Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 933/16, oddalił skargę I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
- I. S. przebywała w Polsce na podstawie wizy krajowej wydanej przez konsula RP w [...] z terminem ważności od dnia 18.12.2014 r. do dnia 17.12.2015 r. na czas pobytu 365 dni. W dniu 22 października 2013 r. Wojewoda [...] wydał zezwolenie na pracę typu A m [...] zgodnie z którym cudzoziemka miała być zatrudniona w charakterze barmanki w dyskotece w [...] przy ul. [...] prowadzonej w ramach[...].
W dniu 19 stycznia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności zatrudnienia cudzoziemki w[...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że w okresie od dnia 15 stycznia 2013 r. do dnia 19 stycznia 2015 r. I. S. wykonywała pracę w wyżej wskazanej firmie niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę, to jest na innych warunkach i w innym miejscu niż to zostało określone w zezwoleniu. Ustalono, że skarżąca w rzeczywistości była zatrudniona jako pomoc domowa w miejscowości [...] w prywatnym domu wynajmowanym przez K. K., z którym wspólnie zamieszkuje i pozostaje w nieformalnym związku o charakterze rodzinnym. Powyższe wykroczenie ze strony cudzoziemki potwierdził Sąd Rejonowy w [...] w wyroku nakazowym z dnia [...] stycznia 2015 r. (sygn. akt[...]), w którym ukarał cudzoziemkę grzywną w wysokości 500 zł.
Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 30 dni od doręczenia decyzji i o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom.
Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr[...], na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2a i 2b, art. 319 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm.) – ustawa o cudzoziemcach, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu i orzekł o: określeniu terminu dobrowolnego powrotu na 30 dni od dnia doręczenia decyzji i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, a także zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ skarżąca została ukarana grzywną za nielegalne wykonywanie pracy. Organ nie znalazł podstaw wyłączających wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 1-13 ustawy o cudzoziemcach, jak również że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W zakresie postanowień art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach organ odniósł się do kwestii art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) - dalej: Konwencja. Wskazał, że cudzoziemka pozostaje w nieformalnym związku z obywatelem polskim – K. K., z którym wspólnie zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe.
Z materiału dowodowego wynika, że ww. osoby powiązane są stosunkiem pracy, albowiem K. K. zatrudnił cudzoziemkę na podstawie umowy o pracę z dnia 4 stycznia 2015 r. w charakterze barmanki, lecz faktycznie wykonuje ona pracę pomocy domowej. Partner skarżącej twierdzi, że wypłaca jej wynagrodzenie oraz z tego tytułu odprowadza składki na ubezpieczenie społeczne. Skarżąca posiada rodzinę, tj. 19-letnią córkę oraz ojca, siostrę i brata na Ukrainie, gdzie prowadzi sklep z odzieżą, kosmetykami i chemią gospodarczą, z związku z czym często wyjeżdża do kraju pochodzenia wraz z K. K., który pomaga jej w interesach. Organ stwierdził, że na tej podstawie nie można jednoznacznie stwierdzić, że skarżąca przeniosła swoje centrum życiowe do Polski, a nawet jeśli łączą ją więzi rodzinne z K. K., to mogą być one kontynuowane w kraju pochodzenia skarżącej. Następnie organ obszernie wypowiedział się w kwestii art. 8 Konwencji i stwierdził, że wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu nie stanowi naruszenia tego przepisu.
Cudzoziemka wniosła skargę na powyższą decyzję.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.
W wyroku oddalającym skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca cudzoziemka wykonywała pracę niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem na pracę, zatem popełniła wykroczenie, za które została ukarana wyrokiem nakazowym. Na tej podstawie zaistniały przesłanki z ustawy o cudzoziemcach, uprawniające organ do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw strefy Schengen. Następnie Sąd pierwszej instancji w obszernym uzasadnieniu odniósł się do kwestionowanej przez skarżącą oceny organu dotyczącej nieuznania, że w stosunku do skarżącej zachodzą przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt humanitarny, co stanowiło przeszkodę do wydania zaskarżonej decyzji.
