Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1714/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 30.11.2017r. o sygn. II SA/Gl 465/17 oddalił skargę R. Sz. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Powiatu B. z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wypowiedzenie warunków pracy i płacy pracownikowi będącemu radnym.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Poczta Polska S.A. w W. wystąpiła do Rady Powiatu B. o wyrażenie zgody na zmianę warunków pracy i płacy jej pracownika R. Sz., będącego radnym Powiatu B. We wniosku wskazano, że skarżący zatrudniony jest na stanowisku Zastępcy Dyrektora Regionalnej Sieci ds. Sieci i Operacji w Regionie Sieci w K. Przyczyną wypowiedzenia warunków umowy o pracę jest optymalizacja struktury sprzedażowej przez zmniejszenie poziomu zatrudnienia na stanowiskach zastępców dyrektorów Regionu Sieci w Pionie Sprzedaży w związku z likwidacją stanowisk zastępcy dyrektora Regionu Sieci ds. Sprzedaży. Ocena przydatności zawodowej skarżącego wykazała uzyskanie przez niego jednego z najniższych wyników w grupie wspólnie ocenianych pracowników, zajmujących stanowiska pracy odpowiadające jego stanowisku lub stanowiska podobne. Podstawą wypowiedzenia nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego. We wniosku przedstawiono także nowe warunki pracy i płacy tego pracownika.

Zaskarżoną uchwałą Rada Powiatu B. na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm., dalej u.s.p.) wyraziła zgodę na wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy i płacy skarżącego. Rada w uzasadnieniu uchwały oceniła wniosek i uznała, że okoliczności wskazane przez pracodawcę nie są związane z wykonywaniem przez radnego mandatu i dlatego wyraziła przedmiotową zgodę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył R. Sz. wnosząc o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały.

W obszernych motywach skargi zarzucono, że Rada Powiatu nie zaznajomiła się z rzeczywistymi merytorycznymi podstawami wniosku, przy czym skarżący takich innych podstaw nie przytoczył, odwołując się jedynie do treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w którym powołał się na swoją przynależność do jednej z partii politycznych, co jego zdaniem miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił, że nie zagwarantowano mu prawa do obrony, gdyż doszło do naruszenia regulaminu pracy Rady, gdyż projekt uchwały nie był opiniowane przez właściwą komisję Rady.

Rada nie przeanalizowała przedstawionych przez zakład pracy przyczyn zmiany treści stosunku zatrudnienia radnego i nie przeprowadziła w tym względzie stosownego postępowania oraz nie uzasadniła swego stanowiska. Tym samym nie ustalono, czy wystąpiła sytuacja określona w art. 22 ust. 2 u.s.p., w której organ powinien obligatoryjnie odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, czy też taka sytuacja nie miała miejsca, co oznacza dla Rady możliwość swobodnego decydowania w tym zakresie. Brak uzasadnienia uchwały narusza zasady państwa prawa i praworządności wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji RP.

Odpowiadając na skargę Powiat B. wniósł o jej oddalenie. Podniósł w szczególności, że wniosek pracodawcy został rozpoznany na sesji Rady Powiatu, na której skarżący był obecny i przedstawił swoje stanowisko. We wniosku dopatrywał się wyłącznie działań o charakterze politycznym, ale nie przedstawił żadnych dowodów uprawdopodabniających, że zmiana warunków pracy i płacy ma związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Organ wyjaśnił, że projekt zaskarżonej uchwały przygotował Zarząd Powiatu, a w takim przypadku regulamin nie przewiduje obligatoryjnego zaopiniowania. Na rozprawie wskazał, że żadna stała Komisja Rady nie ma w zakresie swego działania przedmiotu objętego zaskarżoną uchwałą i w dotychczasowej praktyce sprawy takie były kierowane od razu na sesję Rady.

