Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 34/13 oddalił skargę M. B. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...].
W przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza.
W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że:
Okręgowa Rada Lekarska w Gdańsku uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty(t.j., Dz. U. z 2008r., Nr 136, poz. 857 ze zm.) powołała komisję orzekającą w przedmiocie niezdolności lek. M. B. do wykonywania zawodu w związku z niepodjęciem przez lek. M. B. terapii odwykowej, do której został zobowiązany uchwałą nr [...] z dnia [...]września 2009r.
Następnie Okręgowa Rada Lekarska w Gdańsku uchwałą Nr [...] z dnia [...]czerwca 2012r. na podstawie art. 12 ust.3 oraz art. 5 7 ust.1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty zawiesiła prawo wykonywania zawodu przez lekarza M. B. w związku ze stwierdzeniem niezdolności do jego wykonywania, do czasu ustania przyczyn niezdolności. Uchwale nadano się rygor natychmiastowej wykonalności.
Okręgowa Rada Lekarska wskazała w uzasadnieniu, że pomimo zobowiązania do podjęcia leczenia lek. M. B. spotkał się Pełnomocnikiem ds. zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów jedynie dwukrotnie, nie stawiając się na pozostałe spotkania, unikając jednocześnie kontaktu telefonicznego (wyciągi ze sprawozdań Pełnomocnika ds. zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów – K. W. za okres czerwiec - listopad 2009r., maj - sierpień 2010r., wrzesień - grudzień 2010r., kwiecień - czerwiec 2011 r., lipiec - wrzesień 2011 r., październik - grudzień 2011 r.). Podczas dwóch odbytych spotkań - w marcu 2010r. oraz w styczniu 2011 r. lekarz M. B. twierdził, iż zachowuje abstynencję, jednakże nie uczęszcza na terapię ani mityngi AA, jak również nie przyjmuje leków przepisanych przez lekarza psychiatrę, gdyż nie jest mu to potrzebne. Zobowiązany do udzielenia zgody na zebranie od pracodawcy informacji dotyczących ewentualnych problemów związanych z uzależnieniem, nie dostarczył wymaganego pisma.
Jednocześnie Okręgowa Rada Lekarska powzięła wiadomość o stwierdzeniu wykonywaniu przez lek. M. B. zawodu pod wpływem alkoholu w dniu 27 czerwca 2011r. (vide pismo Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 16 maja 2012r.). Oznacza to, iż od czasu podjęcia przez Okręgową Radę Lekarską uchwały [...] zaistniały okoliczności wskazujące na pogorszenie się stanu zdrowia dr B. - nie podjęcie leczenia oraz wykonywanie zawodu pod wpływem alkoholu.
Od uchwały tej lek. M. B. wniósł odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonej uchwały. Do odwołania załączono opinię Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w L. W., opinię ordynatora Oddziału Wewnętrznego Elbląskiego Szpitala Specjalistycznego, opinię Posterunku Policji w M. oraz list poparcia mieszkańców w Gminy G. Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwała Nr [...]. z dnia [...] października 2012r. utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Gdańsku uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. wskazując w uzasadnieniu, że z akt sprawy oraz orzeczenia komisji powołanej uchwałą Nr [...] jednoznacznie wynika, iż lek. M. B. jest niezdolny do wykonywania zawodu z powodu rozpoznanego u niego zespołu zależności alkoholowej. Z tych względów komisja zasadnie zawnioskowała o zawieszenie prawa wykonywania zawodu w związku z koniecznością podjęcia terapii w ośrodku zamkniętym.
Odnosząc się do załączonych do odwołania dokumentów - opinii Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w L., opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego Elbląskiego Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w M. oraz listu mieszkańców w Gminy G. organ podnosi, że stosownie do przepisu art. ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi orzeczenie komisji powołanej przez okręgową radę lekarską. Dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny.
Zatem tylko komisja powołana na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty może wydać orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu. Okręgowa rada lekarska podejmując uchwałę w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania powinna oprzeć się na orzeczeniu tej komisji, które jest dla niej wiążące, a nie na opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego Elbląskiego Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w M. oraz liście mieszkańców w Gminy G. zawierającym opinię o lekarzu.
