Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1680/09

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Włocławku z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezydent Miasta Włocławka umorzył z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na projektowanej wieży A. S.A. zlokalizowanej przy ul. [...], na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. (sygn. akt. II SA/Bd 196/08), na mocy którego także uchylono dotychczasową decyzję Prezydenta Miasta Włocławka z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji ponownie orzekając podniósł, że postępowanie prowadzone w sprawie stało się bezprzedmiotowe w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105).

Wynika to z tego, że wnioskowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K.P. Zdaniem odwołującej się, organ nie ustalił czy w sprawie ma zastosowanie art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), dotyczący obszaru ograniczonego użytkowania. który w jej ocenie, w niniejszej sprawie musi być utworzony, albowiem inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, a organ, rozpatrując kwalifikowanie przedsięwzięcia, nie dokonał również ustaleń w zakresie uwarunkowań zawartych w § 5 cyt. rozporządzenia, czym rażąco naruszył prawo.

Ponadto odwołująca się zarzuciła, że organ l instancji całkowicie zignorował prawomocne orzeczenie WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 196/08). Podniesiono także wadliwość uzasadnienia w ważnej kwestii formalno-prawnej mającej istotne znaczenie w sprawie, a mianowicie niedostosowania wniosku do nowelizacji ustawy – Prawo ochrony środowiska, ponieważ organy obu instancji nie zażądały uzupełnienia wniosku, a zarówno raport, jak i "kwalifikacja przedsięwzięcia" nie określały zakresu inwestycji. Odwołująca się podniosła dalej, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano także, z czego wynika, iż miejsca dostępne dla ludności muszą przeciąć główną wiązkę promieniowania, a organ oraz inwestor podaje odległości osi do miejsc dostępnych dla ludności, w sytuacji kiedy nie zostało to ujęte w przepisach prawa.

Ponadto, w ocenie odwołującej się, zaskarżona decyzja jest lakoniczna, cytuje opinię sporządzoną na zlecenie inwestora, bez konkretnego odniesienia się do wniosków jakich dokonał autor ją sporządzający.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego wniosek w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wbrew zarzutom odwołania, był uzupełniany przez inwestora i akta sprawy zawierają stosowną mapę określającą zasięg występowania promieniowania, a także rysunki z rzutami pionowymi planowanej stacji bazowej oraz mapę ewidencyjną z określonym zakresem oddziaływania przedsięwzięcia. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie należało rozważyć czy inwestycja w przedstawionym kształcie mieści się wśród rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., zważywszy, że z dniem 31 sierpnia 2007 r., a zatem w toku postępowania, rozporządzenie to zostało znowelizowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. W ocenie organu, rozpoznając wniosek, istniał obowiązek wydania decyzji w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania, co wynika – podobnie jak przy nowelizacji ustawy – z zasady stanowiącej, iż jeśli w okresie między złożeniem wniosku wszczynającym postępowanie, a wydaniem decyzji przez organ zaczyna obowiązywać nowy akt prawny, regulujący zagadnienia związane z rozpoznawaną przez organ sprawą, to organ ten ma obowiązek stosować ten nowy akt prawny, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

W odróżnieniu od zmiany ustawy – Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie nowelizujące nie zawiera przepisów przejściowych, co jednoznacznie wskazuje, zdaniem organu, że jego przepisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Organ l instancji zasadnie przyjął, że zastosować należało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, a więc nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., wyjaśniając dodatkowo, że po tej zmianie koniecznym stało się rozróżnienie ilości anten oraz zbadanie dla każdej z nich mocy promieniowania, ustalenie środka elektrycznego tej anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania oraz ustalenie, czy w odległości określonej rozporządzeniem od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi odwoławczemu uznać, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ nie mieści się w żadnym z rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., a także nie oddziałuje na obszar NATURA 2000. W tych okolicznościach orzeczono, nie było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem zasadnie postępowanie umorzono, jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc dodatkowo, że wydana decyzja w bardzo lakoniczny sposób odnosi się do ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia, jak i do odwołania.