Organ podniósł, że nie ma kompetencji do oceny konieczności działań personalnych podejmowanych przez pracodawcę, czy też prawidłowości przyczyn takich działań. Żadna z okoliczności podniesionych przez skarżącego nie pozwalała nawet na przypuszczenie co do związku opisanego we wniosku zamiaru pracodawcy z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w swym wyroku wyjaśnił, że wniosek pracodawcy o zgodę na zmianę warunków pracy i płacy radnego rozpatrywał w oparciu o przepis art. 22 ust. 2 u.s.p., który nominalnie mówi tylko o zgodzie na rozwiązanie stosunku pracy. Rozciągnięcie tej normy na przypadki wypowiedzenia zmieniającego jest w orzecznictwie powszechnie akceptowane. Uzasadnia to m.in. treść przepisu art. 42 § 3 Kodeksu pracy, zgodnie z którym odmowa przyjęcia przez pracownika nowych warunków powoduje rozwiązanie umowy o pracę, a więc skutek tożsamy z objętym wprost w art. 22 ust. 2 u.s.p. Przepis ten zobowiązuje radę powiatu do odmowy udzielenia zgody tylko wówczas, gdy podstawą wniosku pracodawcy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Skarżący łączy działania pracodawcy z wykonywaniem przez niego mandatu radnego, gdyż w skardze zarzucił Radzie Powiatu bezzasadne ustalenie braku takiego związku. Z uzasadnienia uchwały wynika, że ustalenia tego dokonano na podstawie okoliczności przedstawionych we wniosku pracodawcy. Skarga byłaby uzasadniona, gdyby skarżący skutecznie podważył to ustalenie przez wykazanie, że faktyczne motywy działania pracodawcy wiążą się ze zdarzeniami o jakich mowa w art. 22 ust. 2 u.s.p.. Tymczasem na sesji Rady Powiatu, podczas której zapadła omawiana uchwała, skarżący nie wskazał na takie zdarzenia, a jedynie ogólnikowo dopatrzył się podjętego w jego zakładzie pracy ataku na jego osobę na skutek zmian natury politycznej. W piśmie z [...] lutego 2017 r. oznaczonym jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" te polityczne aspekty odniósł do swojej przynależności partyjnej, a nie do działalności radnego.

Nie są to jednak tożsame sfery działania, skoro można być radnym bezpartyjnym, albo też członkiem partii politycznej bez zaangażowania samorządowego. Dlatego też wskazanie na motywy polityczne nie jest wystarczające do przyjęcia przesłanek z art. 22 ust. 2 u.s.p. Twierdzenia skarżącego miały charakter ogólnikowy. Na rozprawie podał on niekonsekwentnie w stosunku do wcześniejszych twierdzeń, że to ze strony Rady Powiatu wychodziły sugestie, co do określonego głosowania przez niego jako radnego, w aspekcie zachowania stanowiska w Poczcie Polskiej, natomiast ze strony pracodawcy takich nacisków nie było. Także w zakresie tych twierdzeń skarżący nie potrafił przytoczyć konkretnych okoliczności, a w szczególności wskazać na takie zdarzenie, które wbrew treści wniosku pracodawcy – stanowiło rzeczywistą podstawę zmiany warunków pracy i płacy.

W ocenie Sądu I instancji przedstawiony stan rzeczy nie pozwala na zakwestionowanie zaskarżonej uchwały w aspekcie poczynionego w jej uzasadnieniu ustalenia o braku związku działań pracodawcy z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego. Organ samorządowy nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w celu ustalenia prawdziwości motywów działania pracodawcy wyrażonych we wniosku. Sam skarżący podczas sesji Rady Powiatu potwierdził fakt przeprowadzenia w zakładzie pracy oceny jego przydatności zawodowej pod kątem kompetencji osobistych takich jak: umiejętność pracy w grupie, motywowania, delegowania uprawnień. Wniosek pracodawcy bazował właśnie na takiej ocenie. Chybione są uwagi skargi, że podana we wniosku i w uzasadnieniu uchwały kwestia optymalizacji struktury sprzedażowej nie dotyczyła jego sytuacji prawnej, bo zajmował stanowiska poza tą strukturą. We wniosku pracodawcy powołano się bowiem na ocenę pracy osób na stanowiskach odpowiadających stanowisku skarżącego lub stanowisk podobnych, w tym związanych ze sprzedażą. Reorganizacja obejmująca także zmiany personalne nie musiała się zatem odbywać tylko w ramach struktury sprzedaży, zwłaszcza że następowała w jednym zakładzie pracy.