Zdaniem Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z orzeczenia komisji powołanej uchwałą Nr [...] jednoznacznie wynika, iż lek. M. B. jest niezdolny do wykonywania zawodu z powodu rozpoznanego u niego zespołu zależności alkoholowej. Z tych względów komisja zawnioskowała o zawieszenie prawa wykonywania zawodu w związku z koniecznością podjęcia terapii w ośrodku zamkniętym.
Zdaniem organu odwoławczego zasadnym było nadanie zaskarżonej uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 16 maja 2012 r. wynika, iż lek. M.B. w dniu 27 czerwca 2011 r. przyjmował pacjentów w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w G., będąc w stanie nietrzeźwości, co skutkowało narażeniem pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Ponadto w piśmie tym wskazano na rozważenie wdrożenia postępowania dyscyplinarnego wobec lek. M.B.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M.B. zarzucając uchwale:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:
art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powołaniu komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności M. B. do wykonywania zawodu pomimo braku przesłanek uzasadniających podejrzenie istnienia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy z treści przepisu wynika jedynie możliwość wydania decyzji na jej podstawie, a organ wydając decyzję winien wziąć pod rozwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:
art. 6 k.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej podjętej uchwały nieobowiązującego przepisu prawa, a mianowicie § 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia maja 1999 r., podczas gdy rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 02 grudnia 2011 r., a podstawę rozstrzygnięcia mogą stanowić tylko obowiązujące przepisy prawa, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na sprzecznym z zasadą prawdy obiektywnej działaniu organu przejawiającym się w niezebraniu i nierozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego oraz pominięciu dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, a w konsekwencji nieustaleniu stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie tylko nie budzący zaufania, ale również utrwalający u strony przekonanie, że organ celowo uniemożliwia realizację jej interesu prawnego, w szczególności poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przejawiające się nieudostępnieniem stronie akt postępowania oraz niepouczeniem o możliwości dostępu do dokumentacji w oparciu o którą wydana została decyzja o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu.
Mając powyższe na uwadze, M.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i poprzedzającej jej uchwały organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w Gdańsku, którą zawieszono prawo wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego stanowi przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.
Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Zgodnie z ust. 4 przepisu jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję okręgową rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu albo ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest "uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu". Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.
Sąd I instancji zaznaczył, że przekazując okręgowej radzie lekarskiej kompetencje w zakresie orzekania o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ustawodawca pozostawił organowi wybór rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Decyzja organu nie jest związana treścią konkretnej normy prawnej.
W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu I instancji, że pomimo zobowiązania do podjęcia leczenia lek. M. B. unikał leczenia. Jednocześnie Okręgowa Rada Lekarska powzięła wiadomość o stwierdzeniu wykonywaniu przez lek. M. B.o zawodu pod wpływem alkoholu w dniu 27 czerwca 2011r. (pismo Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 16 maja 2012r.). Oznacza to, iż od czasu podjęcia przez Okręgową Radę Lekarską uchwały [...] zaistniały okoliczności wskazujące na pogorszenie się stanu zdrowia dr B. - nie podjęcie leczenia oraz wykonywanie zawodu pod wpływem alkoholu.
Zdaniem Sądu I instancji zasadnym było nadanie zaskarżonej uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...]maja 2012 r. wynika, iż lek. M. B.w dniu 27 czerwca 2011 r. przyjmował pacjentów w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w G., będąc w stanie nietrzeźwości, co skutkowało narażeniem pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W ocenie organu II instancji wykonywanie pracy przez lekarza w stanie nietrzeźwości stanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia pacjentów.
Zdaniem Sądu I instancji, w każdym przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, kierować należy się przede wszystkim dobrem pacjenta, a obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu nie może być traktowane jako szykana.
Odnosząc się do załączonych do przedstawionych przez Skarżącego opinii Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w L., opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego Elbląskiego Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w M. oraz listu mieszkańców w Gminy G. podzielić należy pogląd organu, że stosownie do przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi orzeczenie komisji powołanej przez okręgową radę lekarską. Dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny.
