Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. wydaną z upoważnienia przez Prezydenta W. dokonano wymeldowania J. i E. małżonków S. oraz ich małoletnich dzieci z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. H. w W. Ponieważ w toku postępowania organ nie mógł ustalić miejsca zamieszkania małżonków S., którzy przebywali od kilku lat w Niemczech pod nieznanym adresem, na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. wystąpił do sądu o wyznaczenie dla nich przedstawiciela do reprezentowania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem Sądu Rejonowego W. z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt [...] został ustanowiony dla nieznanej z miejsca pobytu strony kurator w osobie M. S. W dniu 7 czerwca 2003 r. została doręczona kuratorowi wym. wyżej decyzja z dnia [...] maja 2003 r. o wymeldowaniu małżonków S. W dniu 24 czerwca 2003 r. do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie wpłynęło odwołanie osobiście sporządzone i wniesione przez J. S., od decyzji z [...] maja 2003 r. W treści tego odwołania skarżący podał, że nie zgadza się z decyzją o wymeldowaniu, którą otrzymał w dniu 23 czerwca 2003 r., gdyż opuścił sporny lokal mieszkalny tylko na określony czas i nie ma innego mieszkania. Odwołanie to zostało rozpatrzone decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], który uznał je za nieuzasadnione i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2003 r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Wa 310/04) stwierdził na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że warunkiem rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji jest skuteczne, a więc również terminowe, wniesienie takiego odwołania. Rozpoznanie odwołania od decyzji, od której w terminie nie wniesiono go i która wobec tego uprawomocniła się stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa – nieważność decyzji odwoławczej. W kontrolowanym postępowaniu nieznana z miejsca pobytu strona była reprezentowana przez ustanowionego jej kuratora. Kuratorowi w dniu 7 czerwca 2003 r. została doręczona decyzja organu I instancji i od tej daty biegł czternastodniowy termin do wniesienia od niej odwołania.
Termin ten upłynął z dniem 21 czerwca 2003 r. i późniejsze (w dniu 23 czerwca 2003 r.) doręczenie decyzji do rąk własnych strony było pozbawione prawnego znaczenia, w szczególności nie powodowało otwarcia stronie terminu do wniesienia odwołania, który już wcześniej upłynął. W takiej sytuacji merytoryczne rozpoznanie odwołania J. S., bez wcześniejszego przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej skutkuje nieważnością decyzji organu II instancji.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. zastąpiony przez adwokata wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 9, 34, 57, 112 i 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędne uznanie, iż stronie reprezentowanej przez przedstawiciela ustanowionego w trybie art. 34 k.p.a., która osobiście odebrała decyzję przed upływem terminu do jej zaskarżenia, termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od daty doręczenia decyzji przedstawicielowi a nie stronie. Wniosek zawarty w skardze kasacyjnej zmierzał do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Przede wszystkim należy wskazać, iż podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogłyby się odnosić do postępowania administracyjnego a nie sądowego, bowiem sądy administracyjne nie stosują w toku postępowania sądowego przepisów wymienionego Kodeksu, lecz ustawę z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej są skierowane przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego lub poprzedzającemu go postępowaniu prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga wskazania przepisu naruszonego przez sąd, ewentualnie z powiązaniem go z uchybieniami popełnionymi w postępowaniu administracyjnym, których sąd nie dostrzegł lub nie zakwestionował.
Niezależnie od tego należy stwierdzić, iż zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów są całkowicie nietrafne. Skarżący pomija bowiem to, iż doręczenie decyzji organu I instancji w dniu [...] czerwca 2003 r. kuratorowi reprezentującemu skarżącego było skuteczne wobec J. S. i od wymienionej daty biegł termin do wniesienia odwołania, który – zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. – upłynął z dniem 21 czerwca 2003 r. W tej sytuacji doręczenie skarżącemu decyzji w dniu 23 czerwca 2003 r. nie otwierało terminu do złożenia odwołania. Odwołanie wniesione w dniu 24 czerwca 2003 r. bez przywrócenia terminu nie mogło być rozpoznane a organ odwoławczy powinien był wydać postanowienie z art. 134 k.p.a.
Zaskarżony wyrok odpowiada więc prawu a skarga kasacyjna nie wykazuje istnienia żadnych uzasadnionych zarzutów. Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga ta podlega oddaleniu.