Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. 2 V SA 1016/03 oddalił skargę P. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] [...], którą orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Sąd uznał, że art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) znajdował zastosowanie w sprawie, gdyż od 1998 r. skarżący nie zamieszkuje w lokalu, z którego został wymeldowany.
Sąd wyjaśnił zarazem, że do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego – w rozumieniu powołanego przepisu – może dojść nie tylko dobrowolnie, lecz także wówczas, kiedy usunięta i niedopuszczona do lokalu osoba nie korzysta z przysługujących środków prawnych, jak skarżący, aby powrócić do lokalu.
Sąd wyjaśnił ponadto, że postępowanie meldunkowe spełnia jedynie cele ewidencyjne, decyzja zaś o wymeldowaniu usuwa niezgodność pomiędzy ewidencją a stanem rzeczywistym.
Wnosząc skargę kasacyjną P. W., działający przez pełnomocnika z urzędu, jako jej podstawę przytoczył naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych "przez błędne zastosowanie tego przepisu wobec przyjęcia, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby, która bez własnej woli opuściła lokal".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że – w świetle orzecznictwa sądu administracyjnego – przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, natomiast skarżący został zmuszony do opuszczenia lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Wprawdzie prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko ma swoje źródło w orzecznictwie sądowym, podobnie jak stanowisko prezentowane w zaskarżonym wyroku, jednak obydwa poglądy nie tylko nie pozostają w sprzeczności, lecz wzajemnie się uzupełniają.
Skarżący bowiem – utrzymując, że nie opuścił lokalu z własnej woli, lecz został przymuszony – nie podjął żadnych działań prawnych, aby do lokalu powrócić, tym samym więc – przez własne zaniechanie – na opuszczenie lokalu przystał.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).