Sąd I instancji wskazał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 10, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej prowadził postępowanie dowodowe w określonym stanie faktycznym. Sąd I instancji wskazał, że ocenił ustalony stan faktyczny w oparciu o przepisy prawa materialnego, a ocena ta jest wystarczająca dla zasadniczej okoliczności faktycznej - wykonywaniu przez lek. M. B. zawodu pod wpływem alkoholu powodującym narażenie pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania uszczerbku na zdrowiu.
Niezasadne są więc, w ocenie Sądu I instancji zarzuty niezebrania i pominięcia dowodów w sprawie oraz naruszenia zasady czynnego udziału.
Skargę kasacyjną wniósł skarżący i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu lekarza wiążące jest orzeczenie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy z treści przepisu wynika jedynie możliwość wydania decyzji na jej podstawie, a nadto organ wydając decyzję obowiązany jest do wzięcia pod rozwagę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego;
- 2) art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego błędną wykładnię skutkującą nieuwzględnieniem przez Sąd orzekający uchybienia organu polegającego na powołaniu komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu, pomimo braku przesłanek uzasadniających podejrzenie istnienia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu oraz wpływu tego uchybienia na wynik postępowania,
- 3) art. 145 § 1 p.p.s.a. i art. 3 p.p.s.a. w zw. z § 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999 r. poprzez jego zastosowanie przejawiające się wskazaniem przez organ jako podstawy prawnej nieobowiązującego przepisu prawa oraz konwalidowaniem tego uchybienia przez Sąd pierwszej instancji wobec braku odniesienia się do naruszenia dokonanego przez organ i brak oceny jego wpływu na rozstrzygniecie postępowania;
- II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA dokonania przez organ rażącego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności:
- a) art. 7 kpa i art. 77 kpa i art. 80 kpa polegające na sprzecznym z zasadą prawdy obiektywnej działaniu Sądu poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia okoliczności, że skarżona decyzja wydana została z pominięciem dowodów przedłożonych przez stronę postępowania, a w konsekwencji ustalony stan faktyczny nie odpowiada rzeczywistości, a nadto co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i de facto uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu,
- b) art. 8 kpa i 10 kpa polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie tylko nie budzący zaufania, ale również utrwalający u strony przekonanie =, że celowo uniemożliwia się realizację jej interesu prawnego poprzez niezapełnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, przejawiające się nieudostępnieniem stronie akt postępowania oraz niepouczeniem o możliwości dostępu do dokumentacji w oparciu, o którą została wydana decyzja o z zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu.
- 2) art. 141 §4 p.p.s.a. poprzez:
- a) sporządzenie niejasnego i niezrozumiałego orzeczenia Sądu rażąco odbiegającego od podstawy faktycznej i prawnej skargi,
- b) sporządzenie uzasadnienia orzeczenia uniemożliwiającego jego kontrolę kasacyjną,
- c) brak wyjaśnienia stronie motywów prawnych rozstrzygnięcia Sądu, których zamieszczenie pozwala odtworzyć tok rozumowania Sądu, niewskazanie w uzasadnieniu orzeczenia, że w toku postępowania doszło do naruszenia przez organ administracyjny zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania i ograniczenie się do wskazania, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, bez odniesienia się do poszczególnych zarzutów oraz dokonania oceny ich zasadności i wpływu na wynik postępowania, a także bez gruntownego odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego, czego rezultatem było powielenie przez Sąd stanowiska zajętego przez organ administracji i jego prostej akceptacji, co nie tylko nie służy realizacji sądowej kontroli administracji publicznej ale również powoduje że uzasadnienie nie spełnia funkcji perswazyjnej i uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd nie dokonał oceny prawidłowości podstawy prawnej podjętej uchwały. Wskazano, że uchwała Okręgowej Rady Lekarskiej, utrzymana następnie w mocy przez Naczelną Radę Lekarską została powzięta w oparciu o podstawę prawną nieobowiązującą w dacie jej uchwalenia. W treści uchwały Okręgowa Rada Lekarska wskazała na §9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999 r., które w dniu jej podjęcia było aktem archiwalnym. Z dniem 2 grudnia 2011 r. powołane rozporządzenie zostało uchylone ustawą z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Takie postępowanie organu stanowi rażące naruszenie przewidzianej w art. 6 k.p.a. zasady legalności działania, która obliguje do działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa.
