Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J.J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że wraz ze skargą skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 13 lutego 2015 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 100 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżący nie uiścił wpisu w żądanej wysokości.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 49 i art. 220 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 6 i art. 220 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma przebieg postępowania przed Sądem I instancji. Skarżący wniósł skargę załączając kserokopię dowodu uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł. Jak wynika z tego dokumentu, wpis w tej wysokości został uiszczony 12 stycznia 2015 r. Zarządzeniem z 13 lutego 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu o 100 zł. W treści zarządzenia nie wskazano na jaką kwotę ustalony został wpis w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący uzupełnił braki formalne skargi składając żądane odpisy skargi.
Ponadto, jak wynika z przesłanego pisma przewodniego, skarżący nadesłał "odpis wpłaty do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi". W piśmie tym skarżący zaznaczył, że załączał już do skargi dowód uiszczenia wpisu, a wpis ten został uiszczony. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że zamiarem skarżącego było uzupełnienie braków skargi, natomiast błędnie zrozumiał wezwanie do uiszczenia wpisu utożsamiając uzupełnienie wpisu z jego uiszczeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej konkretnej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Sąd I instancji powinien był uwzględnić, że skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika oraz podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków skargi. Nieuiszczenie wpisu było natomiast skutkiem nieprecyzyjnego wezwania Sądu I instancji, które wskazywało kwotę wpisu, która powinna zostać uzupełniona, natomiast nie wskazywała wpisu, który powinien być uiszczony w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe należy uznać, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji powinien był skorzystać z możliwości, jaką przewiduje art. 6 p.p.s.a. i udzielić stronie występującej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczyć skarżącego o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Formę realizacji tego obowiązku stanowiłoby ponowne, precyzyjnie sformułowane wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Wobec braku takiego wezwania odrzucenie skargi należało uznać za przedwczesne.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie, na tym etapie postępowania, brak było podstaw do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 220 § 3 oraz art. 6 p.p.s.a. okazały się więc uzasadnione.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.