Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. J. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" A. J. sp. j. na uchwałę Rady Miejskiej w Głogowie z dnia 5 grudnia 2011 r. nr XXI/115/11 w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w 2012 r., w punkcie I. stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; w punkcie II. orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; w punkcie III. zasądził od Gminy Miejskiej w Głogowie na rzecz skarżącego kwotę 557 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałą zatwierdzono taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w 2012 r. przyjmując za podstawę art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). W § 1 uchwały postanowiono, że zatwierdza się taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków określone w załączniku do uchwały. W § 2 podano, że taryfa obowiązywać będzie w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2012 roku. W § 3 wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Głogowa. W § 4 postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., a w § 5 wskazano, że uchwała podlega ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz w lokalnej prasie.
W uzasadnieniu uchwały podano, że Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Głogowie sp. z o.o. w dniu 21 października 2011 r. złożyło wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków dla miasta Głogowa na okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Wniosek zawiera sprawozdanie finansowe Spółki za 2010 r., szczegółową kalkulację cen wody i ścieków oraz stawek opłat (Tabele od A do H), wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych na lata 2012-2016 oraz taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Ceny i stawki opłat, określone przez przedsiębiorstwo we wniosku taryfowym, zostały skalkulowane na podstawie niezbędnych przychodów zaplanowanych na rok obowiązywania taryf. Stwierdzono, że taryfa przedłożona przez przedsiębiorstwo została opracowana zgodnie z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz w sposób uwzględniający zarówno dobro odbiorców, jak i prawidłowe funkcjonowanie spółki.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną uchwałę wniósł A.J., prowadzący Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] A. J. sp.j. z siedzibą w G. Skarżący zarzucił, że uchwała narusza przepisy prawa materialnego, a to przepis art. 26 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 5 i art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez podjęcie przez organ uchwały walidującej taryfę niezgodną z obowiązującymi regulacjami, w szczególności zawierającą określenie w sposób jednostronny sposobu określenia ilości odprowadzanych ścieków, w sytuacji gdy brak jest podstaw dla szczegółowego regulowania materii o charakterze cywilnym w taryfie.
Nadto podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez przyjęcie w zaskarżonej uchwale nieznanego ustawie sposobu rozliczenia z odbiorcami odpłatności za odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych, tj. od wielkości powierzchni utwardzonych, podczas gdy zgodnie z ustawą rozliczenie winno odbywać się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych, w przypadku zaś ich braku - jako równowartość ilości wody pobranej lub ilości ścieków odprowadzonych określonej w umowie. Dodano również zarzut naruszenia przepisu art. 2 pkt 8 lit. c ustawy poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dach jest powierzchnią zanieczyszczoną o trwałej nawierzchni. Implikacją tego jest stwierdzenie, że odprowadzane z niego wody opadowe i roztopowe zalicza się do ścieków w rozumieniu ustawy, w sytuacji gdy powyższe rozumowanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Głogowie stwierdziła, że zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 w związku z art. 27 ust. 5 w związku z art. 6 ust. 3 pkt 2 jest nietrafny, albowiem w taryfie nie przewidziano rozliczania odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych od wielkości powierzchni zanieczyszczonych polegającego na określeniu ceny w złotych za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej, tj. metr kwadratowy. Przeciwnie, przedmiotowa taryfa znajdująca zastosowanie w niniejszej sprawie posługuje się ceną w złotych za metr sześcienny odprowadzonych ścieków. Co do legalności taryfy i jej treści stwierdzono, że taryfa obowiązująca w 2012 roku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wynikające z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa z 26 czerwca 2006 r. w sprawie okres taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
Taryfa ta spełnia też dalsze wymogi z ust. 2 tego przepisu. Nie ma więc podstaw do tego, by twierdzić, że zawierała więcej ponad wymagane elementy. Co więcej, zamieszczając informację o dokładnym pochodzeniu informacji do określenia ilości ścieków (z IMiGW) taryfa spełnia zapisy § 4 ust. 3 rozporządzenia. Uszczegółowienie informacji o możliwy sposób rozliczenia nie jest podaniem czegoś ponad wymagane elementy.