W świetle udokumentowanego czynnego udziału skarżącego w posiedzeniu Rady Powiatu, na którym podjęto uchwałę, chybione są również jego zarzuty o pozbawieniu go możliwości obrony swoich racji.

Zawarty w § 22 regulaminu pracy Rady Powiatu postulat zaopiniowania uchwał przez komisje Rady nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, a zatem brak takiego zaopiniowania nie dyskwalifikuje podjętych przez Radę uchwał. Tym bardziej nie stanowi on naruszenia prawa, w sytuacji, gdy skarżącemu zagwarantowano prawo wypowiedzenia się na sesji Rady. Trafnie organ wskazał, że § 22 przewiduje opinie właściwej komisji. Jeżeli w zakresie działania żadnej komisji nie przewidziano rozpatrzenia przedmiotowej problematyki, to prawidłową praktykę jest kierowanie projektu uchwały sporządzonego przez zarząd bezpośrednio pod obrady Rady. Skarżący przeciwko motywom wniosku pracodawcy przedstawił wyłącznie gołosłowne i ogólnikowe zarzuty, mające jednocześnie podważyć legalność zaskarżonej uchwały.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30.11.2017r, sygn. IV SA/GI 465/17 wniósł R. Sz. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. rażące naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ust.1 u.s.p., poprzez oddalenie skargi, nie stwierdzenie zaskarżonej uchwały i uznanie, iż nie jest ona sprzeczna z prawem,
2. 2. rażące naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust.2 u.s.p. poprzez oddalenie skargi, nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i błędne przyjęcie, iż Rada Powiatu w B. mogła wyrazić zgodę w warunkach rozpoznanej sprawy na zmianę warunków pracy i płacy z radnym oraz błędne ustalenie Sądu, że podstawa rozwiązania stosunku pracy nie była związana z wykonywaniem mandatu radnego,
3. 3. rażące naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 79 ust.1 u.s.p. poprzez oddalenie skargi i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała została podjęta w sposób nie uwzględniający konieczności skierowania sprawy na posiedzenie komisji Rady i zawierała sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy stanowisko, że kryterium stanowiące podstawę wypowiedzenia odpowiadało co do zgodności prawu, przedstawiało rzeczywistą i zgodną z prawem przyczynę odnośnie do wniosków oceny pracowniczej, podczas gdy prowadzone postępowanie dowodowe w ramach działań skarżącego przed Sądem Okręgowym w Katowicach wykazało bezprawność działania pracodawcy,
4. 4. rażące naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7-10, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 ust.1 u.s.p. poprzez oddalenie skargi i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, przez błędne uznanie, że Rada Powiatu nie zaniechała podjęcia działań mających na celu dokonanie ustaleń faktycznych, a także błędne ustalenie, że działania pracodawcy nie miały związku ze sprawowaniem przez radnego mandatu.

W oparciu powyższe podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. - uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30.11.2017r., sygn. IV SA/GI 465/17, i na podstawie art. 188 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Rada Powiatu B. powinna była odmówić wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy radnego, gdyż jest ona nie tylko co do zasady uprawniona do weryfikacji rozstrzygnięć pracodawcy pod kątem związku pomiędzy przyczynami rozwiązania stosunku pracy i wykonywaniem mandatu radnego, ale również w zakresie poszanowania kryteriów i standardów obowiązujących w Prawie pracy.

