Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1114/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. C. i A. C. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] listopada 2012 r.), Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej Wojewódzki Inspektor bądź WINB), po rozpoznaniu odwołania A. C. i A. C. (dalej skarżący) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2012 r.) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej Powiatowy Inspektor bądź PINB), nakazującej A. C. i A. C.rozbiórkę całości budynku gospodarczo-garażowego na działkach nr ewid. [...], przy ul. L. [...] w M..
W uzasadnieniu WINB wskazał, że decyzją z dnia [...] października 1990 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 1990 r.) Wójt Gminy M., udzielił Z.P., będącemu właścicielem działek nr [...], pozwolenia na budowę garażu na tych działkach, usytuowanego w odległości 3,0 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], stanowiącej własność S. R..
Kierownik Urzędu Rejonowego w P. (dalej Kierownik Urzędu Rejonowego) decyzją z dnia [...] maja 1991 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 1991 r.), wobec stwierdzenia, że inwestor odstąpił od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, wstrzymał roboty budowlane przy budowie budynku garażowego realizowane przez Z. P. (dalej inwestor) i zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do 31 lipca 1991 r. inwentaryzacji stanu budynku wraz z projektem zawierającym opracowanie techniczne w zakresie niezbędnym do zakończenia budowy.
Kierownik Urzędu Rejonowego, po przedłożeniu przez inwestora żądanych dokumentów, decyzją z dnia [...] lipca 1991 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 1991 r.), na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane [Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm., dalej Prawo budowlane z 1974 r.], udzielił inwestorowi pozwolenia na kontynuowanie robót budowlanych zgodnie z załączoną dokumentacją.
Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] września 1991 r. nr [...], uchylił decyzję z [...] lipca 1991 r. w części dotyczącej usytuowania budynku jako przyległego do budynku mieszkalnego sąsiadów (Z. i S. małżonków R., dalej uczestnicy) i nakazał inwestorowi zlokalizować budynek gospodarczo-garażowy w odległości 3,0 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]; w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Dnia 30 grudnia 2008 r., na żądanie uczestników, Powiatowy Inspektor wszczął postępowanie administracyjne w sprawie sprawdzenia zgodności z pozwoleniem na budowę i warunkami technicznymi przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego. W trakcie oględzin dnia 4 lutego 2009 r. pracownicy PINB ustalili, że na działkach nr [...] znajduje się budynek gospodarczo-garażowy, zlokalizowany w granicy działek sąsiednich, przylegający do budynku uczestników. Długość przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego wynosi ok. 11,00 m. Budynek ten wykonano z cegły palonej pełnej o grubości 25 cm, posiada dach jednospadowy z pochyleniem w kierunku własnej działki z pokryciem z płyt azbestowo-cementowych. Wody opadowe są odprowadzane na teren własnej działki.
PINB w P. decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 2009 r.), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane [j.t. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej pb bądź Prawo budowlane], zobowiązał A. i A. C. (aktualnych właścicieli nieruchomości, dalej skarżący) do wykonania w terminie do dnia 30 września 2009 r. doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przez częściową rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, w celu zlokalizowania tego budynku w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...].
Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2009 r.), uchylił decyzję z [...] maja 2009 r. w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych robót i ustalił nowy termin na 31 grudnia 2009 r., a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r., II SA/Lu 824/09 (dalej wyrok II SA/Lu 824/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A.C. i A. C. na decyzję z [...] października 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., II OSK 2049/10 (dalej wyrok II OSK 2049/10), oddalił skargę kasacyjną A. C. i A. C. od wyroku II SA/Lu 824/09.
Dnia 10 maja 2012 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny na działkach nr [...] w M., podczas których stwierdzono, że A. C.i A. C. nie wykonali obowiązku wynikającego z decyzji z [...] maja 2009 r., tj. nie dokonali rozbiórki części przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach 3,00 x 6,00 m, zlokalizowanej przy granicy z działką nr [...]. Ustalono, że szerokość samego garażu do ściany nośnej budynku gospodarczego wynosi ok. 2,60 m.
Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2012 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Puławach, na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 pb nakazał A. C. i A. C. rozbiórkę całości budynku gospodarczo-garażowego.
W odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. A.C. i A. C. wskazali, że ów budynek gospodarczo-garażowy wybudowali ich poprzednicy prawni. W ocenie odwołujących się, ocena legalności wykonanego obiektu budowlanego winna być dokonana w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wykonania, a nie w dacie orzekania przez organy administracji publicznej. Podkreślili, że budynek jest użytkowany od ponad 20 lat.
Decyzją z [...] listopada 2012 r. WINB utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że decyzja z [...] maja 2009 r., wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pb, nie kończy postępowania naprawczego. Skoro odwołujący się nie wykonali obowiązku nałożonego na nich tą decyzją, to w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał art. 51 ust. 3 pb. W sprawie nie można było nakazać zaniechania dalszych robót budowlanych, ponieważ postępowanie dotyczyło usunięcia skutków samowoli budowlanej polegającej w istocie na wybudowaniu innego obiektu niż ten, na który udzielono pozwolenia na budowę. Takie orzeczenie prowadziłoby do pozostawienia budynku w obecnym stanie niezgodnym z zapisami ostatecznej decyzji Wojewody z [...] września 1991 r., nakazującej lokalizację przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego w odległości 3,0 m od granicy działki nr [...]. Nie było możliwe nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, gdyż wiązałoby się to z rozbiórką całości istniejącego obiektu i nakazem odtworzenia stanu istniejącego uprzednio.
W świetle planu zagospodarowania, stanowiącego załącznik do decyzji z 8 października 1990 r., udzielającej pozwolenia na budowę garażu, na działkach nr [...] znajdowała się komórka murowana w kształcie litery L w stanie dobrym, pokryta eternitem o wymiarach 3,60 x 4,90 m (3,70+1,20 m), a także przeznaczona do remontu komórka murowana o wymiarach 3,60 x 6,50 m (która nie została już uwidoczniona na planie zagospodarowania, stanowiącym załącznik do późniejszej decyzji z [...]lipca 1991 r.). Na podstawie inwentaryzacji wykonanej dnia 25 czerwca 1991 r. ustalono, że od strony sąsiedniej działki nr [...] wykonano fundamenty pod dwa pomieszczenia: schowek i pomieszczenie gospodarcze. Schowek miał wymiary w świetle 4,00 x 2,10 m, a pomieszczenie gospodarcze 4,00 x 3,30 m. Wymiary owych pomieszczeń nie odpowiadają wymiarom pierwotnie istniejącej komórki w kształcie litery L, co wskazuje, że pierwotnie istniejąca komórka została wcześniej rozebrana i na jej miejscu powstał rozpatrywany obiekt. Zasadne było nakazanie rozbiórki całego budynku gospodarczo-garażowego.
Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, że legalność powstania obiektu winna być rozpatrywana w nawiązaniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wykonania, WINB wyjaśnił, że kwestia ta była badana i została rozstrzygnięta decyzją ostateczną z [...] października 2009 r., uchylającej decyzję z [...] maja 2009 r., w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych robót budowlanych i ustalającej nowy termin na dzień 31 grudnia 2009 r., w pozostałej części utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzje te stanowiły przedmiot kontroli sądowej w sprawie zakończonej wyrokiem II OSK 2049/10, oddalającym skargę kasacyjną A. C. i A. C. od wyroku II SA/Lu 824/09.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję z [...] listopada 2012 r. złożyli A. C. i A. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Skarżący powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, powołując art. 151 ppsa, skargę oddalił.
Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy zrealizowany został w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę, udzielonego Z. P. (poprzednikowi prawnemu skarżących) decyzją z [...] października 1990 r. Odstępstwo to polegało na zbliżeniu obiektu bezpośrednio do granicy z działką sąsiednią nr [...], stanowiącą współwłasność Z. i S. małżonków R., bez zachowania przewidzianej w pozwoleniu na budowę odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...].
W celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w budownictwie, PINB decyzją z [...] maja 2009 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z "2010 r. nr 243, poz. 1623" [winno być "2006 r. nr 156, poz. 1118"] ze zm.), zobowiązał skarżących do częściowej rozbiórki budynku w celu jego zlokalizowania w odległości 3,0 m od budynku mieszkalnego uczestników (granicy z działką nr [...]).
Wojewódzki Inspektor decyzją z [...] października 2009 r., uchylił decyzję z [...] maja 2009 r. w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych robót i ustalił nowy termin na 31 grudnia 2009 r., a w pozostałej części utrzymał opisaną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. i A. C. na decyzję z [...] października 2009 r. wyrokiem II SA/Lu 824/09, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II OSK 2049/10, oddalił skargę kasacyjną od wyroku II SA/Lu 824/09.
Obowiązki nałożone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pb dają inwestorowi, który w sposób istotny odstąpił od wymogów technicznych obowiązujących w budownictwie, możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a ich wykonanie ustawodawca pozostawił wyłącznie woli inwestora. Niewykonanie tych obowiązków nie może być egzekwowane na drodze postępowania egzekucyjnego przez właściwy organ, bowiem decyzja nakładająca te obowiązki nie kończy postępowania naprawczego.
Sankcje niezrealizowania takich obowiązków przewiduje art. 51 ust. 3 pb, który stanowi, że po upływie terminu (zakreślonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pb) lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego obowiązku i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pb, niezależnie od podjętego w niej rozstrzygnięcia, oznacza zakończenie postępowania naprawczego, prowadzonego w tym trybie i załatwienie sprawy co do jej istoty w rozumieniu art. 104 kpa (A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, s. 496 [uw. 10]).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie skorzystali ze stworzonej im prawomocną decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pb możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem nie wykonali robót budowlanych (częściowej rozbiórki) nakazanych tą decyzją. Okoliczność ta została stwierdzona przez pracowników PNB w trakcie oględzin przeprowadzonych dnia 10 maja 2012 r. (protokół z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, k. 89-9- akt PINB).
Zasadnie Powiatowy Inspektor decyzją z [...] sierpnia 2012 r. zobowiązał skarżących do dokonania rozbiórki całości przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, a zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję. Wobec niedopełnienia obowiązków nałożonych w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pb, organy nadzoru budowlanego były nie tylko uprawnione, ale i obowiązane do nakazania rozbiórki obiektu niespełniającego wymogów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku II SA/Lu 824/09 wyjaśnił, że zarówno pod rządami przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązujących w dacie realizacji obiektu, jak i świetle przepisów techniczno-budowlanych obecnie obowiązujących (rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), nie jest dopuszczalne sytuowanie budynku gospodarczego lub garażu o wymiarach takich, jak budynek objęty zaskarżoną decyzją, w granicy z działką sąsiednią w taki sposób, by przylegał on do ściany budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej.
Za niezasadne Sąd I instancji uznał pozostałe zarzuty skarżących. Zarzuty te skarżący podnosili na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, i zostały one wówczas rozstrzygnięte. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 2049/10 przesądził, że wbrew twierdzeniom skarżących prawidłowo zastosowane zostały w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r., a nie przepisy obowiązującej w dacie realizacji tego obiektu Prawa budowlanego z 1974 r. Zarzut dotyczący tego, że to nie skarżący byli inwestorami przedmiotowego budynku, był rozważany w poprzednio toczącym się postępowaniu i obecnie nie może być skutecznie podnoszony.
Skargę kasacyjną od wyroku II SA/Lu 1114/12 wywiedli A. i A. C., reprezentowani przez adw. P. J..
