Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2420/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi K. S. i E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. na podstawie art. 157 § 3 i art. 158 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu ponownie wniosku E. K., K. O. i K. S. żądających stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] listopada 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej przy ul. [...] w B., zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie strony wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność.
Wnioskodawcy nie występowali w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku, jako strony tegoż postępowania, w świetle ustaleń art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda Poslaski podał, iż z decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] listopada 2007 r. wynika, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje wolną przestrzeń w miejscach niedostępnych dla ludzi, na wysokości 13,2 m n.p.t. ponad działkami o nr ewid. gr. [...],[...],[...] obręb [...] przy ul. [...] w B. Decyzja ta precyzuje, iż działki nad którymi mogą wystąpić pola elektromagnetyczne na wysokości powyżej 17,00 m n.p.t: to działki o nr ewid.: [...],[...],[...],[...].
Działki E. K. (działka nr ewid. [...]), K. O. (działka nr ewid. [...]) i K. S. (działka nr ewid. [...]) nie zostały wymienione w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym wnioskodawcy nie zostali uznani przez Prezydenta Miasta Białegostoku za strony postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie organu skoro przepis rangi ustawowej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie dopuszcza udziału innych osób w sprawach pozwoleń na budowę, tym samym nie ma możliwości uznania skarżących za stronę inicjującą postępowanie nadzwyczajne w sprawie pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem specjalnym, który ogranicza stosowanie przepisu procesowego ogólnego zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Organ podniósł, iż skarżący nie należą do żadnej z grup wymienionych w przytoczonym powyżej przepisie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lipca 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, usytuowanie obiektu objętego kwestionowaną decyzją wyklucza możliwość jakiegokolwiek oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego na nieruchomości wnioskodawców.
Organ uznał, iż pomimo naruszenia przestrzeni powietrznej nad działką o nr ewid. [...] inwestycja nie oddziałuje na tę nieruchomość, bowiem nie nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem nie stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone.
Zdaniem Wojewody Podlaskiego w związku z tym, że obszar oddziaływania obiektu stanowi strefę determinującą interes prawny, którego istnienie stanowi warunek posiadania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, to dokonanie ustalenia, iż nieruchomości skarżacych nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę, oznacza, że kwestionowana decyzja nie dotyczy interesu prawnego skarżących, w związku z czym nie mogą być oni uznani jako strona wnioskowanego postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono ponadto, iż Prezydent Miasta Białegostoku podejmując decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2007r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej również nie uznał wnioskodawców za strony postępowania administracyjnego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010r. po rozpatrzeniu odwołań E. K. oraz K. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2010 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż z projektu budowlanego wynika, że planowana wieża antenowa nie sąsiaduje z działkami skarżących i została usytuowana w odległości ok. 37 m od granicy działek [...] i [...] oraz ponad 55 m od granicy z działką nr [...].
Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym mapy graficznej ukazującej przewidywany rozkład obszarów w płaszczyźnie poziomej, w których występuje pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, sporządzonej dla kwestionowanej stacji bazowej wynika, że omawiana inwestycja nie spowoduje ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek wnioskodawców, wynikających z cytowanych wyżej przepisów jak i innych przepisów w tym techniczno-budowlanych.
Działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. K. i K. S.. Skarga E. K. dotyczy tożsamej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i została zarejestrowana pod sygn. akt: VII SA/Wa 2421/10.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i stwierdził, że skarżący nie posiadają interesu prawnego, a tym samym nie są stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.
Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby, która ma legitymację procesową.
Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych (wyrok NSA z dnia 8 listopada 1995 r., III SA 182/95, ONSA 1996, nr 4, poz. 167).
Bezspornym jest, iż na gruncie niniejszej sprawy legitymację strony skarżącej ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przywołany przepis określa wprost strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju - nie przewidując przy tym wyjątków. Zgodnie z jego treścią, stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, bez wątpienia wydana została w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy ustala treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem.
Należy mieć na względzie, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 k.p.a. Pojęcie zaś strony jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego.
Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.
W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy administracji zasadnie przyjęły, że skarżący nie wykazali w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Budowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411).
Sąd wskazał, iż uzupełnione postępowanie, które zlecił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. i opracowanie sporządzone przez inż. U. K. wykazało, że przewidywany rozkład obszaru w płaszczyźnie poziomej, na której występuje pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, są w miejscach niedostępnych dla ludzi i nad działkami innymi niż działki skarżących.