Sąd I instancji wskazał, że stanowisko to znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie NSA. Zasada ta wynika bezpośrednio z artykułu 7 Konstytucji, który obejmuje podmiotowo nie tylko organy administracji publicznej, ale także inne podmioty uprawnione do stosowania prawa. Przepis ten nawiązuje ponadto do zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Podkreślenia wymaga okoliczność, że uchwała organu samorządu lekarskiego winna spełniać wszystkie kryteria jakim ma odpowiadać decyzja administracyjna. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna mieć podstawę prawną normatywną i proceduralną. Organ stosujący prawo musi zatem ustalić obowiązywanie przepisów, na które się powołuje, uzasadniając swoją decyzję. Wydanie uchwały na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa stanowi rażące naruszenie zasady praworządności i winno stanowić przedmiot kontroli administracyjnej dokonywanej przez Sąd. Mimo to, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie procesując w niniejszej sprawie w żaden sposób nie odniósł się do przedmiotowego zarzutu.
Skarżący wskazał, że niezależnie od powyższego w przedmiotowym postępowaniu Sąd błędnie uznał, że spełnione zostały przesłanki konieczne do powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Zgodnie z treścią przepisu art. 12 ust. 1 "jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający na wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów Z dyspozycji powołanego przepisu wyraźnie wynika wymóg istnienia uzasadnionej (a nie jakiejkolwiek) przyczyny. W uzasadnieniu podjętej uchwały organ wyraźnie wskazał, że przyczyną powołania komisji było niepodjęcie przez lekarza terapii odwykowej, do której został zobowiązany uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej w Gdańsku nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Podkreślenia wymaga jednak fakt, że żaden organ samorządu lekarskiego nie jest uprawniony do zobowiązania lekarza do podjęcia leczenia odwykowego, tym bardziej więc nie może tego obowiązku skutecznie egzekwować.
Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne, a wyjątki od tej reguły może określać jedynie ustawa. Ponadto o zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu orzekać może jedynie Sąd Rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy. Powzięcie uchwały w przedmiocie zobowiązania M. B. do podjęcia leczenia odwykowego było zatem sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, w. wyciąganie negatywnych konsekwencji z niezastosowania się do niej jest sprzeczne z zasadą praworządności wyrażoną w przepisie art. 6 k.p.a. Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych "przesłanką do powołania komisji jest uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.05.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 242/08).
Przyczyną powołania komisji było unikanie przez M. B. leczenia, do którego nie mógł być zobowiązany, a zatem nie sposób przyjąć, jak to uczynił Sąd, że przyczyna ta spełnia wymagane kryterium przyczyny uzasadnionej, w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty.
Mimo braku uzasadnionych podstaw do powołania komisji orzekającej, organ samorządu lekarskiego uznał jej orzeczenie za wiążące i podjął uchwałę w przedmiocie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lekarza M. B., nie zważając przy tym na zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd pierwszej instancji podzielił w tym zakresie zdanie organu, wskazując że "dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny". W pierwszej kolejności podnieść wymaga, że Sąd w ogóle nie dokonał przy tym oceny prawidłowości składu powołanej komisji, a nadto sprzecznie z dyspozycją przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty przyjął, że orzeczenie to jest dla organu bezwzględnie wiążące. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że okręgowa rada lekarska na orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu na okres.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.