Sąd Okręgowy w Katowicach IX Wydział Pracy stwierdził w wyroku z 25.01.2018r. sygn. lX 1P 26/17, że rozwiązanie umowy o pracę z radnym w okolicznościach opisanych we wniosku - jako kryterium nieprawdziwej oceny pracowniczej - narusza podstawowe zasady prawa pracy. Powyższy wyrok potwierdza, że zaskarżoną uchwałę podjęto bezprawnie.

Odmawiając wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy ze skarżącym Rada Powiatu poprzestała na zacytowaniu wniosku pracodawcy oraz omówieniu znaczenia przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. Tymczasem powołane przez skarżącego kryterium niezgodności z prawem oceny pracowniczej, zweryfikowane i potwierdzone przez Sąd Okręgowy w Katowicach, wskazywało na bezprawność działania pracodawcy. Stanowiło to jednocześnie samoistną podstawę do oceny niezgodności z prawem zamierzonego wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach przesądza o braku podstawy prawnej dla wyrażenia przez Radę Powiatu B. zgody na zmianę warunków pracy radnego.

Z art. 22 ust. 2 u.s.p. można wyprowadzić normę, że rada powiatu może odmówić wyrażenia zgody na wypowiedzenie warunków pracy i płacy radnemu także wówczas, gdy podstawą zmiany tych warunków są inne zdarzenia, które nie są związane z wykonywaniem mandatu radnego, jednakże podstawę odmowy wyrażenia zgody stanowią przyczyny, które usprawiedliwiają sprzeciw rady wobec zamiaru pracodawcy rozwiązania stosunku pracy z radnym z uwagi na jego status (vide wyrok NSA z 13 maja 2016 r.. sygn. II OSK 258/16.

Skarżący prawidłowo zarzucał uchwale brak właściwego uzasadnienia merytorycznego. Jak wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z 25.01.2018r. zamierzenia pracodawcy, które podlegały ocenie przez Radę Powiatu B. były bezprawne i naznaczone politycznie. Wpływ statusu skarżącego na działania pracodawcy wypowiedzenie mu warunków zatrudnienia jest ewidentny.

Rada Powiatu nie odniosła się do okoliczności faktycznych przytoczonych we wniosku, poprzestając jedynie na zacytowaniu treści pisma pracodawcy, a także do konieczności przeprowadzenia oceny pracy radnego, co - jak zostało wykazane w postępowaniu cywilnym - było rażąco niezgodne z prawem i miało polityczny kontekst. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przed Sądem Okręgowym wykazało, że postępowanie pracodawcy ukierunkowane było na naruszenie jego dóbr osobistych jako radnego Powiatu B., reprezentującego interesy opozycyjnej partii politycznej. Nie można więc zakładać, że decyzje pracodawcy nie miały w tej sprawie kontekstu politycznego (były niezwiązane z wykonywaniem mandatu).

Przed Sądem Okręgowym wykazano, że do zmiany warunków pracy skarżącego nie doszłoby, gdyby nie posiadał on mandatu radnego.

Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że przyczyna zmiany warunków pracy była pozorna i nieprawdziwa, a przy dokonaniu oceny pracowniczej doszło do złamania podstawowych reguł prawa pracy powodujących naruszenie dóbr osobistych skarżącego jako sprawującego mandat radnego. Nie wziął także pod uwagę, że zaskarżona uchwała jako wydawana w ramach uznania administracyjnego oraz w ramach ochrony stosunku pracy radnego, została podjęta bez wszechstronnego rozważenia materiału jaki otrzymała Rada Powiatu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, aby Rada dokonywała jakiekolwiek własne ustalenia faktyczne. Dlatego ocena Rady w zakresie pracy radnego bez głębszej analizy stanu prawnego i w oderwaniu od realiów sprawy jest dowolna.

Powiat B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej (tak wyrok NSA z dnia 4 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 792/18, LEX nr 2635998). Czyni tak nie tylko poprzez przywołanie poszczególnych przepisów, ale i określenie, na czym polegało ich naruszenie.

Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnej konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności postępowania, jak również w granicach skargi kasacyjnej nie znalazł powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonego wyroku. Sąd orzekający zasadniczo podzielił ustalenia oraz ocenę prawną dokonaną przez Sąd Wojewódzki.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest uchwała Rady Powiatu B., którą nie wyrażono zgody na zmianę warunków pracy i płacy R. Sz., będącego radnym tejże Rady.

Materialnoprawną podstawą zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm., dalej u.s.p.)

W myśl art. 79 ust.1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Według art.22 ust.2 u.s.p. rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Zasadniczy w kontrolowanej sprawie zarzut błędnej wykładni postanowień art. 22 ust. 2 u.s.p. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dotychczas przyjęta była wykładnia art. 22 ust. 2 u.s.p. z której wynika, że ustawodawca przyznał pracownikom-radnym specyficzną ochronę, która ma dwojaki charakter: względny i bezwzględny. Celem tej ochrony jest przede wszystkim zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy (por. uchwała SN 7 sędziów z dnia 24 listopada 1992 r., sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993 r., nr 7-8, poz. 116). Ustrojowe ustawy samorządowe kształtujące ochronę stosunku pracy nie określają ściśle przesłanek wedle których powinien podejmować uchwałę organ rozważający objęcie danej osoby ochroną, gdy chodzi o wiążący ją stosunek pracy. Jedyny element obligatoryjny to stwierdzenie, iż rada odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

B. J.-D. w [...] r. wyraziła stanowisko, wedle którego ustawy samorządowe przewidują dwie postacie ochrony trwałości stosunku pracy radnego – ochronę bezwzględną i względną (B. J.–D., Formuła wykonywania mandatu radnego, w: Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga Jubileuszowa prof. zw. dr hab. Józefa Filipka, red. Iwona Skrzydło–Niżnik i in., Kraków 2001 r., s. 292, a także P. Sitniewski: Zasady ochrony stosunku pracy radnego, zakres ochrony oraz zwolnienia grupowe, LEX/El, 2011r.). Ochrona bezwzględna przejawia się w zobowiązaniu rady do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, jeżeli podstawą rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Oznaczać to miałoby prawną niemożliwość rozwiązania w takiej sytuacji i z takiej przyczyny stosunku pracy radnego w trakcie trwania okresu ochronnego. Względna ochrona zachodzi natomiast wtedy, gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy radnego nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu, i w takiej sytuacji rozwiązanie tego stosunku jest zależne od woli rady, która może takiej ochrony udzielić, ale nie ma takiego obowiązku jak przy ochronie bezwzględnej.

Jak słusznie stwierdza autorka, instytucja ochrony stosunku pracy radnego ma chronić radnego przed szykanami ze strony pracodawcy, ale nie ma spełniać funkcji swoistego immunitetu czy parawanu za którym radny mógłby się skutecznie chronić mimo ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych.

Przyjmuje się, że przedmiotem zainteresowania rady powiatu przy wyrażaniu przez nią stanowiska na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p. pozostaje jedynie kontrola, czy rozwiązanie stosunku pracy nie ma związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego (tak m.in. wyrok WSA w Opolu z 14.01.2010r., sygn. II SA/Op 379/09, publ. CBOSA) Nie wynika z tego, by rada powiatu, udzielając zgody lub odmawiając jej wydania na rozwiązanie z radnym rady powiatu stosunku pracy, miała obowiązek badać i ocenić kwestie winy radnego w relacji do pracodawcy (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). Niegdyś wskazywano, że wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu rady powiatu z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody.

Motywy pracodawcy, zmierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, muszą być badane, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy powiat zobowiązany będzie odmówić wyrażenia zgody (zdarzenie związane z wykonywaniem przez radnego mandatu), czy też odmówi z innego powodu, kierując się okolicznościami konkretnego przypadku. (tak m.in. NSA w wyrokach z 10.11.2011r., sygn. II OSK 1884/11, z 28.05.2015r. o sygn. II OSK 890/15, z 21.09.2010r., o sygn. II OSK 723/10, publ. CBOSA).