W świetle przesłanek wskazanych w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i art. 8 Konwencji Sąd stwierdził, że skarżąca pozostaje w nieformalnym związku z polskim obywatelem, a zatem prowadzi życie rodzinne w rozumieniu powyższych regulacji, na co wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podobnie stwierdził organ pierwszej instancji, a wątpliwości organu odwoławczego nie miały wpływu na wynik sprawy. Następnie Sąd pierwszej instancji odwołał się do dorobku orzeczniczego Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie art. 8 Konwencji. Następnie stwierdził, że ingerencja w prawa chronione na podstawie art. 8 Konwencji w odniesieniu do skarżącej była uzasadniona.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła I. S., zaskarżając go w całości oraz domagając się jego uchylenia oraz przekazana sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a., zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 303 § 1 pkt 2 i art. 348 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez niezachowanie zasady proporcjonalności, co polegało na zastosowaniu zbyt restrykcyjnego środka w stosunku do skarżącej, polegającego na zobowiązaniu jej do powrotu i orzeczeniu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez uwzględnienia wagi naruszonych przez skarżącą obowiązków i jej sytuacji osobistej i rodzinnej, a także jej długotrwałości pobytu w Polsce, oraz przeszkód do zamieszkiwania z rodziną w kraju pochodzenia - na terenach zagrożonych działaniami wojennymi, a tym samym, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolne, niezgodne ze stanem faktycznym i dowodami znajdującymi się w aktach sprawy uznanie, że naruszone przez skarżącą obowiązki (wykonywanie pracy dla tego samego pracodawcy w innym miejscu niż określone w zezwoleniu) w kontekście sytuacji rodzinnej skarżącej nie uprawnia jej do uzyskania zgody na pobyt ze względów humanitarnych i nie stanowi przeszkody do orzeczenia w stosunku do skarżącej obowiązku powrotu do kraju pochodzenia, a dodatkowo orzeczenia zakazu ponownego wjazdu na okres dwóch lat - uniemożliwiający utrzymanie powstałych więzi rodzinnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna, z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 303 § 1 pkt 2 (powinno być art. 303 ust. 1 pkt 2) i art. 348 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wśród naruszonych przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie wskazała przepisy K.p.a., tj. art. 7 i art. 8, a wśród przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Mając na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej zostanie nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. W rozpoznawanej sprawie niewadliwie ustalono, że Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem nakazowym wydanym w sprawie o sygn. akt [...] uznał skarżącą za winną popełnienia wykroczenia z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674, z późń. zm.), polegającego na tym, że od okresie od nieustalonego dnia miesiąca stycznia 2013 r. do 19 stycznia 2015 r., w miejscowości[...], będąc zatrudniona na stanowisku barmanki w firmie [...] nielegalnie wykonywała pracę, tj. na innym stanowisku niż to wynika z zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ [...] z dnia [...] października 2013 r. oraz wymierzył jej z tego tytułu karę grzywny w wysokości 500 zł. Spełniona zatem została przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 in fine ustawy o cudzoziemcach, co nie zostało przez skarżącą kasacyjnie zakwestionowane.
Istotą sporu w sprawie pozostaje natomiast, czy w odniesieniu do cudzoziemki ziściły się warunki określone w art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 w związku z art. 8 Konwencji, uzasadniające udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, co uniemożliwiałoby wydanie decyzji zobowiązującej skarżącą do powrotu.
Przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych przewidziane zostały w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Podstawa udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, która ma znaczenie w kontekście rozpoznawanej sprawy, została unormowana w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i dotyczy sytuacji, w której zobowiązanie cudzoziemca do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że cudzoziemka nawiązała i prowadzi w Polsce życie rodzinne. Wskazuje na to całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżąca zamieszkuje wspólnie i pozostaje w nieformalnym związku z obywatelem polskim - K. K., który jest jednocześnie jej pracodawcą. Nie posiadają wspólnych dzieci. Więź skarżącej z obywatelem polskim, pomimo iż nie ma charakteru sformalizowanego, a jedynie faktyczny, opiera się na realnych bliskich relacjach osobistych zbliżonych do małżeństwa, a zatem stanowi życie rodzinne, które korzysta z ochrony na podstawie Konwencji.
