Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. M. na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie nie rozpoznania wniosku o przyznanie skarżącemu uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że organ uwzględnił żądanie strony przed dniem rozprawy, wydając w dniu [...] decyzję nr [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania L. M. uprawnień kombatanckich, a tym samym postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu.
Na powyższe postanowienie L. M. wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną przez adwokata M. K. W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd bezpodstawnie przyjął, iż decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] w całości uwzględniła żądanie strony, a w związku z powyższym nie było podstaw do umorzenia postępowania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący w swojej skardze z dnia 20 sierpnia 2004 r. wniósł o przyznanie uprawnień kombatanckich od dnia 20 marca 1997 r., a zaskarżona decyzja nie spełnia tego żądania.
Z tej przyczyny w skardze kasacyjnej zarzucono obrazę przepisów art. 54 §3iart.l61§li2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a. i wniesiono o uchylenie postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Sąd powinien orzekać w sprawie na podstawie akt sprawy, co wynika z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa. Jak wynika z dokładnej analizy akt sprawy, Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopełnił powyższego obowiązku na skutek czego, wydał błędne orzeczenie, nie mające swego odzwierciedlenia w stanie faktycznym i prawnym sprawy, który przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, dalej zwany Kierownikiem Urzędu, odmawia L. M. przyznania uprawnień kombatanckich.
Powyższą decyzję Kierownik Urzędu, po rozpatrzeniu wniosku L. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymuje w mocy swoja decyzję z dnia [...].
L. M. wnosi skargę do sądu administracyjnego na w/w decyzję z dnia 28 marca 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 914/01 uchyla zaskarżoną decyzję.
Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznaje L. M. uprawnienia kombatanckie. Jednocześnie pouczając, że w terminie 14 dni skarżący może zwrócić się do Kierownika Urzędu o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W piśmie z dnia 15.0.04 skierowanym do Kierownika Urzędu L. M. wyraża swoje niezadowolenie z wydanej decyzji, które to pismo potraktowano jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Pismem z dnia 20.08.2004 r. L. M. wnosi skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który pismem z dnia 27.08.2004 r. przekazuje ją do Kierownika Urzędu. W dniu 24.09.2004 r. w/w skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią Kierownika Urzędu na skargę, wpływa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Urzędu wnosi o umorzenie postępowania, sugerując jednocześnie, że skarga dotyczy jego bezczynności, którą "zlikwidował" wydając stosowną decyzję w dniu [...], a następnie wydał w dniu [...] decyzję uchylającą jego własną decyzję z dnia [...] i przyznał uprawnienia kombatanckie stronie.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 2 kpa, Kierownik Urzędu uchyla własną decyzję z dnia [...].
Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Kierownik Urzędu uchyla własną decyzję z dnia [...] i przyznaje uprawnienia kombatanckie L. M. W tym stanie prawnym, Sąd wydaje zaskarżone postanowienie z dnia 19 października 2004 r. przyjmując, że skarga L. M. dotyczyła bezczynności organu (nie rozpoznania wniosku zgłoszonego w trybie art. 127 § 3 kpa), chociaż sygnatura akt II SA/Łd 21/04, nie wskazuje na to, że jest to skarga na bezczynność. Dopiero później w aktach sprawy Sądu I instancji od k.24, odręcznie zmieniono symbol sprawy z SA na SAB, również na egzemplarzach skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym należy zauważyć, że z treści skargi L. M. (pismo z dnia 20.08.2004 r. k.6) trudno wywnioskować, czy dotyczy ona jakiejś konkretnej decyzji, czy też bezczynności organu, chociaż załączono do niej 5 załączników.
W takiej sytuacji, Sąd powinien wezwać skarżącego do uzupełnienia skargi, zgodnie z wymogami określonymi w art. 57 ppsa, czego nie uczynił ze szkodą dla sprawy, bowiem przyjął tak, jak sugerował to organ w odpowiedzi na skargę, że dotyczy ona bezczynności. Tymczasem skarga ta nie mogła dotyczyć bezczynności w rozpatrzeniu wniosku złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa, co wynika z dokładnej analizy wydanych decyzji. Ponieważ decyzja z dnia [...] (po uchyleniu decyzji z dnia [...] wyrokiem NSA z dnia 17 lutego 2004 r.), była decyzją wydaną po rozpatrzeniu wniosku złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa, chociaż w podstawie prawnej decyzji nie powołano tego przepisu. Decyzja z dnia [...] zawierała również błędne pouczenie, gdyż od niej powinna służyć skarga do sądu administracyjnego (z akt sprawy nie wynika też kiedy ta decyzja została doręczona).
Gdyby wniesiona skarga dotyczyła decyzji z dnia [...], to następna decyzja z dnia [...] mogłaby być decyzją wydaną na podstawie art. 54 § 3 ppsa, są to jednak tylko przypuszczenia, gdyż tych kwestii nie rozważył Sąd pierwszej instancji. Trudno też uznać, jak to uczynił Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że decyzja z dnia [...] była decyzją wydaną na podstawie art. 54 § 3 ppsa, jeśli się zważy, że uprawnienia kombatanckie przyznano L. M[...] już wcześniej – decyzją z dnia [...], którą następnie uchylono decyzją z dnia [...] (po wniesieniu skargi do Sądu). W tym stanie rzeczy, trudno się nie zgodzić z poglądem przedstawionym w skardze kasacyjnej, że w/w decyzja z dnia [...] nie uwzględnia skargi w całości.
Zaskarżone postanowienie zostało podjęte bez dostatecznego i wyczerpującego ustalenia czego dotyczy skarga, opierając się wyłącznie na błędnej relacji organu, przedstawionej w odpowiedzi na skargę.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.