Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wniesioną przez K. i P. P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2006 r. wezwano pełnomocnika skarżących – do wykazania, że uiścił należny w prawe wpis stały od skargi. Pełnomocnik skarżących nie wykonał zarządzenia w terminie jak również nie wpłynął wymagany wpis. Zgodnie zatem z art. 221 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. skargę odrzucono.
Skargę kasacyjną zatytułowaną "zażaleniem" na powyższe postanowienie wniósł reprezentujący skarżących K. i P. P. pełnomocnik – r. pr. J. G., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, iż zostało wydane na skutek niewłaściwej interpretacji i zastosowania art. 221 p.p.s.a.
Zdaniem strony skarżącej opłatę za złożoną skargę powinno poprzedzać wezwanie sądu do uiszczenia wpisu, bowiem w odmiennej sytuacji niemożliwe jest spełnienie wymogu jaki nakłada § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zwanego dalej rozporządzeniem.
Ponadto pełnomocnik podał, że na wspomniane wyżej wezwanie udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 26 sierpnia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W związku z zarzutami skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że uchylony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, § 5 ust 2 rozporządzenia, o którym mowa wyżej głosił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony we wcześniejszym ustępie (§ 5 ust. 1 rozporządzenia).
Wydany przez Trybunał Konstytucyjny wyrok spowodował, iż zważywszy na treść przepisu art. 221 p.p.s.a., przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia doznał ograniczenia w jego zastosowaniu. Ograniczenie to polega na tym, że przy wnoszeniu opłaty do sądu przez działającego za stronę pełnomocnika będącego radcą prawnym albo adwokatem nie ma możliwości wskazania sygnatury akt sprawy ze skargi, którą opłaca. Fakt ten nie uzasadnia jednak bierności po stronie pełnomocnika i nie upoważnia go do oczekiwania na wezwanie sądu do uiszczenia opłaty. Uiszczenia bowiem wpisu stałego od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego należy dokonać w terminie, wskazanym do wniesienia skargi i to bez wezwania sądu. Brak sygnatury akt sądowych stanowi niewątpliwie nieudogodnienie.
Okoliczność ta nie powoduje jednak tego, że uiszczenie opłaty stałej przez pełnomocnika stanowi czynność niewykonalną.
Pełnomocnik bowiem wraz z wniesieniem skargi do organu winien uiścić np.: na konto Sądu należny wpis stały wskazując przy tym tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, a kopię tegoż kwitu dołączyć do wniesionej skargi. Wskazany wyżej przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje bowiem oznaczenie pisma nie tylko poprzez przytoczenie sygnatury akt sprawy sądowej, ale również w inny sposób pozwalający na zindywidualizowanie sprawy, od której opłatę wniesiono.
Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia ma z kolei okoliczność, że pełnomocnik udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 16 sierpnia 2006 r.
Przepis art. 221 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że jeśli skarga podlega opłacie stałej, a takiej podlegała skarga w przedmiotowej sprawie, to istnieje obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.