Prawo do poszanowania życia rodzinnego zagwarantowane jest w art. 8 Konwencji. Zgodnie z artykułem 8 ust. 1 Konwencji każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Powyższy artykuł w ustępie 2 stanowi, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. W orzecznictwie strasburskim kwalifikacja wydalenia jako krajowego środka ingerencji w prawo do życia rodzinnego nigdy nie była kwestionowana (por. wyrok ETPCz z 27 października 2005 r., sprawa Keles v. Republika Federalna Niemiec, 32231/02; wyrok ETPCz z 9 października 2003 r., sprawa Slivenko v. Łotwa, 48321/99).
Artykuł 8 Konwencji nie może być jednak postrzegany jako nakładający na państwo generalnego obowiązku respektowania wyboru przez imigranta kraju pobytu. Przepis ten nie przyznaje bowiem ochrony absolutnej. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji, państwo jest uprawnione, w świetle ugruntowanego prawa międzynarodowego oraz z zastrzeżeniem jego zobowiązań traktatowych, do kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców na jego terytorium. Konwencja nie gwarantuje obcokrajowcom prawa do wjazdu do konkretnym kraju lub pobytu w nim. Następstwem prawa do kontroli imigracyjnej jest obowiązek poddania się przez obcokrajowców kontroli i procedurom imigracyjnym oraz decyzji opuszczenia państwa, jeśli wjazd do niego lub pobyt w nim został im zakazany zgodnie z prawem. Państwa co do zasady mogą się domagać od cudzoziemców starających się o pobyt złożenia odpowiedniego wniosku u siebie, za granicą. Nie muszą umożliwiać cudzoziemcowi oczekiwania na wynik procedury imigracyjnej na ich terytorium (Decyzja Djokaba Lambi Longa v. Holandia z dnia 9 października 2012 r., Izba (Sekcja III), skarga nr 33917/12, § 81; wyrok Jeunesse v. Holandia z dnia 3 października 2014 r., Wielka Izba, skarga nr 12738/10, § 101).
Nawet jeśli art. 8 Konwencji nie zawiera przysługującego jakiejkolwiek kategorii cudzoziemców absolutnego prawa do tego, aby nie być wydalonym, orzecznictwo Trybunału wskazuje wyraźnie, że w pewnych okolicznościach wydalenie cudzoziemca może prowadzić do naruszenia tego przepisu.
W sprawie Boultif przeciwko Szwajcarii Trybunał przyjął następujące kryteria oceny, czy wydalenie było konieczne w demokratycznym społeczeństwie i proporcjonalne do realizowanego uprawnionego celu: charakter i waga popełnionego przestępstwa; długość pobytu skarżącego w kraju, z którego ma być wydalony; czas, jaki upłynął od popełnienia przestępstwa, i zachowanie skarżącego w tym okresie; obywatelstwo zainteresowanych; sytuacja rodzinna skarżącego, w tym czas trwania małżeństwa oraz inne czynniki wskazujące na rzeczywisty charakter życia rodzinnego; czy przy zakładaniu rodziny wiedział o popełnionym przestępstwie; czy z małżeństwa urodziły się dzieci, a jeśli tak, ile mają lat; rodzaj problemów, z którymi małżonek może się zetknąć w kraju, do którego skarżący ma być wydalony (Wyrok z dnia 2 sierpnia 2001 r., Izba (Sekcja II), skarga nr 54273/00, § 48; zob. również np.: Mutlag v. Niemcy z dnia 25 marca 2010 r., Izba (Sekcja V), skarga nr 40601/05; Trabelsi v. Niemcy z dnia 13 października 2011 r., Izba (Sekcja V), skarga nr 41548/06; decyzja Savasci v. Niemcy z dnia 19 marca 2013 r., Komitet (Sekcja V), skarga nr 45971/08; wyrok Udeh v. Szwajcaria z dnia 16 kwietnia 2013 r., Izba (Sekcja II), skarga nr 12020/09).