Pozwolenie na budowę Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] listopada 2007r., określiło obszar oddziaływania, jako przestrzeń w miejscach niedostępnych dla ludzi na wysokości 13,2 m n.p.t. ponad działkami [...],[...],[...] przy ul. [...], a promieniowanie występuje 17 m nad tymi działkami, które nie należą do strony skarżącej. Planowana wieża została usytuowana 37 m od działki E. K. i 55 m od działki K. S. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich. Skarżący mogli zgłosić odpowiednie wnioski dowodowe np. domagać się dopuszczenia opinii innego rzeczoznawcy, czego nie uczynili w związku z tym znajdujący się w aktach raport stanowi dowód w sprawie. W raporcie oddziaływania na środowisko podano m.in., iż dla promieniowania stacjonarnego pracującego w zakresie częstotliwości powyżej 300 MHz do 300 000 MHz, który obejmuje pasmo projektowanej stacji, określony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego scharakteryzowany przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7V/m2 stanowiącego składową elektryczną pola elektromagnetycznego oraz poprzez wartość średnią gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0.1 W/m2. Pole elektromagnetyczne z tego zakresu częstotliwości o natężeniu pola elektrycznego poniżej wartości 7 V/m i gęstości mocy poniżej 0.1. Wm2 przewidziane dla emisji ciągłej jest nieszkodliwe.
Z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z dnia 27 lipca 2007r. wynika, iż emisja pól elektromagnetycznych będąca efektem eksploatacji stacji bazowej nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm ustalonych mocą Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Stacja nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko, a tym samym nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Ustalenia tej decyzji wiązały organ architektoniczny, który nie mógł od nich w sposób dowolny odstąpić.
Sąd podniósł również, że pozwolenie na budowę, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. dopuścił Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.)
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciło naruszenie przepisów prawa:
- 1) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 6 oraz 104 § 1 oraz 2 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie postępowania poza uregulowaniami określonymi w przepisach;
- 2) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie w wyroku, iż organy nie naruszyły przepisów 7, 77, 80 k.p.a. w sytuacji, w której ich nie stosowały;
- 3) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie, w jaki sposób organ ustosunkował się do zarzutów odwołania, a jeżeli nie miał takiego obowiązku to, jaki przepis go zwalniał;
- 4) art. 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez odstąpienie od zbadania zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych i pominięcie powyższego pomimo tego, że było to podnoszone w odwołaniu.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa niniejsza zainicjowana została wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, organ do którego wpływa wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w pierwszej kolejności zobligowany jest do zbadania, czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby która ma legitymację procesową. W sytuacji natomiast, gdy wniosek taki pochodzi od podmiotu nie będącego stroną, organ wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawie niniejszej bezspornym było, że wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji nie brali udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę.
O ile jednak zasadą jest, że stroną, a zarazem podmiotem, który może żądać wszczęcia postępowania nieważnościowego jest - co do zasady - osoba, która była uznana za taką stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym, to nie można przyjąć a priori, że podmioty, które nie występowały w postępowaniu o wydanie, czy zmianę zezwolenia nie mają interesu prawnego w występowaniu o stwierdzenie nieważności tego zezwolenia. Może bowiem zdarzyć się, że podmiot, który nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym, będzie miał taki status w postępowaniu nadzwyczajnym. Kwestię tę należy zatem badać zawsze indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu - prawnego czy faktycznego mogą dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 585/10, LEX nr 1081597).
Wnoszący o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę nie wykazali jednak posiadania interesu prawnego w ewentualnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżący naruszenie interesu prawnego wywodzili z oddziaływania przedmiotowej inwestycji na własność ich nieruchomości. Wskazać jednak należy, że zakres oddziaływania spornej inwestycji jaki został ustalony w postępowaniu zwykłym determinuje zdolność skargową podmiotów, które mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji powołując się wyłącznie na interes prawny wynikający z przysługującej im własności nieruchomości. Zakres oddziaływania projektowanej inwestycji wynika wprost z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, która stanowiła podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się wprost do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut sformułowany jako naruszenie art. 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku. W tym miejscu wskazania wymaga, że autor skargi kasacyjnej formułując ów zarzut skargi kasacyjnej przeoczył, że wymieniony akt nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Przepisy tego rozporządzenia dzielą się na paragrafy, ustępy i punkty oraz litery. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że wskazanie zarzutu naruszenia art. 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia nastąpiło na skutek oczywistej omyłki pisarskiej, a skarżący kasacyjnie w istocie zarzucał naruszenie § 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia.
Rozpoznając ten zarzut wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji poddał kontroli decyzję organu administracji publicznej w której odmówiono wszczęcia postępowania nieważnościowego z uwagi na brak przymiotu strony. Sąd ten nie kontrolował w tym postępowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w zakresie prawidłowości ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji. Co więcej skarżący kasacyjnie nie wykazał istnienia jakiejkolwiek kumulacji pól elektromagnetycznych z oddziaływaniami przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich o takiej kumulacji mowa we wskazywanym art. 5 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku, co mogłoby powodować, że zakres oddziaływania inwestycji winien obejmować również nieruchomości należące do skarżących.
Jednocześnie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do błędów uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji odpowiada bowiem wymogom określonym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.