Uznając za nietrafny zarzut naruszenia art. 27 ust. 4 i 5 ww. ustawy podniesiono, iż w zaskarżonej taryfie jako zasadę przewidziano rozliczenie ilości ścieków opadowych i roztopowych na podstawie urządzeń pomiarowych, tzw. ściekomierzy. Natomiast w przypadku jego braku przewidziano sposoby ustalenia ilości odprowadzonych ścieków opadowych i roztopowych, przy czym ostateczny wybór tego sposobu następuje w drodze umowy. Taki sposób ustalenia ilości ścieków opiera się na danych historycznych uzyskanych od instytucji profesjonalnie zajmującej się pomiarem wielkości opadów, tj. IMiGW we Wrocławiu, który posiada stację pomiarową w Głogowie. W związku z powyższym bezzasadnym jest zarzut dowolności i nieweryfikowalności stosowanego sposobu rozliczeń.
Kolejno uznano, że na nieporozumieniu polega stwierdzenie, że z art. 24 ust. 6 wynika konieczność finansowania zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków ze środków publicznych. Wskazany przepis daje radzie miejskiej możliwość podjęcia uchwały o dopłacie jednej lub wybranym grupom taryfowym. Z drugiej strony zapisy ustawy wręcz nakazują przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu takie prowadzenie działalności, które pokryje koszty prowadzonej działalności, finansowanie nowych inwestycji oraz osiąganie zysku. Nie wydaje się trafnym nazwanie usługi odbioru ścieków działalnością nieekwiwalentną. Odbiorca wiedząc z jakiej usługi korzysta i w jakim zakresie, na podstawie dostępnych powszechnie informacji, może określić cenę usługi i kontrolować wartość finalną, jaką będzie zobowiązany zapłacić. Zdaniem organu bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 2 pkt. 8 lit. c ustawy poprzez przyjęcie jakoby zaskarżona taryfa zaliczała do "powierzchni zanieczyszczeń o trwałej nawierzchni" dachy. Zaskarżona taryfa ani razu nie posługuje się pojęciem dachu.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 8 stycznia 2013 r. sąd postanowił dopuścić dowód z akt WSA we Wrocławiu o sygn. akt II SA/Wr 929/11 na okoliczność treści uchwały Rady Miejskiej w Głogowie dotyczącej taryf na rok 2011. Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i stanowisko w niej zawarte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za uzasadnioną.
Przywołując w pierwszej kolejności treść przepisów art. 1, art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków Sąd podkreślił, że rada gminy oceniając legalność przedłożonych jej do zatwierdzenia taryf jako wzorzec kontroli winna przyjąć przepisy normujące nie tylko materię ustalania taryf i ich zatwierdzania, ale też zasady rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki i sposób tych rozliczeń. Taryfy powinny być sporządzone w sposób uwzględniający odnoszące się do nich regulacje prawne zawarte w ustawie oraz innych aktach będących źródłem prawa, jak rozporządzenie, czy też akt prawa miejscowego i nie mogą być z tymi regulacjami sprzeczne.
Sąd podkreślił, że definicja legalna taryfy zawarta została w art. 2 pkt 12 ww. ustawy według którego jest to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Z przepisu § 2 pkt 10 ww. rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. wynika, że cena za odprowadzone ścieki to wielkość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków lub za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową..., a w pkt 11, że pod pojęciem stawki opłaty abonamentowej rozumieć należy wielkość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków lub za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową.
Ostatnim niedoprecyzowanym elementem ustawowej definicji taryfy jest pojęcie "warunków ich stosowania". Tożsamym pojęciem prawodawca posłużył się w § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia. Odpowiedzi na pytanie: co przedsiębiorstwo wodociągowe powinno zawrzeć w tych warunkach szukać należy w § 4 ust. 2, a chodzi tu o zakres świadczonych usług dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców i standardy jakościowe obsługi odbiorców usług. W przywołanym przepisie w ust. 1 określono również konieczny zakres taryf, wymieniając sześć elementów: 1/ rodzaj prowadzonej działalności; 2/ rodzaj i strukturę taryfy; 3/ taryfowe grupy odbiorców; 4/ rodzaje i wysokości cen i stawek opłat; 5/ warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy pomiarowe; 6/ warunki stosowania cen i stawek opłat.
Taryfa zatwierdzona kwestionowaną uchwałą zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy – w tym również warunki rozliczeń, które – w ocenie Sądu - budzą słuszne zastrzeżenia skarżących. Należy mieć bowiem na uwadze, jak wskazał Sąd, że rada gminy oceniając legalność przedłożonych jej taryf jako wzorzec kontroli winna przyjąć wskazane już wcześniej przepisy normujące nie tylko materię ustalenia taryf i ich zatwierdzania, ale też zasady rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, oraz warunki i sposób tych rozliczeń. Taryfy powinny być sporządzone w sposób uwzględniający odnoszące się do nich regulacje prawne zawarte w ustawie oraz innych aktach będących źródłem prawa, jak rozporządzenie czy akt prawa miejscowego i nie mogą być z tymi regulacjami sprzeczne. Zdaniem Sądu te podstawowe kryteria nie zostały w należyty sposób zastosowane przy podjęciu zaskarżonej uchwały.