O motywach, jakimi kierowała się właściwa rada, rozpoznając wniosek pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy z radnym, można dowiedzieć się tylko z uzasadnienia uchwały. Przyjmuje się więc, że uchwała wyrażająca zgodę powinna być należycie uzasadniona, co wynika nie tylko ze standardów demokratycznego państwa prawnego, ale również z zasady jawności działania władzy publicznej. Na obowiązek uzasadniania uchwał w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wyprowadzany w drodze wykładni systemowej i celowościowej, wskazuje się zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w piśmiennictwie (por. Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 307-310 oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych; A. Dral, Szczególna ochrona stosunku pracy radnego, "Praca i Zabezpieczenie Społeczne" 1992 r., z. 7; por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 870/12, LEX 1216780).

Uzasadnienie uchwały, pozwala na zweryfikowanie jej prawidłowości. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się wprawdzie w jego kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania do organów państwa oznacza, że organy władzy publicznej są zobligowane do uzasadniania swoich rozstrzygnięć. Obowiązek taki stanowi jeden ze standardów demokratycznego państwa prawnego oraz jest elementem zasady jawności działania organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II OSK 410/06, ONSAiWSA 2007 r., nr 2, poz. 48).

Rada nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy, co nie oznacza, że dokonując oceny wniosku, może pominąć wyjaśnienia samego radnego oraz okoliczności powszechnie znane. Jeżeli ocena taka zostanie dokonana przez pryzmat wszystkich znanych jej okoliczności oraz znajdzie poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, to ocena taka (a w konsekwencji podjęta w jej rezultacie uchwała), będzie korzystać z przymiotu legalności i z ochrony przewidzianej w art. 22 ust. 2 u.s.p. Należy również pamiętać, że w całym procesie podejmowania uchwały ważne jest też zapewnienie ochrony pracodawcy. Gdyby uchwała nie zawierała uzasadnienia, to pracodawcy trudno byłoby dochodzić swych praw przed właściwym sądem pracy nie znając motywów rozstrzygnięcia, które przecież bezpośrednio dotyczą również jego praw i obowiązków (por. P. Sitniewski (red.), Prawo samorządu terytorialnego, Białystok 2009 r., s. 123-124 oraz NSA w wyroku z 23.09.2013r., sygn. II OSK 2482/13, publ. CBOSA).

Mając na uwadze tak ukształtowany stosunek prawny każdorazowo należy dokonać analizy, niejednokrotnie, odmiennych interesów: pracodawcy i pracownika, ażeby nie doszło do naruszenia któregokolwiek z nich. Tym samym nie można w niej pominąć, iż gwarancja swobody działalności gospodarczej pracodawcy wynika nie tylko z przepisów konstytucyjnych, ale także ustaw regulujących prawa pracodawcy i pracownika w zakresie swobody kształtowania granic trwania stosunku pracowniczego. Ustawodawca w art. 32 § 1 Kodeksu pracy unormował prawo do swobodnego rozwiązania zawartej umowy o pracę, stanowiąc, że – "każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem". Ustanawiając jednocześnie granice i ograniczenia w realizacji tego prawa w art. 22 ust. 2 u.s.p. Przepis ten wprowadza ograniczenia dla jednej ze stron stosunku pracowniczego w zakresie nadanego jej prawa do swobodnego kształtowania łączącego ją stosunku prawnego.

Rozwiązanie z radnym stosunku pracy bezwzględnie wymaga bowiem uprzedniej zgody rady, której jest on członkiem. Tym samym organ stanowiący powiatu, ważąc interes pracodawcy i pracownika, mając na uwadze prawa i obowiązki wynikające z przytoczonych przepisów zobligowany jest do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wyłącznie wtedy, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło i Rada słusznie uznała, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy pracą skarżącego i pełnieniem przez niego funkcji społecznej radnego, a zamiarem rozwiązania z nim stosunku pracy.

