77 § 1, 75, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a., została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy;
2. b) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, t.j. z 25 maja 2016 r.) poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 231/13, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2015 r. wydanego w sprawie pod sygn. akt II OSK 2325/13, co do możliwości i konieczności przeprowadzenia przez organ dodatkowego badania urzędowego w sytuacji gdy organ uzyskał wiedzę o wynikach badań zleconych przez stronę, odmiennych od wyników badań wcześniej wykonanych przez organ.
3. c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – brak jednoznacznego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji co uniemożliwia kontrolę instancyjną oraz poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zakresie, w jakim Sąd I instancji uznał, że organ II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w wystarczającym zakresie, podczas gdy organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, ograniczył się wyłącznie do podważania wiarygodności dokumentów i dowodów złożonych przez P. S. do akt sprawy bez żadnego uzasadnienia odmówiono przeprowadzenia dowodów wskazanych przez P. S., koncentrując się wyłącznie na podważeniu poglądów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 231/13, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r. wydanego w sprawie pod sygn. akt II OSK 2325/13,

Wskazując na powyższe wniesiono o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;
2. 2. zasądzenia na rzecz P. S. kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I Instancji nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych przez P. S. obejmujących rażące naruszenie przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w K. oraz przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w J. przy wydawaniu przedmiotowych decyzji, szeregu przepisów k.p.a.

W związku z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji dowodów, o które wielokrotnie wnioskował P. S. na etapie postępowania przed PLW w J., a następnie nieuzasadnione pominięcie (brak jakiegokolwiek postanowienia organów w tej sprawie) wniosków dowodowych przez [...]WLW z siedzibą w K. spowodowało, że kluczowe dla wyjaśnienia sprawy wnioski dowodowe nie zostały przeprowadzone, a obecnie nie ma żadnej możliwości ich przeprowadzenia.

W piśmie z [...] kwietnia 2017 r. skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie "przedmiotowej skargi na rozprawie".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...]WLW w K. wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne, uregulowane w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadność rozpoznawanej skargi kasacyjnej ma dwa źródła. Jednym jest jej formalna wadliwość, która nie jest na tyle doniosła, by prowadzić do jej odrzucenia, ale jest tak znacząca, że ogranicza zakres kontroli kasacyjnej. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, przez to jest to środek profesjonalny. W konsekwencji oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać sprawę tylko w granicach wyznaczonych przez stronę, które określone są poprawnie stawianymi zarzutami we właściwych podstawach kasacyjnych. Sposób ujęcia tych warunków jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążący, co oznacza, że nie może z urzędu dokonywać modyfikacji stawianych zarzutów. Jedynym wyjątkiem jest ten, który wiąże się z wadliwością zarzutu, o ile w jego uzasadnieniu zostanie jednoznacznie wykazane, jaka jest jego istota. Możliwość takiego działania Sądu I instancji wynika z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010/poz. 1.

W żadnym z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów procesowych skarżący kasacyjnie nie zanegował istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według wzorca określonego w 141 § 4 p.p.s.a., albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.

Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. To czy skarżący kasacyjnie z wnioskami sądu się zgadza, czy też nie, nie decyduje o naruszeniu wskazanej normy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji zaprezentował swoje stanowisko w sposób pozwalający na jego skontrolowanie nie budzi wątpliwości również to, jakie fakty przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się do dwóch pozostałych zarzutów naruszenia przepisów procesowych, w szczególności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że regulacja zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, normującym sposób rozstrzygnięcia. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozwala Sądowi I instancji na uchylenie decyzji, o ile zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: wystąpi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (inne, aniżeli dające podstawę do wznowienia postępowania), a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a wpływ ten musiał być istotny. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji, ale naruszenie charakteryzujące się istotnością wpływu na wynik sprawy. O naruszeniu takim można mówić wówczas, że gdyby ono nie zaistniało mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądzona jest i nie budzi wątpliwości kwestia, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Dla skuteczności zarzutu opartego na tej normie prawnej konieczne jest połączenie tego przepisu z naruszeniem konkretnych przepisów procesowych, których naruszenia dopuścił się organ. Brak wskazania takich przepisów nie daje podstaw do oceny wyroku z punktu widzenia zarzucanego naruszenia.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie podziela zarzutu skargi, jakoby [...]WLW w K. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszych wyrokach sądów administracyjnych "co do możliwości i konieczności przeprowadzania dodatkowego badania urzędowego". Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji, znajdującego odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, nie daje żadnych podstaw do uznania, że ten zarzut jest trafny.