Określając w analizowanych taryfach w rozdziale 5 warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe w pkt 5.9 zapisano, że "Rozliczenie z odbiorcą, który dostarcza ścieki z powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni następuje na podstawie ilości ustalonej w oparciu o wskazania urządzenia pomiarowego. W przypadku braku urządzenia pomiarowego ilość ścieków opadowych i roztopowych będzie ustalona w sposób określony w umowie, tj. jako iloczyn zanieczyszczonej powierzchni utwardzonej, średnich rocznych opadów (średnia z 10 lat) oraz odpowiednio dla danego rodzaju nawierzchni współczynnika spływu lub w inny sposób. Informacje o średniej rocznej opadów pochodzą z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddział we Wrocławiu dla stacji opadowej IMGW w Głogowie." Sąd uznał, że przytoczony zapis – zdanie drugie – należy uznać za sprzeczny z art. 26, art. 27 i art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Wprawdzie w myśl art. 3 ust 1 zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, jednakże art. 6 ust. 1 stanowi, że dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, przy czym ilość wody dostarczonej do nieruchomości ustala się na podstawie wskazania wodomierza głównego, a w przypadku jego braku - w oparciu o przeciętne normy zużycia wody (art. 27 ust. 1). Ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (ust. 4).
W razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie (ust. 5). W rozliczeniach ilości odprowadzonych ścieków ilość bezpowrotnie zużytej wody uwzględnia się wyłącznie w przypadkach, gdy wielkość jej zużycia na ten cel ustalona jest na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na koszt odbiorcy usług (art. 27 ust. 6).
W ocenie Sądu, analiza przedstawionych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, która zostaje zawarta między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług, ma charakter umowy cywilnoprawnej. Za wadliwe – w kontekście omówionych regulacji prawnych – należy zatem uznać wprowadzony w rozdziale 5 pkt 5.9 oraz w tabeli 13 kolumna 3, taryfy zatwierdzonej zaskarżoną uchwałą, warunek i sposób rozliczenia za odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych w przypadku braku urządzenia pomiarowego polegający na ustaleniu jak w takiej sytuacji ustalać ilość ścieków opadowych i roztopowych, przyjmowana następnie jako podstawę dla rozliczeń. Ustawodawca jako wiążącą dla rozliczeń przyjął bowiem zasadę, że w braku urządzenia pomiarowego ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie umowy jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie.
Ustawodawca nie dokonał w tym względzie żadnego rozróżnienia na ścieki bytowe, odzwierzęce czy też pochodzące z powierzchni o trwałej nawierzchni. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków to właśnie umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawarta między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług zawierać ma m. in. postanowienia dotyczące sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń (art. 6 ust. 3 pkt 2).
Tym samym wprowadzając do taryfy sposób wyliczenia ceny za m3 ścieków opadowych i roztopowych jako iloczyn zanieczyszczonej powierzchni utwardzonej, średnich rocznych opadów z 10 lat oraz odpowiedniego dla danego rodzaju powierzchni współczynnika spływu lub w inny sposób określony w umowie, przedsiębiorstwo wodno – kanalizacyjne wadliwie zamieściło tam zapisy wykraczające poza wskazany ustawą przedmiot regulacji taryfy, pozostające w sprzeczności z podstawowymi ustawowymi regułami rozliczeń. Skoro bowiem ustawodawca zastrzegł do regulacji umownych, dla analizowanego przypadku, ustalenie ilości odprowadzanych ścieków (co potwierdził też w art. 6 wskazując, że sposób i termin wzajemnych rozliczeń stanowią obligatoryjny element umowy) to ustalenie w taryfie - w sposób jednostronny - sposobu określenia ilości odprowadzanych ścieków, czyni ją w tym względzie sprzeczną z ustawą. Skoro zatem w określonych sytuacjach wprowadzono system umownego określenia ilości odprowadzanych ścieków, to brak było podstaw dla szczegółowego regulowania tej materii w taryfach, które zatwierdza rada gminy.
Zawarte w nich postanowienia są bowiem wiążące dla przedsiębiorstwa i odbiorców usług, co w praktyce wprowadzałoby pewien wzorzec umowny, a w konsekwencji wykraczało poza sferę przedmiotową taryfy. Kwestie te – inaczej ustalone niż w ustawie – nie mogły być wprowadzone do taryfy.