Skarżący kasacyjnie zarzucili wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotni wpływ na treść orzeczenia:
- 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 § 1 kpa polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie dokonał rzetelnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominął przy ustalanie budynek gospodarczo-garażowy, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, powstał w oparciu o prawomocną decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1991 r. zezwalającą na kontynuowanie robót budowlanych zgodnie z załączona dokumentacją i mimo, że budynek ten został oddany do użytku w sierpniu 1991 r. i oparł swe ustalenia w przedmiocie ustalenia legalności powstania tej budowli na decyzji Wojewody L. z [...] września 1991 r. częściowo uchylającą wcześniejszą decyzję, mimo że decyzja ta zgodnie z twierdzeniem skarżących został wydana po oddaniu budynku do użytku;
- 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 pb w zw. z art. 107 § kpa w zw. z art. 51 ust. 7 pb przez przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej w sposób nierzetelny, przejawiający się w oddaleniu skargi na decyzję organu odwoławczego w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji, która zawierał niepełną i w związku z tym błędną podstawę prawną a mianowicie brak powołania art. 51 ust. 7 pb, i w konsekwencji doprowadzenie do utrzymania w obrocie prawnym decyzji odwołującej się do innego stanu faktycznego niż ustalony w sprawie;
- 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kpa, polegająca na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie dokonał rzetelnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób dowolny ocenił, że wcześniej istniejąca komórka w kształcie litery "L" została w całości rozebrana i w jej miejscu powstał nowy obiekt, gdy obecnie stanowi ona część składową spornego budynku gospodarczo-garażowego.
Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Skarga kasacyjna oparta jest na drugiej podstawie (art. 174 pkt 2 ppsa).
Zarzuty skargi kasacyjnej, zasadzające się na wspólnym założeniu, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, okazały się nieusprawiedliwione.
Skarżący kasacyjnie nie podnoszą zarzutu naruszenia art. 170 ppsa. Jednakże przy badaniu zarzutów skargi kasacyjnej nie można pominąć norm wywiedzionych z art. 170 ppsa, bowiem wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji z 6 sierpnia 2012 r., kontrolowanych zaskarżonym wyrokiem, poprzedzało wydanie wyroku II OSK 2049/10.
Zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe (w tym orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym), które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z: 19.5.1999 r., IV SA 2543/98; 9.6.2006 r., I OSK 1268/05, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LexisNexis 2012, s. 435, uw. 2; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 r., s. 477-477 uw. 3-5). Podmioty, o których mowa w art. 170 ppsa, bez wyjątku muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może już być ona ponownie badana (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2015 s. 662-663, nb 3, 4). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że powołanie się przez sąd w treści uzasadnienia orzeczenia na inne prawomocne orzeczenie sądu, mające związek ze sprawą, należy traktować jako fakt znany temu sądowi z urzędu w rozumieniu art. 228 kpc w zw. z art. 106 § 5 ppsa, a to z uwagi na związanie prawomocnym orzeczeniem w rozumieniu art. 170 ppsa, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 171 ppsa odnoszącym się do powagi rzeczy osądzonej w zakresie tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 19.2.2010 r., II GSK 402/09, Lex 5967799, akceptowany przez W. Piątka, Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu administracyjnego, C.H. Beck 2015, s. 156, przypis 131).
Zarzuty (pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej) naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 § 1 (samoistnie bądź w związku z art.
