Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/GI 1064/17 oddalił skargę J. M. (dalej skarżąca) na decyzję Wojewody S. z 14 września 2017 r., nr... utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z 4 maja 2017 r., nr... o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p.n. “Rozbudowa ul. św. J. - droga gminna klasy D", wydanej na podstawie art. 11 a i art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015r. poz. 2031 ze zm., dalej - specustawa drogowa).
Jak stwierdził Sąd I instancji skarżąca jest właścicielką działki nr..., na której w ramach realziacji ww. inwestycji drogowej zaprojektowano budowę kanalizacji deszczowej. Wbrew zarzutom skarżącej, tego rodzaju inwestycja objęta jest trybem tzw. specustawy drogowej, bowiem ma związek z budową (rozbudową) drogi. W ramach inwestycji drogowej niezbędne było bowiem zaprojektowanie kanalizacji deszczowej, służącej odwodnieniu drogi, jak i całego terenu. Jak wynika z wyjaśnień projektanta, kanalizacja deszczowa która istnieje obecnie i przebiega na dł. 16,5 m po terenie działki skarżącej i na długości 50m po terenie działek sąsiednich, nie jest w stanie grawitacyjnie i swoim przebiegiem przeprowadzić wód opadowych z terenu całej zlewni, w tym zaprojektowanej ul. św. J. Stąd też zaprojektowano kanalizację deszczową, która rozwiązuje ten problem całościowo. Inwestor należycie uzasadnił wybór trasy przebiegu projektowanej kanalizacji deszczowej
Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- - art. 1, art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1, art. 133 § 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), poprzez niewłaściwą ocenę czy organ administracji publicznej ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Kompetencją Sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola i ocena zaskarżonego aktu administracyjnego a następnie orzeczenie o jego zgodności ze stanem faktycznym i prawnym w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Niewłaściwą zdaniem Kasatora jest natomiast dokonana przez Sąd I instancij ocena oparta o stan prawny nieuwzględniony lub niewskazany w akcie administracyjnym, bowiem jest to wyjście z oceną poza zgromadzony materiał dowodowy w aktach sprawy i stanowi naruszenie art. 133 § 1 Ppsa poprzez naruszenie obowiązku wydania wyroku na podstawie akt sprawy;
- 2) przepisów prawa materialnego co miało również istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e, art. 11 f ust. 2 lit. i specustawy drogowej w związku z art. 7, 75, 77 kpa i art.107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej Kpa), poprzez ich niezastosowanie przy gromadzeniu i analizie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie ich w akcie administracyjnym w części dotyczącej uzasadnienia prawnego poprzez brak przywołania cyt, wyżej przepisów specustawy drogowej i odpowiednio brak ich stosownego omówienia w treści uzasadnienia prawnego w wydanej przez organ decyzji z jego omówieniem. Kwestii tej nie rozwiązują cyt. przez organ w podstawie prawnej decyzji art. 11 a i art. 17 specustawy drogowej.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W przedmiotowej sprawie związanie zarzutami skargi kasacyjnej ma kluczowe znaczenie, poniewaz z uwagi na ich częściowo błędne sformułowanie, w zasadzie wykluczono jest możliwość merytorycznej kontroli zaskarżonego wyroku.
Pierwszy z zarzutów dotyczy naruszenia art. 1, art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1, art. 133 § 1 i art. 145 § 1 Ppsa, poprzez niewłaściwą ocenę czy organ administracji publicznej ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Niewłaściwą zdaniem skarżącej jest natomiast dokonana przez Sąd I instancij ocena oparta o stan prawny nieuwzględniony lub niewskazany w akcie administracyjnym, bowiem jest to wyjście z oceną poza zgromadzony materiał dowodowy w aktach sprawy i stanowi naruszenie art. 133 § 1 Ppsa poprzez naruszenie obowiązku wydania wyroku na podstawie akt sprawy.
Odnosząc sie do teog zarzutu wskazac należy, że w jego graniach nie podlega kontroli prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Poonadto organ I instancji w zezwoleniu na realizację inwestycjiu drogowej wskazał w pkt 10.3 na ograniczenie prawa własności w trybie art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e specustawy drogowej, a dodatkowo organ odwoławczy szczegółowo kwestię dopuszczalności ograniczenia wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji (str. 7 decyzji). Sąd I instancji wydał zatem wyrok na podstawie akt sprawy, w kórych kwestia ograniczenia została wszechstronnie wyjaśniona. Zarzucanie zatem zaskarżónemu wyrokoiw naruszenia art. 133 § 1 Ppsa jest calkowicie bezazadne.
Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego wymyka się w ogóle spod kontroli instancyjnej z uwagi na jego błędne sformułowanie. Stosownie do art. 174 pkt 1 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia. Tymczasem skarżąca wiąże naruszenie przepisów prawa materialnego z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 75, art. 77 oraz art.107 § 1 Kpa, poprzez ich niezastosowanie przy gromadzeniu i analizie zebranego materiału dowodowego oraz kwestionuje brak powołania art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e, art. 11 f ust.2 lit. i specustawy drogowej w uzasadnieniu decyzji, co nie ma nic wspólnego z zarzutem naruszenia prawa materialnego.
Wobec tego, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.