Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r. oddalił skargę T. S. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu [...] lutego 2015 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. wydał decyzję uprawniającą T. S., pełniącego zawodową służbę wojskową w [...] batalionie strzelców podhalańskich w R. oraz prowadzącego działalnością gospodarczą – jednoosobowe przedsiębiorstwo "S.", do posiadania broni palnej do celów szkoleniowych, wskazując w niej określone typy i rodzaj broni.
T. S. wystąpił o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. w części dotyczącej rodzajów oraz liczby posiadanej broni palnej.
Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. decyzją z dnia [...] maja 2016. zmienił decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. w zakresie ilości broni do celów szkoleniowych i wydał pozwolenie na posiadanie łącznie do celów szkoleniowych:
- - 4 egzemplarzy broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm,
- - 10 egzemplarzy broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm,
- - 6 egzemplarzy broni palnej gazowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,
- - 10 egzemplarzy broni palnej alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,
- - 10 egzemplarzy broni palnej gładkolufowej.
Jednocześnie, w decyzji tej organ odmówił wydania pozwolenia na broń palną w postaci:
- - 4 egzemplarzy karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62,
- - 4 egzemplarzy pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm.
Od części tej decyzji, w zakresie odmowy wydania pozwolenia na broń palną w postaci 4 egzemplarzy karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 i 4 egzemplarzy pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, T. S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.
Organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2016 r., w zaskarżonej części.
T. S. wniósł do WSA w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] maja 2016 r. (w części odmownej) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego świadczącego o zasadności wniosków strony skarżącej oraz nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.
Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko organów obu instancji, że posiadanie do celów szkoleniowych broni szczególnie niebezpiecznej - w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm - wyklucza jednoznaczna dyspozycja art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.; dalej u.b.a.). O ile bowiem przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 u.b.a. ma charakter ogólny, to przepis art. 10 ust. 5 pkt 1-4, wprowadzający zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, stanowi lex specialis w stosunku do niego. Za takim odkodowaniem powyższych norm prawnych przemawia, w ocenie Sądu, wykładnia systemowa i funkcjonalna powołanych przepisów. Uwzględniając treść art. 29 ust. 2 u.b.a., Sąd stwierdził, że krąg podmiotów (przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych), które mogą dysponować bronią szczególnie niebezpieczną ustawodawca ograniczył do tych, które realizują cele związane z ochroną osób lub mienia oraz kształceniem pracowników ochrony.
Skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania bronią szczególnie niebezpieczną w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. Jednoosobowa działalność gospodarcza, prowadzona przez skarżącego, nie jest publiczną lub niepubliczną placówką lub ośrodkiem w świetle art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.), a tym samym nie jest on podmiotem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 u.b.a. Skarżący nie legitymuje się wpisem do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego o założeniu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób imienia (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1099 ze zm.) oraz w chwili rozstrzygania sprawy administracyjnej skarżący nie zatrudniał dodatkowych pracowników szkoleniowych posiadających stosowne uprawnienia do prowadzenia strzelań w obiektach strzelnic.
W ocenie Sądu, zasadne było zażądanie przez organ od skarżącego, pismem z dnia [...] lipca 2016 r., okazania wpisu do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego o założeniu szkoły lub placówki niepublicznej prowadzącej zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy o ochronie osób imienia. Legitymowanie się bowiem takim wpisem, obok zatrudniania pracowników szkoleniowych, posiadających stosowne uprawnienia do prowadzenia strzelań w obiektach strzelnic, stanowi jedyną możliwość uzyskania przez skarżącego zezwolenia na posiadanie do celów szkoleniowych pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.
Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł T. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów procesowych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c) i lit. e) u.b.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie spełnia wymagań aby otrzymać pozwolenie na broń samoczynną - karabinki samoczynne 5,45 mm do 7,62 mm i pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm, w sytuacji gdy skarżący wszystkie te wymagania spełnia, co finalnie doprowadziło do braku uchylenia decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z [...] maja 2016 r.,
- 2) art. 10 ust. 5 pkt 1 u.b.a., przez błędną jego wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że przepis ten stanowi zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, podczas gdy dotyczy on broni szczególnie niebezpiecznej, ale bez względu na kaliber, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w sytuacji gdy art. 10 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c) i lit. e) precyzyjnie wskazuje na jakie konkretnie pistolety maszynowe i karabinki samoczynne mogą być wydawane pozwolenia osobom fizycznym, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania;
- 2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy organy obu instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły:
- a) prawo materialne tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit c) i lit. e) u.b.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy,
- b) przepisy postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego świadczącego o zasadności wniosku skarżącego - spełnieniu wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania pozwolenia na bron samoczynną w określonych kalibrach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przepis art. 10 ust. 4 pkt 5 u.b.a. stanowi, że pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, a więc m.in. w celach szkoleniowych (art. 10 ust. 2 pkt 5), uprawnia do posiadania m.in. pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm (art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e).
W myśl art. 10 ust. 5 pkt 1 u.b.a., pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość.
Unormowanie zawarte w art. 10 ust. 4 pkt 5 u.b.a. – wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie – nie stanowi wyjątku od ogólnej zasady wyrażonej w art. 10 ust. 5 pkt 1, lecz właśnie ono zawiera ogólną zasadę, a art. 10 ust. 5 pkt 1 w powiązaniu z art. 29 ust. 2 zasadę tę uszczegółowia w odniesieniu do broni szczególnie niebezpiecznej, niezależnie od jej kalibru.
Trafnie zatem Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku wywiódł, że o ile "przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 ustawy o broni i amunicji ma charakter ogólny, to przepis art. 10 ust. 5 pkt 1-4, wprowadzający zakaz wydawania pozwoleń na broń szczególnie niebezpieczną, stanowi lex specialis w stosunku do niego".
Przepis art. 10 ust. 4 pkt 1-7 u.b.a. nie precyzuje, komu konkretnie pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, może być wydane. Warunki, jakim musi odpowiadać podmiot ubiegający się o wydanie takiego pozwolenia precyzują inne przepisy. W przypadku broni szczególnie niebezpiecznej, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1, niezależnie od jej kalibru, może być to jedynie podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 2 u.b.a.
W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c) i lit. e) u.b.a. oraz art. 10 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, nie mają usprawiedliwionych podstaw.
Organy administracyjne nie naruszyły więc prawa materialnego oraz należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie naruszając art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie było sporne, że skarżący kasacyjnie nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 u.b.a., nie było potrzeby podejmowania dalszych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., nie jest zatem również uzasadniony.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły w realiach tej sprawy usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.