Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 811/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Łodzi oddalił skargi I.B., J. M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (Kolegium) z 29 lipca 2021 r. nr SKO. 450.171-172.2021 SKO.4150.182.2021 SKO.4150.214-215.2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
W treści skargi kasacyjnej J.M. od w/w wyroku WSA w Łodzi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji stanowiącej przedmiot skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07; ONSAiwsa 2007, Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 poz. 1634, Ppsa).
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 Ppsa – mający z mocy art. 193 Ppsa – odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Kolegium utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 maja 2021 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, uzbrojeniem terenu i urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. P. i Ż., na enumeratywnie określonych działkach. Decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy właściwy organ stwierdza istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego w aspekcie dopuszczalności oznaczonego rodzaju zagospodarowania terenu, decyzja tego typu nie wymaga wykonania. Wyznacza ona bowiem sposób zagospodarowania terenu, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany jego zagospodarowania, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie upoważnia więc do rozpoczęcia prac budowlanych i – choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę – to sama w sobie, co do reguły, nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.
Należy zauważyć, że jak przyjmuje się w art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023, poz. 977) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy sama w sobie na ogół nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, gdyż takie mogą wystąpić jedynie wskutek przystąpienia do wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Niezależnie od powyższego zauważyć również należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie został w ogóle uzasadniony. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, która z wymienionych powyżej w art. 61 § 3 Ppsa przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu zachodzi w tym przypadku, nie przedstawiła też żadnych okoliczności, które by je uprawdopodabniały. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku wyklucza przyjęcie zaistnienia zasadności ubiegania się o udzielenie skarżącemu kasacyjnie ochrony tymczasowej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.