Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2006r., sygn. akt II SA/Rz 87/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę W. I. na uchwałę Nr XX/138/2004 Rady Gminy Dydnia z dnia 29 lipca 2004r. w przedmiocie uchwalenia Planu Rozwoju Lokalnego Gminy Dydnia.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2004 r. W. I. wezwał Radę Gminy Dydnia oraz Wójta Gminy Dydnia do usunięcia naruszeń jego interesu prawnego przez ww. uchwałę Rady Gminy Dydnia. W odpowiedzi na wezwanie Wójt Gminy Dydnia, pismem z dnia 26 sierpnia 2004 r., poinformował W. I., że obowiązek opracowania Planu Rozwoju Gminy Dydnia wynika ze Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
W dniu 9 września 2004 r. W. I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Gminy Dydnia z dnia 29 lipca 2004r., stwierdzając, że uchwała w przedmiocie uchwalenia Planu Rozwoju Lokalnego Gminy Dydnia narusza jego interes prawny, przy czym naruszenie tego interesu polega na uchwaleniu planu bez konsultacji z mieszkańcami Gminy Dydnia, braku informacji o podjęciu prac nad takim planem oraz pozbawieniu mieszkańców, w tym skarżącego, wpływu na ustalenia faktyczne będące podstawą opracowania planu. W szczególności za naruszenie interesu prawnego skarżący uznał to, że nie brał udziału w procedurze uchwalania planu, a jako właściciel największego zakładu w Gminie powinien być aktywnym uczestnikiem prowadzonego przez Gminę procesu zwieńczonego przyjęciem planu rozwoju lokalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, odrzucając skargę W. I. stanął na stanowisku, że skarga jest niedopuszczalna ze względu na to, że skarżący nie wykazał naruszenia własnego interesu prawnego, jak tego wymaga przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył W. I. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym polegające na pominięciu przez Sąd I instancji, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozporządzenie Rady (WE) Nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999r., ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych oraz art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie Rozwoju, stanowiące podstawę prawną do podjęcia zaskarżonej uchwały, stanowią jednocześnie podstawę prawną do ubiegania się przez skarżącego o dofinansowanie ze środków Sektorowego Programu Operacyjnego.
Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Sąd art. 26 ust. 1 w zw. z art. 8, art. 11, art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 28 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju i art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999r., ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych. Zarzucono także naruszenie art. 5a w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Skarga kasacyjna została także oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania - art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozstrzygnięcie wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. Zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi, mimo, że skarżący W. I. posiada w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W razie zaś ustalenia przez Sąd, że po stronie skarżącego brak jest interesu prawnego, skarga podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stwierdzić należy, że zasadne są niektóre zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W szczególności w skardze kasacyjnej trafnie zarzucono naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), statuującego wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku i znajdującego także odpowiednie zastosowanie do postanowień, na mocy art. 166 powołanej ustawy. Sąd I instancji bardzo lakonicznie odniósł się do sytuacji skarżącego W I., stwierdzając jedynie, iż "trudno dopatrywać się (...) naruszenia jakiejkolwiek normy prawa materialnego". Tym samym przyjąć należy, iż Sąd nie zbadał dokładnie interesu prawnego skarżącego.
Zasadny jest także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) daje legitymację do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. O istnieniu interesu prawnego stanowią przepisy prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Stwierdzenie przez Sąd, iż skarżący nie posiada interesu prawnego, a co za tym idzie, że uchwała będąca przedmiotem skargi nie narusza prawem chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego, prowadzi do oddalenia skargi, a nie jej odrzucenia. Jeżeli tak, to i z tego powodu zaskarżone rozstrzygnięcie jest wadliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się natomiast do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż w związku z zaistniałymi w niniejszej sprawie naruszeniami prawa procesowego, rozstrzyganie okoliczności dotyczących oceny interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu uchwały Nr XX/138/2004 Rady Gminy Dydnia z dnia 29 lipca 2004r., byłoby przedwczesne, jako że kwestie z tym związane powinny być przedmiotem merytorycznego orzeczenia Sądu I instancji.
Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.