W wyroku WSA w Rzeszowie z 18 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Rz 231/13, Sąd ten wskazał, że wbrew twierdzeniom [...]WLW, dokonania dodatkowego pobrania prób do badań nie zabraniają regulacje rozporządzenia Komisji (UE) Nr 200/2012. Jak bowiem zaznaczył organ II instancji, pobranie próbek nastąpiło w oparciu o ust. 1.5 krajowego programu w zw. z pkt 2.1 lit. b załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 200/2012. Ostatnio powołana regulacja (zdanie pierwsze) stanowi, że każdego roku organ pobiera próbki z co najmniej jednego stada brojlerów z 10% gospodarstw liczących ponad 5 000 ptaków.

Natomiast zgodnie ze zdaniem drugim tej regulacji "Pobieranie próbek można przeprowadzać na zasadzie ryzyka i za każdym razem, gdy właściwy organ uzna, że zachodzi taka konieczność". Unormowanie to dawało, zdaniem Sądu, podstawę do przeprowadzenia ponownych badań w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę odnośnie do rozbieżnych wyników badań zleconych przez stronę.

NSA w wyroku z 29 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 2325/13, wskazał, że "Skoro pobieranie próbek można przeprowadzać na zasadzie ryzyka i za każdym razem, gdy właściwy organ uzna, że zachodzi taka konieczność, to nie można skutecznie twierdzić – tak jak wywodzi organ – że przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r. nie dają podstaw do przeprowadzenia ponownych badań w przypadku zgłoszenia przez właściciela stada uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości wyników badań wcześniej przeprowadzonych przez organ. Przepisy nie precyzują, jakie okoliczności decydują o tym, że zachodzi konieczność przeprowadzenia badań, co oznacza, że organ taką konieczność przeprowadzenia badań winien ocenić indywidualnie w każdej sprawie mając na uwadze okoliczności danej sprawy".

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę i uwzględniając dowody przedłożone przez skarżącego (wyniki badań wykonanych przez [...] w B. i [...] w R.), zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyrokach sądów administracyjnych, dokonał samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, zgodnie z regułami postępowania dowodowego (w sposób określony w art. 75 i nast. k.p.a.) i nie wynika z powyższego konieczność powtórzenia badania. W rezultacie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził powodów do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie nie powiązał tych zarzutów z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wskazać należy, że Sąd I instancji nie stosuje bezpośrednio przepisów prawa materialnego, lecz kontroluje ich zastosowanie przez orzekające w sprawie organy administracji. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. ma charakter wynikowy i może znaleźć zastosowanie w przypadku stwierdzenia przez sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, i na czym to naruszenie polegało. W skardze kasacyjnej, złożonej w niniejszej sprawie, nie wskazano czy przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 19a ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1482 ze zm., dalej: ustawa z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, ustawa). Orzekające w sprawie organy wykazały, że przeprowadzenie kontroli w niniejszej sprawie miało na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. PLW w J. pobrał materiał do badań bakteriologicznych, tj. próby w postaci dwóch par okładzin do badań urzędowych, zgodnie z procedurą pobierania próbek opisaną w pkt 2.2. załącznika do rozporządzenia Komisji UE Nr 200/2012 z 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium w stadach brojlerów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2012.71.31 z dnia 2012.03.09).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 19b ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Z treści decyzji organów obu instancji nie wynika, aby podstawą ich wydania był art. 19b ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Skarżący kasacyjnie zarzut dotyczący naruszenia art. 19b ust. 1 pkt 2 opiera na braku przeprowadzenia kontroli doraźnej związanej z rozpatrzeniem skarg i wniosków skarżącego. Skarżący kasacyjnie stawiając ten zarzut pomija treść art. 19b ust. 2 ww. ustawy, według którego "Powiatowy i wojewódzki lekarz weterynarii przeprowadzają kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii, w zakresie przez niego określonym".

Oznacza to, że powiatowy i wojewódzki lekarz weterynarii nie mogą samodzielnie decydować o przeprowadzeniu np. kontroli doraźnej, gdyż przeprowadzają taką kontrolę na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii, w zakresie przez niego określonym. Przeprowadzenie kontroli doraźnej zgodnie z art. 19b ust. 2 tej ustawy odbywa się więc na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii, w zakresie przez niego określonym.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przedstawiony w pkt 3 skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji UE Nr 200/2012 z 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium w stadach brojlerów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE L.2012.71.31). Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem, których jednostek redakcyjnych tego aktu dotyczy ten zarzut. Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej został więc skonstruowany niestarannie. Nieskuteczne jest bowiem postawienie pakietowe zarzutu naruszenia ww. rozporządzenia, który składa się z wielu jednostek redakcyjnych, o różnej treści normatywnej.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.