Uzasadnienie
W piśmie z dnia 5 lutego 2008 r. (data wpływu do Sądu) H. S. wniosła o dopuszczenie jej do udziału postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 877/07 w sprawie ze skargi A. Z., R. Z., W. M., K. P., M. P., E. K., K. P. i H. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu H. S. wskazała między innymi, iż jest właścicielką nieruchomości objętej ustaleniami kwestionowanej uchwały Rady Miejskiej w Ł. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalej p.p.s.a.), udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika - ustawodawca nie określa wprost, iż na prawach strony - może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Należy zauważyć, iż unormowanie to odnosi się przede wszystkim do osoby, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym jako strona.
W związku z powyższym zachodzi potrzeba rozważenia, jak należy rozumieć w świetle powyższego przepisu sformułowanie "postępowanie administracyjne". Czy jest to każde działanie organu administracji publicznej, czy też wyłącznie takie działania, które prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.)? Innymi słowy należy ustalić, czy postępowanie mające na celu uchwalenie przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być traktowane jako postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a.
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 stanowi, iż na terenie gminy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy. Stosownie do art. 14 ust. 8 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Jak to wynika z powyższego, tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podobnie kwestia ta była unormowana w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Na gruncie tej ustawy podkreślano bowiem, iż procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a. - por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r., Sygn. akt OSK 215/04, LEX nr 174009).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż skoro procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Radę Miejską w Ł. nie była określona przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawami normującymi materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to nie mamy tu do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz odrębnym postępowaniem, którego zakres regulowały dwa akty prawne w oparciu, o które przeprowadzono postępowanie planistyczne w niniejszej sprawie - tzn. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odrębność tego postępowania dotyczy podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr. 142, poz. 1591 ze zm.), z którą to skargą mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Wskazać zatem należy, iż w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się co do zasady przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie traktując tego postępowania jako postępowania administracyjnego, o którym mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego.
W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i który przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. A zatem co do zasady na etapie postępowania sądowego, udział w charakterze uczestnika postępowania sądowego jakie toczy się w trybie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, może zgłosić podmiot, który wykaże, iż przed wystąpieniem z wnioskiem o dopuszczenie go do udziału w sprawie jaka toczy się przed sądem spełnił wymagania określone w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a jej rozstrzygnięcie dotyczy wprost jego interesu prawnego.
W tym kontekście należy zauważyć, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że H. S. nie spełniła wymogów określonych w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym tj. nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, co w świetle poczynionych powyżej wywodów stanowi o braku podstaw do dopuszczenia jej do udziału w niniejszym postępowaniu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.