Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2015 r., sygnatura akt VII SA/Wa 2855/14, oddalił skargę J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] października 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego samego organu administracji z [...] marca 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej pod nazwą "[...]". Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] marca 2014 r., rozpoznając wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. uznając, że zarzuty skarżącego, mające uzasadniać jej nieważność, nie są zasadne. Organ wskazał, że istota zarzutów skarżącego sprawdza się do kwestionowania tego, że decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. nie objęto działek nr [...], [...] i [...], których skarżący jest właścicielem. Ponadto stwierdzono, że opisane przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności okoliczności dotyczą zdarzenia faktycznego, polegającego na wejściu wykonawcy inwestycji na nieruchomości stanowiące własność skarżącego i wycięcie znajdujących się tam drzew bez tytułu prawnego. Zdaniem organu administracji, te okoliczności faktyczne nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r.
Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2014 r.
W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., polegające na wycięciu drzew "na podstawie dokumentów geodezyjnych z 2008 r., które nie są objęte skarżoną decyzją ostateczną". Na dowód tego wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania geodety, który wytyczał działki, na których wycięto drzewa.
Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju trafnie przyjął, że decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji zaaprobował też stanowisko organu administracji, że zarzuty skarżącego, iż inwestor wyciął drzewa rosnące na działkach, które stanowią jego własność, nie znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, skarżący zarzucił, że Sąd ten pominął "w swoich rozważaniach art. 156 pkt 4 k.p.a. polegającą na tym, iż działki za nr [...][...] i [...] nie są objęte żadną decyzją wywłaszczeniową a więc" skarżący "nie jest stroną tego postępowania a mimo to zajęto mu je po czym dokonano wycinki drzew tak jakby ona go dotyczyła jak i jego działek".
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzuca się, iż wykonując decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. zajęto nieruchomości skarżącego i wycięto rosnące na nich drzewa, mimo że nieruchomości te ani nie były objęte tą decyzją, ani nie wydano żadnego innego orzeczenia zezwalającego na wejście na te nieruchomości.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Przede wszystkim zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej jako naruszony przepis prawa wskazano jedynie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, skarżący zdaje się uważać, że wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności, mianowicie to, że wykonując decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. zajęto nieruchomości, będące jego własnością i wycięto rosnące na nich drzewa, mimo że nieruchomości te nie były objęte tą decyzją, wypełniają hipotezę powołanego przepisu. Stanowisko to jest oczywiście błędne. Okoliczności te nie uzasadniają przyjęcia, aby decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania. Rację mają też organ administracji oraz Sąd pierwszej instancji, że zdarzenia mające miejsce po wydaniu decyzji administracyjnej (zajęcie nieruchomości skarżącego i wycięcie rosnących na nich drzew) nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Nie dowodzą one bowiem istnienia wady decyzji, lecz ewentualnie wadliwości jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna skarżącego jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.