Wprawdzie – jak zaznaczył Sąd - w § 4 ust. 1 rozporządzenia odnotowano, że w taryfach umieszcza się warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy pomiarowe, niemniej jednak z przepisu aktu wykonawczego do ustawy nie można wyprowadzić uprawnienia do określenia w taryfie tego co ustawodawca odesłał do umowy. Przepisy rozporządzeń nie mogą modyfikować postanowień ustawy, zatem prawidłowe jego brzmienie musi być odczytane w kontekście brzmienia regulacji ustawowych. W przeciwnym wypadku należałoby postawić tezę o jego sprzeczności z postanowieniami ustawy. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że ustawodawca przekazał kompetencję dla ustalenia warunków rozliczeń odpowiedniemu ministrowi, który określił je w przywołanym już wyżej rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2006 r. w § 16-18. Brak zatem podstaw do wprowadzenia odmiennych ustaleń w taryfach. Co prawda w § 2 pkt 10 oraz w § 5 pkt 4 rozporządzenia pojawiają się zapisy, które wprost wskazują, że cena za odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych uzależniona jest od powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni oraz, że taryfa winna zawierać ową cenę za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej i trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową, uwzględniającą rodzaj i sposób zagospodarowania powierzchni, to jednak – zdaniem Sądu - podzielić należy zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 916/09, LEX 645033), ocenę (której prawidłowość potwierdził następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 893/10, LEX 746923) o niekonstytucyjności przepisów § 2 pkt 10 i § 5 rozporządzenia wobec ich sprzeczności z treścią delegacji ustawowej, polegającej na przekroczeniu granic tej delegacji określonej w art. 23 ustawy (por. szczegółowe wywody w uzasadnieniu przywołanych orzeczeń).
Przenosząc omówione nadzorczo – kontrolne kompetencje rady gminy określone w art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ ten zaskarżoną uchwałą sam dopuścił się naruszenia prawa walidując taryfę niezgodną z obowiązującymi regulacjami tj. art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 5 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy. W tym zakresie Sąd uznał skargę za uzasadnioną.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Miejska w Głogowie, zastępowana przez radcę prawnego, podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 27 ust. 5 w związku z art. 26 i art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przykładowe wskazanie w taryfie dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków sposobu ustalenia ilości odprowadzonych ścieków opadowych i roztopowych, przy wyraźnym zapisie, że ilość tych ścieków będzie ustalona w sposób określony w umowie, wykracza poza wskazany ww. ustawą przedmiot regulacji taryf.
Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym, ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. J. prowadzący Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]", reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi.
Zawarte w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia wyroku należało uznać za uzasadnione.
Powołane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków regulują kwestię ustalania sposobu rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 1 ww. ustawy dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Jak stanowi art. 26 ust. 1 tej ustawy rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków.
Z kolei zaś zgodnie z art. 27 ust. 5 w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie.
Jak zauważył Sąd I instancji, wykładnia powołanych przepisów była już dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2239/12, w sprawie, w której – co warto zaznaczyć - przedmiotem zaskarżenia była również uchwała Rady Miejskiej w Głogowie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, tyle że dla innego okresu, tj. 2011 roku, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 27 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie może być rozumiany jako dopuszczający możliwość regulowania – w braku urządzeń pomiarowych – ilości odprowadzanych ścieków w zatwierdzonych taryfach a nie w drodze umownej, do której odsyła ustawa. W niniejszej sprawie Sąd I instancji podzielając powyższy pogląd w zasadzie przeniósł poczynione rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie uwzględnił jednakowoż istotnych różnic w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Tymczasem odmienność zapisów kontrolowanej obecnie uchwały nie pozwalała na uznanie, że doszło do uchybienia opisanym wyżej regułom ustawowym.
W tym względzie stwierdzić należy, że sformułowanie użyte w zdaniu drugim punktu 5.9. rozdziału 5 zaskarżonej uchwały – wbrew twierdzeniom Sądu - pozwala na przyjęcie w postanowieniach umowy różnych sposobów obliczania ilości ścieków opadowych i roztopowych w przypadku braku urządzenia pomiarowego, jedynie bowiem przykładowo wskazuje na jeden z możliwych w tej kwestii wariantów. Świadczy o tym użyte wyrażenie: "lub w inny sposób", które pozostawia otwartą drogę do umownego określenia ilości odprowadzanych ścieków.
Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że Sąd I instancji dokonał wadliwej oceny, jakoby doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 203 pkt 2 ww. ustawy