Ponadto dwa kryteria, które – chociaż niewymienione wyraźnie – były dorozumiane: najlepszy interes i dobro dzieci, w szczególności waga trudności, na jakie każde z dzieci prawdopodobnie natrafi w kraju, do którego skarżący ma być wydalony (np.: wyrok Şen v. Holandia z dnia 21 grudnia 2001 r., Izba (Sekcja I), skarga nr 31465/96, § 40; Tuquabo-Tekle i inni v. Holandia z dnia 1 grudnia 2005 r., Izba (Sekcja III), skarga nr 60665/00, § 47; Omojudi v. Wielka Brytania z dnia 24 listopada 2009 r., Izba (Sekcja IV), skarga nr 1820/08; zob. również Berisha v. Szwajcaria z dnia 30 lipca 2013 r., Izba (Sekcja II), skarga nr 948/12, § 49) oraz solidność więzi społecznych, kulturowych i rodzinnych z krajem przyjmującym oraz krajem docelowym (Wyrok z dnia 2 sierpnia 2001 r., Izba (Sekcja II), skarga nr 54273/00, § 48; Üner v. Holandia z dnia 18 października 2006 r., Wielka Izba, skarga nr 46410/99, § 58; Maslov v. Austria, Wielka Izba, § 68).
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji trafnie podzielił stanowisko organów, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu cudzoziemki jest proporcjonalną reakcją państwa na naruszenie prawa, jakiego dopuściła się skarżąca w przeszłości, a konsekwencji stanowi usprawiedliwioną ingerencję w życie rodzinne skarżącej (art. 8 ust. 2 Konwencji). Ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest w pełni usprawiedliwiona. Otóż, długość trwania stwierdzonego przez Sąd Rejonowy w [...] stanu naruszenia prawa, okoliczność, że nie jest to jej pierwsze wykroczenie polegające na nielegalnym wykonywaniu pracy, fakt ukarania grzywną za takie wykroczenie, jak również biorąc pod uwagę indywidualną sytuację skarżącej (w kraju pochodzenia prowadzi działalność gospodarczą- "rodzinny interes", przebywa tam jej rodzina- w tym 19 letnia córka, w Polsce pozostaje natomiast w niesformalizowanym związku, nie posiada z aktualnym partnerem dzieci) zasadny jest wniosek, że skutki jakie niesie za sobą wydanie zaskarżonej decyzji nie należą do nadmiernie dolegliwych.
Ponadto, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z uwagi na bliskie w stosunku do Polski położenie geograficzne Ukrainy, partner skarżącej bez większych przeszkód może utrzymywać z nią kontakty. Wyjazd skarżącej na Ukrainę stanowiący konsekwencję wydania zaskarżonej decyzji nie można zatem uznać za połączony z nadmiernymi uciążliwościami. W jej przypadku nie istnieją bowiem niedające się przezwyciężyć przeszkody w przeniesieniu życia rodzinnego bądź w utrzymywaniu regularnych kontaktów.
W ocenie NSA nie bez znaczenia jest okoliczność, że skarżąca na Ukrainie mieszkała przez wiele lat i wyjechała z kraju pochodzenia jako w pełni dorosła osoba. Ponadto posiada tam rodzinę, w tym pełnoletnią córkę, oraz prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca bardzo często wyjeżdża, także z partnerem, na Ukrainę. Więzi z krajem pochodzenia, mimo wieloletniego już pobytu w Polsce, są zatem bardzo silne. Sytuacji strony skarżącej nie można zatem postrzegać jako sytuacji zbieżnej lub chociażby zbliżonej z położeniem osób należących do imigrantów tzw. "drugiej generacji", którzy urodzili się poza krajem pochodzenia i których proces przystosowania się do zamieszkania w kraju, w którym się nie urodzili i nie wychowali, mógłby się okazać niezwykle trudny.
Z powyższych względów nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, aby doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 303 ust. 1 pkt 2 i art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 8 Konwencji), czy przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a.). Warunki przewidziane w powołanych przepisach zostały spełnione. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów o postępowaniu, z zachowaniem zasady praworządności oraz pogłębiania zaufania do organów państwa.
Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.