Zarzuty skargi kasacyjnej formułowały tezę o naruszeniu przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącej kasacyjnie miało wpływ na wynik sprawy, a ponadto naruszeniu przepisów prawa materialnego, które nie zasługiwały na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie podstawę materialną zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
Słusznie uznał Sąd I instancji, że w sprawie wystąpiły przesłanki warunkujące podjęcie takiej uchwały. Okręgowa Rada Lekarska w Gdańsku, stwierdziła bowiem, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu ze względu na jego stan zdrowia. A, więc organ miał obowiązek powołać komisję lekarską, która oceniając stan zdrowia, wydała orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania ściśle określonych czynności medycznych. Na podstawie orzeczenia komisji rada pojęła uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Podjęcie uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres niezdolności jest czynnością fakultatywną, przepis stanowi bowiem w dyspozycji normy prawnej "rada może(...)".Nie oznacza to jednak, że w przypadku orzeczenia o niezdolności do wykonywania czynności medycznych rada może w sposób niczym nieuzasadniony odmówić podjęcia uchwały w przedmiocie zawieszenia prawa do wykonywania zawodu, szczególnie gdy zważy się że skarżący kasacyjnie nie podejmował leczenia mimo nałożenia nań takiego obowiązku w uchwale z dnia [...] września 2009r.(jej legalność nie została nigdy zakwestionowana w drodze właściwych środków zaskarżenia), przy jednoczesnej informacji o wykonywaniu dnia 27 czerwca 2011r. czynności służbowych pod wpływem alkoholu. Uchwała w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza zapadła po przeprowadzeniu badania stanu zdrowia M.B.
W tej sytuacji niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w zgodzie z art. 7, 77§1, 80 kpa. Orzekając miały również na względzie przedłożone przez M. B. dokumenty w postaci pozytywnych opinii z miejsc pracy, posterunku policji w M., oświadczenia mieszkańców Gminy G., które jednak przy uwzględnieniu pozostałego zgromadzonego materiału dowodowego nie mogły zmienić oceny co do niezdolności do wykonywania zawodu lekarza.
Stwierdzone chociażby jednostkowe fakty wykonywania obowiązków zawodowych pod wpływem alkoholu skutkowały koniecznością przyjęcia, że naraził on pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania uszczerbku na zdrowiu i w efekcie przemawia również za słusznością kwestionowanego rozstrzygnięcia. Brak było podstaw by w okolicznościach niniejszej sprawy dopatrzyć się naruszenia w postępowaniu administracyjnym normy zawartej w art. 8, 10 kpa. Wprawdzie przed organem I instancji nie zostało skierowane do M.B. zawiadomienie w trybie tej normy, uczynił to jednak organ II instancji. Dokument ten nie dotarł co prawda do skarżącego(skierowana doń korespondencja została zwrócona z adnotacją "adresat wyprowadził się"), spowodowane zostało to jednak zaniechaniem powiadomienia organu o zmianie adresu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżącemu już na nowy adres została wysłana informacja o terminie posiedzenia dotyczącego rozpoznania odwołania, skarżący miał zatem możliwość zapoznania się z aktami i zgłoszenia dodatkowych żądań i wniosków przed dniem ostatecznego rozpatrzenia sprawy.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na fakt, iż tylko naruszenie norm prawa procesowego, mające istotny wpływ na sprawę skutkować musi uchyleniem decyzji. Istotność tego wpływu kwestionujący orzeczenie musi wykazać, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141§1 p.p.s.a wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie uzasadnienie sądu I instancji odpowiada wymogom wskazanym w tym przepisie. Sąd I instancji zaznaczył, jakie okoliczności skutkowały powołaniem komisji lekarskiej, co było powodem zawieszenia prawa do wykonywania zawodu.
W kontrolowanym uzasadnieniu odniesiono się także do przedłożonych przez skarżącego kasacyjnie dokumentów w postaci opinii z miejsc pracy, listu mieszkańców Gminy G., posterunku policji w M. Nie stanowi naruszenia normy art. 141§4 p.p.s.a. inna ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzały się w istocie do zakwestionowania dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego.
Nie mógł skutecznie podważyć kontrolowanego wyroku zarzut naruszenia art. 145§1 i art. 3 p.p.s.a. w związku z §9 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999r. wobec jego wadliwego skonstruowania.
Przepisy art. 145§1 oraz art. 3 p.p.s.a zawierają kilka jednostek redakcyjnych, uznany za prawidłowy zarzut, mogący w konsekwencji podważyć kontrolowane orzeczenie musi w sposób nie budzący wątpliwości wskazywać konkretną jednostkę redakcyjną, która w ocenie skarżącego kasacyjnie została naruszona. Naczelny Sąd Administracyjny nie może precyzować za stronę prawidłowego brzmienia zarzutu skargi kasacyjnej. Normy zawarte w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowią takiego uprawnienia po stronie sądu II instancji.
Dotyczy to także wskazania tytułu kontrolowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999r.
Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.