7) kpa, są nietrafne. Sąd I instancji nie pominął przy ustalaniu stanu faktycznego, że przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy powstał w oparciu o prawomocną decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] lipca 1991 r. W szczególności Wojewódzki Sąd wskazał na udzielenie inwestorowi decyzją z [...] lipca 1991 r. zgody na kontynuowanie robót budowlanych i na uchylenie ostateczną i prawomocną decyzją z [...] września 1991 r. decyzji z [...] lipca 1991 r. w części dotyczącej usytuowania budynku jako przyległego do budynku mieszkalnego uczestników (s. 1 akapit 5, 6. s. 7 uzasadnienia wyroku II SA/Lu 1114/12). Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, nie ma żadnego znaczenia twierdzenie skarżących, nie poparte jakimikolwiek dowodami ("zgodnie z twierdzeniem skarżących"), że decyzja z [...] września 1991 r. została wydana "po oddaniu budynku do użytku". Nadto to decyzja z [...] września 1991 r., jako decyzja ostateczna, była wzorcem kontroli zgodności z prawem przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego.
Skarżący już w skardze kasacyjnej od wyroku II SA/Lu 824/09 podnieśli bezskutecznie zarzut naruszenia przepisów postępowania przez niedopełnienie obowiązków spoczywających na Sądzie I instancji z mocy art. 80, 77, 7, 8, 9 i 10 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, i nieuchylenie decyzji organu I i II instancji, mimo niewyjaśnienia i w konsekwencji pominięcia faktu ostateczności decyzji PINB z [...] lipca 1991 r., która umożliwiała inwestorowi zakończenie budowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 2049/10 uznał ów zarzut za niezasadny, wskazując że w przypadku skorzystania przez jedną ze stron postępowania, a taką stroną niewątpliwie była Z. R., z drogi odwoławczej i w przypadku wydania przez organ odwoławczy decyzji w wyniku rozpatrzenia tego odwołania, z przymiotu ostateczności korzysta tylko ta ostatnia decyzja, a nie decyzja organu I instancji. Nie ma przydawanego przez skarżących kasacyjnie znaczenia fakt poczynienia przez bliżej nieustaloną osobę wzmianki na decyzji organu I instancji o jej prawomocności, gdyż wzmianka ta nie może podważać ogólnych zasad obowiązującego porządku prawnego w zakresie trwałości decyzji administracyjnych.
Skoro w obiegu prawnym pozostaje decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji, to brak jest jakichkolwiek podstaw do zarzucania braku wywierania przez taką decyzję skutku prawnego w postaci pozbawienia mocy prawnej uchylonej decyzji organu pierwszoinstancyjnego. Sąd I instancji w takich okolicznościach sprawy miał pełne podstawy do oparcia swoich ustaleń faktycznych, odnoszących się do zakresu udzielonego pozwolenia budowlanego, na treści decyzji odwoławczej a nie na treści decyzji organu administracyjnego I instancji. Prawomocny wyrok II OSK 2049/10 stanowi o prekluzji stanu faktycznego. Nie było dopuszczalne w kontrolowanym wyroku czynienie ustaleń innych, niż aprobowane wyrokiem II OSK 2049/10, co czyni zarzut 1 niezasadnym.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy i bez naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 kpa, aprobował ustalenia organów obu instancji, że istniejąca komórka w kształcie litery "L", została w całości rozebrana i w jej miejsce powstał nowy obiekt (s. 3-4 uzasadnienia wyroku II SA/Lu 1114/12).
Nietrafnie skarżący kasacyjnie podnoszą, że zaskarżona decyzja została wydana z "rażącym naruszeniem prawa polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji, która zawierała niepełną i w związku z tym błędną podstawę prawną, a mianowicie brak powołania art. 51 ust. 7" pb. Wojewódzki Inspektor jednoznacznie wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pb; niewykonanie obowiązku przez skarżących decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pb skutkowało zastosowaniem art. 51 ust. 3 pkt 2 pb (s. 4 decyzji z 12 listopada 2012 r.). Prawidłowy akt subsumcji prowadzi do wniosku, że nieprzywołanie ust. 7 art. 51 pb w decyzji z [...] sierpnia 2012 r. nie skutkuje rażącym naruszeniem prawa, skoro norma dekodowana przez organy obu instancji była w kontrolowanej sprawie prawidłowa.
Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, skoro nie doszło do naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej norm dopełnienia.
Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.