Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/20 oddalił skargę Starosty [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieterminowe wydanie decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Starosta [...], wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie w całości postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r., znak [...], jak też poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z [...] maja 2020 r., nr [...] i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia na Starostę [...] kary pieniężnej w całości. W skardze kasacyjnej zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r. oraz postanowienia Wojewody [...] z [...] maja 2020 r., nr [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Uzasadniając wniosek Starosta [...] wskazał, że brak wstrzymania wykonania ww. postanowień stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] października 2018 r. nie została wydana z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, co czyni nałożoną karę pieniężną bezpodstawną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r., z. 4, poz. 77).
Stosownie natomiast do art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tak więc w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 p.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tyle przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., ile wymaga uwzględnienia treść art. 61 § 4 p.p.s.a. A zatem odmowa wstrzymania wykonania danego aktu nie uniemożliwia ponowienia wniosku, jednakże wnioskodawca powinien mieć na uwadze to, że w sprawie objęcia strony ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe i możliwość jego zmiany może zostać oparta nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wskazaniu, że pozostaje ono nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/20 odmówił Staroście [...] wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r., znak [...]. Sąd wskazał, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu odbywa się bez dokonania oceny potencjalnej wadliwości tego aktu, a ogranicza się wyłącznie do weryfikacji, czy w związku z jego wykonaniem zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu złożony w sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżący w żaden sposób go nie uzasadnił. Nie wskazał też żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a nawet nie podniósł, na której z przesłanek wyrażonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. opiera swój wniosek.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II OZ 1171/20 oddalił zażalenie Starosty [...] złożone na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w oparciu o złożony w sprawie wniosek oraz akta sprawy brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, dlatego też nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecnie ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jak też postanowienia Wojewody [...] z [...] maja 2020 r., nr [...], związany jest granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a.
Oceniając zatem w powyższym zakresie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych w nim postanowień stwierdzić należy, że nie zawiera on żadnych dodatkowych argumentów w stosunku do wniosku zawartego w skardze, który nie został uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. We wniosku tym nie zawarto bowiem żadnych stosownych twierdzeń i dokumentów na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Oznacza to, że skarżący nie wykazał zmiany okoliczności, które można by rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama egzekucja obowiązku pieniężnego nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie może być bowiem utożsamiona z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwłaszcza, że strona domagająca się wstrzymania wykonania aktu nakładającego obowiązek zapłaty należności pieniężnej nie wykazała, że występują w stosunku do niej szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku.
Ponadto podkreślić należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania danego aktu, nie ocenia prawidłowości wydania tego aktu pod kątem jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy jego wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze art. 61 § 4 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2020 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.