Uzasadnienie
Skarżący A. S., w piśmie z dnia 25 maja 2015 r., wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. odrzucającego skargę na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia 24 czerwca 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W motywach postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że w piśmie z dnia 6 marca 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia 24 czerwca 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga ta poprzedzona została wezwaniem organu (z dnia 8 stycznia 2015 r.) do usunięcia naruszeń interesu prawnego skarżącego, na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U.z 2013 r., poz. 594 j.t. ze zm.), zw. dalej u.s.g.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Tym samym, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, kolejne pisma kierowane do organu (także po rozstrzygnięciu sprawy o sygn. akt IV SA/Po 937/14) nie stanowiły środka odwoławczego w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem nie wszczęły na nowo biegu terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu. Konkludując, Sąd Wojewódzki uznał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi powinien być liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 listopada 2013 r. i upłynął z dniem 6 stycznia 2014 r. Dlatego też, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie dowodu z dokumentów i wyroku WSA w Poznaniu, w których zawarty jest sposób wykorzystania przez Gminę działalności planistycznej oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu, zarzucił naruszenie:
- - prawa materialnego art. 174 ust. 1 p.p.s.a., przez błędne zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz niezastosowanie przepisu art. 101 ust. 2 tej ustawy,
- - naruszenie przepisów postępowania art. 174 ust. 2 p.p.s.a.: art. 58 § 1 pkt. 2 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 155 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne, a Sąd Wojewódzki dokonał kontroli skargi wniesionej przez skarżącego w sposób prawidłowy.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zw. dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie można traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń.
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (publ. ONSA 2003/1/2) wskazano, że skoro wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by traktować je inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczące tej samej uchwały, stałoby w sprzeczności z art. 21 ust. 1 Konstytucji i przewidzianą w nim zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, jak i z art. 78 Konstytucji. To utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, podziela w pełni Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. II OSK 1199/10, z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. II OSK 289/10, z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 552/08, z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2/12, z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 545/15, publ. www.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje ustaleń Sądu Wojewódzkiego dotyczących wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 listopada 2013 r. (data wpływu 07 listopada 2013 r.) znajdującego się w aktach sprawy o sygn. IV SA/Po 937/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Dnia 30 września 2014 r., Sąd Wojewódzki po rozpoznaniu ww. sprawy ze skargi skarżącego na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia 24 czerwca 2008 r., nr..., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesioną po terminie. W niniejszej sprawie pismem z dnia 6 marca 2015 r. skarżący ponownie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia 24 czerwca 2008 r.,..., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga ta została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszeń interesu prawnego skarżącego (z dnia 8 stycznia 2015 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu Wojewódzkiego, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co miało miejsce w dniu 7 listopada 2013 r. Ponownie złożone pismo skarżącego traktowane przez niego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło otworzyć skarżącemu drogi do skutecznego złożenia kolejnej skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia 24 czerwca 2008 r., nr. Z tego też powodu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, że skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma również usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie Sądu Wojewódzkiego odpowiada normie ustanowionej w ww. przepisie. Sąd zwięźle przedstawił stan faktyczny sprawy, podstawę prawną jej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Odnośnie wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Zatem w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Nie istnieje bowiem podstawa prawna dla takiego rodzaju rozstrzygnięcia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 1