W postępowaniu sądowym udział zgłosiło Stowarzyszenie A. z siedzibą w R. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wydając wyrok z dnia 3 czerwca 2009 r. Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest ocena konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Znaczenie mają więc ustalenia faktyczne, które wskazują na konieczność sporządzenia tego raportu lub też nie. Ocena zatem okoliczności faktycznych nie jest bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Jeżeli stwierdzi się, że istnieje przedmiot postępowania (konieczność sporządzenia raportu), to umorzenie postępowania tylko na tej zasadzie, że wniosek został wycofany, nie wydaje się możliwe.

Jak trafnie zauważono w decyzjach organu I i II instancji, zaliczenie stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zależne od odległości miejsc dostępnych dla ludności od anten stacji bazowej i równoważnych mocy promieniowanych izotropowo przez te anteny. Stwierdzono, że wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten nie ma miejsc dostępnych dla ludności.

Zasadnicze wątpliwości Sądu I instancji budzi okoliczność, na podstawie jakich faktów stwierdzono, że we wskazanych odległościach nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Należy uznać, że w tym zakresie praktycznie nie ma żadnych ustaleń dowodowych w sprawie. Znajdują się natomiast dowody przeciwne na tą okoliczność.

Z pisma H.K. wynika, że planowana inwestycja znajduje się w miejscu bezpośredniego dostępu dla ludności. Odległość najbliższych zabudowań do wieży to niecałe 10 metrów. W miejscu tym znajdują się także punkty usługowe dla ludności (serwis opon, auto-komis, firma transportowa) zatrudniające pracowników. Twierdzenia te nie zostały w żaden sposób zweryfikowane, a jest to zasadnicza sprawa dla oceny konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. stanowią o miejscach dostępnych dla ludności znajdujących się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8e). Identyfikacji wymagają użyte w tym rozporządzeniu terminy. Z dostępnych wyjaśnień (zawartych także w aktach sprawy) wynika, że przez oś wiązki głównej promieniowania anteny należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny oznacza odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Określenie odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Antena izotropowa to antena, która promieniuje jednakowo we wszystkich kierunkach. Za istotne należy uznać określenie przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania.

W ocenie Sądu I instancji, dla oceny konieczności sporządzenia raportu nie może być w pełni miarodajny pierwotny raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko załączony do wniosku. Mowa jest bowiem w nim (i na mapie) o obszarach granicznych gęstości mocy. Jednak cytowane rozporządzenie nie stanowi o obszarach granicznych gęstości mocy, a o odległościach dostępnych dla ludności i wskazuje metodykę wyznaczania tych odległości.

Ustosunkowanie się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego Sąd I instancji uznał w takiej sytuacji za przedwczesne. Sąd nie podzielił natomiast tych argumentów skargi, które mówią o konieczności utworzenia strefy ograniczonego użytkowania. Ustalenie strefy ograniczonego użytkowania (w istocie jest to obszar ograniczonego użytkowania następuje w innym trybie i przez włąściwy organ (art. 135 ust. 2 Prawa ochrony środowiska).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego – § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem z dnia 21 sierpnia 2007 r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla wyznaczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności istotne jest określenie przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania, podczas gdy oś wiązki główniej promieniowania anteny rozumiana jako linia przeprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny nie ma wymiarów przestrzennych.

Ponadto także podniosła zarzut ich niewłaściwego zastosowania polegającego na przyjęciu, że organ oceniając odległość od miejsc dostępnych dla ludności powinien wyznaczyć obszar oddziaływania obiektu i skonfrontować to z sytuacją w terenie, uwzględniając zwłaszcza odległość zabudowań od planowanej inwestycji, podczas gdy decydujący dla pomiarów jest przebieg linii stanowiącej główną oś wiązki promieniowania, stąd odległość ewentualnie istniejących budynków w przestrzenni należy uznać za irrelewantną.

Podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że Kolegium nie wyjaśniło wszystkich okoliczności faktycznych sprawy;
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art 141 § 4 p.p.s.a. w związku z 75 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że twierdzenia strony złożone w piśmie do akt sprawy stanowią dowód w tej sprawie;
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Kolegium nie zawarło w swojej decyzji prawidłowych elementów uzasadnienia;
4. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że umorzenie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło przed należytym stwierdzeniem jego bezprzedmiotowości, jedynie z powodu wycofania przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, gdy tymczasem z dowodów zgromadzonych w sprawie, z poprzednich zapadłych w sprawie orzeczeń organów administracyjnych, jak również z treści uchylonej decyzji wynika, że projektowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ani też wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co stało się podstawą umorzenia postępowania z urzędu;
5. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania przed Kolegium.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w jej uzasadnieniu wskazać jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany.

W przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, należy w pierwszej kolejności odnieść się do tych ostatnich podstaw kasacyjnych.

Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 7 i art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, że w ogólnym postępowaniu administracyjnym unormowanym w k.p.a. obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).

Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący rzekomego naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Wynika to z tego, co prawidłowo orzekł Sąd I instancji, że właściwy organ w tej sprawie w rozstrzygnięciu (osnowie) zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. brał pod uwagę przesłankę bezprzedmiotowości tego postępowania tylko w oparciu o ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie przez inwestora. Nastąpiło to w oparciu o ustalenia przedmiotowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko a następnie jego "aktualizacji" (uzupełnienia) po wezwaniu z dnia 28 października 2008 r. przez organ I instancji inwestora w celu "uzupełnienia" raportu z lipca 2006 roku w jego wersji pierwotnej. Jest bowiem oczywiste, co podnosi nawet strona skarżąca na str. 12 skargi kasacyjnej, że "Raport w pewnym zakresie, w szczególności jeśli chodzi o wnioski wpływające na obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, zdezaktualizował się w świetle nowych kryteriów oceny przedsięwzięcia, wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Równocześnie jednak nieznane są przyczyny, dla których Sąd nie dostrzegł, iż Raport został w prawidłowy sposób zaktualizowany na mocy znajdującej się w aktach Analizy, sporządzonej przecież przez osobę posiadającą stosowną wiedzę fachową w tym zakresie".

Jednak zarzut kasacyjny strony skarżącej odnośnie braku uwzględnienia aktualizacji raportu jest w tym zakresie chybiony, gdyż dyspozycja art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 52 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska nie zna instytucji prawnej "uzupełnienia raportu". Oznacza to, że jest to dowód, który podlega ocenie przez właściwe organy w świetle innych dowodów w sprawie (art. 75 § 1 k.p.a.). Ponadto, tak jak raport, nie jest to oczywiście dokument urzędowy w świetle dyspozycji art. 76 § 1 i § 2 k.p.a., czyli nie może stanowić wyłącznego materiału faktycznego dla ustalenia prawdy obiektywnej w tej sprawie (art. 7 k.p.a.). Z tych względów, co zasadnie podniósł Sąd I instancji, to właściwy organ administracji publicznej powinien rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu konieczne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, ponieważ w ogólnym postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, czy też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę.

Należy przypomnieć, że zasada oficjalności (art. 7 w związku z art. 75 § 1 k.p.a.) wymaga, żeby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a także dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym także żeby z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 948/00, publ. Lex nr 50114). Oznacza to, co prawidłowo orzekł Sąd I instancji, iż w tej sprawie nie został właściwie ustalony stan faktyczny, po nowelizacji § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w drodze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105).

Powyższy przepis, tj. § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e/ stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać m.in. przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, których instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Stąd, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. co do braku w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych dalszych wskazań dotyczących ponownego postępowania przed SKO w Włocławku. Jedyne uchybienie Sądu I instancji w tym zakresie w świetle dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., lecz nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, dotyczy stwierdzenia o braku określenia przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania, która nie ma wymiarów przestrzennych oraz braku wyznaczenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia przez właściwy organ, gdyż to ostatnie jest przedwczesne. Wynika to z tego, że nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego w tej sprawie, który dopiero pozwoli ocenić, czy nastąpiła właściwa subsumpcja lub wykładnia zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, co do braku potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, w rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska.

Jest to także spowodowane brakiem wyjaśnienia kluczowych okoliczności faktycznych, a więc czy wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten – oraz czy może to być w linii prostej – nie ma miejsc dostępnych dla ludności w świetle znowelizowanego § 3 ust. 1 pkt 8e cyt. rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r., w tym również w świetle pierwotnych twierdzeń raportu "o obszarach granicznych gęstości mocy", a nie o odległościach miejsc dostępnych dla ludności w świetle nowej metodyki wyznaczania ich odległości.

Dlatego też zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, będą mogły być rozpatrzone dopiero po ustaleniu prawidłowego stanu faktycznego w tej sprawie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oddalił skargę kasacyjną.