Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.K. (dalej jako "skarżąca") na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nadała skargę 11 lutego 2014 r. w Urzędzie Pocztowym Poznań [...]. Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej 10 stycznia 2014 r. Odbiór pokwitowała osobiście skarżąca. Sąd I instancji wskazał, że termin do wniesienia skargi upłynął 10 lutego 2014 r. W ocenie Sądu I instancji, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zawarte w skardze twierdzenie, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej 13 stycznia 2014 r.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") przez odrzucenie skargi, będące skutkiem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Ponadto wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. dowodu z załączonych do skargi kasacyjnej wydruków stron internetowych. Wniosła także o przeprowadzenie dowodów mających na celu ustalenie tożsamości osoby, która dokonał adnotacji dotyczącej daty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w tym zeznań świadków – pracowników urzędu pocztowego, w którym wydano skarżącej awizowaną przesyłkę, przesłuchania skarżącej oraz opinii biegłego grafologa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadzają się do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej nie 10 stycznia 2014 r., jak to wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, lecz 13 stycznia 2014 r. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, bowiem skarżącej nie udało się skutecznie podważyć wiarygodności dokumentu, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia. Na dowód swoich twierdzeń skarżąca przedstawiła dwa wydruki ze stron internetowych. Pierwszy z nich pochodzi ze strony służącej monitorowaniu przesyłek doręczanych przez Pocztę Polską. Jak wynika z załączonego wydruku, przesyłka była awizowana 10 stycznia 2014 r. o godzinie 15.37, natomiast skarżąca odebrała przesyłkę tego samego dnia o godzinie 16.00.
Natomiast drugi wydruk jest opisem trasy między miejscem doręczenia, a urzędem pocztowym. Żaden jednak z tych dokumentów nie dowodzi, a nawet nie uprawdopodabnia, że skarżąca nie odebrała przesyłki 10 stycznia 2014 r. Strona internetowa Poczty Polskiej służyć ma klientom, którzy chcą poznać przebieg doręczenia przesyłki pocztowej, nie stanowiąc przy tym urzędowego dowodu, że godziny doręczenia na niej podane odpowiadają rzeczywistości. Nie można więc wykluczyć, że do doręczenia doszło później niż o 16.00, jak również nie można wykluczyć, że skarżąca odebrała przesyłkę bezpośrednio od listonosza już po próbie awizacji. Właściwym sposobem podważenia skuteczności doręczenia (czy też wyjaśnienia jego okoliczności) powinno być postępowanie reklamacyjne przeprowadzone w urzędzie pocztowym. Stosownie bowiem do treści art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, gdy przesyłka zostanie doręczona adresatowi, prawo wniesienia reklamacji przysługuje adresatowi. Takiego postępowania skarżąca nie przeprowadziła.
Brak jest podstaw w przepisach ustawy p.p.s.a., jak również w przepisach szczególnych, do przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej. Sądy administracyjne mają jedynie możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego z dokumentów, w zakresie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości przesłuchania skarżącej i pracowników urzędu pocztowego czy też zażądania sporządzenia opinii przez biegłego z jakiejkolwiek dziedziny, na okoliczność daty doręczenia postanowienia organu administracji. Zasadą bowiem jest, że sąd administracyjny opiera swoje rozstrzygnięcie na aktach sprawy. Brak jest jednak przeszkód, żeby stosowne dowody, w formie dokumentów, przedłożyła do akt sprawy skarżąca, która na treści tych dowodów opiera swoje twierdzenie i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.
Dotyczy to w szczególności oświadczeń skarżącej, których złożeniu służy między innymi uzasadnienie skargi kasacyjnej. Ewentualne wyjaśnienia pracowników urzędu pocztowego mogłyby natomiast być uzyskane w toku postępowania reklamacyjnego. Strona mogła również we własnym zakresie uzyskać opinię specjalisty z dziedziny grafologii na okoliczność autora adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Strona jednak zaniechała podjęcia takich czynności, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do prowadzenia tego rodzaju postępowania dowodowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie przyjął, że zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy nie budzi wątpliwości i w sposób jednoznaczny wynika z niego, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej 10 stycznia 2014 r. Świadczy o tym nie tylko własnoręczny podpis skarżącej wraz z wpisanym obok pełnym imieniem i nazwiskiem strony, ale również czytelna data doręczenia przesyłki, wpisana zarówno odręcznie, jak również umieszczona na pieczątce oddawczej placówki pocztowej. Stąd też brak było podstaw do przyjęcia, że doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w innej dacie, dlatego też Sąd I instancji zobowiązany był skargę odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Stąd też na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.