Tym samym nie może budzić żadnych wątpliwości, czego zdaje się nie dostrzega skarżący, że prawo przydane mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. i wynikająca z niego ochrona nie jest absolutna. Jej granice wyznacza wyłącznie przesłanka "wykonywania przez radnego mandatu". Celem takich regulacji jest ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności wyłącznie w sprawowaniu funkcji radnego. Ochrona stosunku pracy radnego mająca na celu umożliwienie radnym jak najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji nie jest jednak tożsama z tworzeniem szczególnych przywilejów w zakresie trwałości ich stosunku pracy i zabezpieczenie przed utratą zatrudnienia. Tak szeroko rozumiane uprawnienie rady powiatu do interwencji w indywidualny stosunek pracy radnego nie służyłoby zabezpieczeniu mandatu radnego, lecz chroniłby jego interesy wyłącznie jako pracownika, pozostając w sprzeczności z rzeczywistym celem przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p.

Skład orzekający w pełni akceptuje stanowisko wyrażone wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny, że właśnie z tych względów niezbędne jest rozgraniczenie sfery interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego-pracownika - zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 847/16. Rada powiatu, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie radnego nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem tam, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, co w tej sprawie zrealizowała uznając, że motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, zasługują na zaakceptowanie, gdyż nie są związane ze zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego.

Rada, co wymaga podkreślenia, nie posiada uprawnień do tego, aby działając w trybie przydanych jej mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. kompetencji, oceniać konieczność czy zasadność ruchów personalnych podejmowanych przez pracodawcę. Rada winna się jedynie skupić na zbadaniu istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem, a wykonywaniem mandatu przez radnego, co w niniejszym postępowaniu właściwie zrealizowała.

Możliwość odmowy udzielenia zgody przez radę, uzależniona jest wyłącznie od istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem z pracy, a wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Czytając przepis a contrario, brak takiego związku uniemożliwia radzie odmówienia żądanej zgody. Celem art.22 ist.2 u.s.p. jest jedynie zapewnienie radnemu nieskrępowanej możliwości prezentowania własnych poglądów w trakcie pełnienia mandatu, a nie bezwzględna ochrona jego stosunku pracy. Celem tym nie jest zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje, gdyż to stawiałoby go ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji, godząc tym samym w zasadę równości.

Problematyką wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym zajmowały się już sądy administracyjne. Na szczególną uwagę zasługuje teza zawarta w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 3133/13, zgodnie z którą "skoro celem regulacji art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do rozstania się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego.

Tak więc w każdym przypadku nie wyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę" - przytoczony fragment jakkolwiek odnosi się do mandatu radnego gminy, to z uwagi na analogiczne uregulowania w zakresie radnego powiatu zachowuję w pełni aktualność.

Ze wskazaną wyżej wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd orzekający w pełni się zgadza i traktuje ją jak własną. Nie może bowiem budzić żadnych wątpliwości, że unormowanie zawarte w art. 22 ust. 2 u.s.p. ma chronić radnego przed utratą pracy wówczas, gdy ma to związek z wykonywaniem mandatu radnego. Tylko w takich sytuacjach instytucja "ochrony" stosunku pracy radnego znajduje swoje uzasadnienie i sens, nadto jest determinowana zasługującymi na ochronę wartościami. (tak także m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku z 03.08.2017r. o sygn. III SA/Wr 407/17, publ. CBOSA)

Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1124/05, nie zasługuje na ochronę obrona stosunku radnego w każdym przypadku, gdyż w sytuacji gdy przyczyny rozwiązania stosunku pracy radnego nie są związane z faktem pełnienia przez niego funkcji publicznej – pracownik-radny może dochodzić swoich praw przed sądem pracy, tak jak każdy inny pracownik. Uprzywilejowanie radnego w tym aspekcie nie znajduje żadnych uzasadnionych podstaw.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że pracodawca jako przyczynę zamiaru wypowiedzenia warunków umowy o pracę z radnym wskazał optymalizację struktury sprzedażowej przez zmniejszenie poziomu zatrudnienia na stanowiskach zastępców dyrektorów Regionu Sieci w Pionie Sprzedaży w związku z likwidacją stanowisk zastępcy dyrektora Regionu Sieci ds. Sprzedaży. Wobec tego nie można podzielić stanowiska skarżącego, że we wniosku pracodawcy nie wskazano okoliczności, które jego zdaniem uzasadniały konieczność rozwiązania stosunku pracy radnego. Czym innym jest natomiast weryfikacja tych okoliczności i ocena zasadności wypowiedzenia warunków umowy o pracę, co należy (co do zasady) do właściwego sądu pracy, jeżeli powstaje spór dotyczący zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia, a w razie rozwiązania stosunku pracy rozstrzyganie sporu będzie należało do właściwości sądu pracy (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16).

Przede wszystkim Sąd orzekający w pełni podziela i uznaje za trafny aktualny pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24.10.2018r. o sygn. II OSK 2532/17 (publ. CBOSA), gdzie wyjaśniono, że przepis art.22 ust.2 u.s.p. powinien być wykładany w ten sposób, że rada powiatu nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Artykuł 22 ust. 2 u.s.p. jest tak samo sformułowany, jak art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej u.s.g.). Oba przepisy mają też taką samą funkcję, mianowicie służą ochronie wykonywania mandatu przez radnych organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego.

W związku z tym przy wykładni przepisu ustanawiającego ochronę radnych rady powiatu można się posłużyć argumentacją użytą podczas wykładni przepisu regulującego ochronę radnych rady gminy. Mając to na uwadze wskazano, że NSA w wyroku z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 923/18, przyjął, iż art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Dokonując takiej wykładni NSA wskazał, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia art. 25 ust. 2 u.s.g. przeszła ewolucję od stanowiska, które się sprowadzało do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu uchwały SN z 24 listopada 1992 r., sygn. akt I PZP 55/92), do stanowiska, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1445/17 oraz wyrok NSA z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16).

W ocenie NSA art. 25 ust. 2 u.s.g., w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. W trafnej ocenie NSA, prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego.

W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. NSA zauważył, że taka wykładnia uwzględnia też to, iż radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje przytoczoną wyżej wykładnię oraz przyjmuje, że tak samo powinien być wykładany art. 22 ust. 2 u.s.p.

Uwzględniając przyjętą wykładnię art. 22 ust. 2 u.s.p. należy zauważyć, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, a także z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący kasacyjnie skutecznie nie wykazał w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, by wypowiedzenie warunków pracy i płacy było związane z wykonywaniem przez niego jako radnego mandatu i dlatego Rada zobligowana była wyrazić przedmiotową zgodę.

Ponadto skarżący uzyskał już dalej idącą ochronę prawną w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z 25 stycznia 2018 r., o sygn. akt IX 1P 26/17, w którym Sąd uznał, że pismo Poczty Polskiej z [...] r. zawiera nieodpowiadającą prawdzie, zaniżoną opinię o pracy radnego. Sąd orzekający podkreśla, że sąd pracy – w przeciwieństwie do rady powiatu – dysponuje realnymi instrumentami do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie prawidłowości oceny pracy skarżącego dokonanej przez jego pracodawcę. O ile Rada Powiatu B. nie dysponuje pełnymi środkami dowodowymi w tym zakresie (np. nie ma możliwości przesłuchiwania świadków na tą okoliczność) i nie posiada kompetencji fachowej w tym zakresie, o tyle właściwy sąd pracy taką kompetencję posiada i w ramach kodeksu postępowania cywilnego dysponuje pełną gamą środków dowodowych (m.in. dowody z dokumentów, z zeznań świadków, opinii biegłych). Sąd pracy w przeciwieństwie do rady powiatu ma możliwość dokonania pełnej weryfikacji prawidłowości oceny pracy skarżącego dokonanej przez jego pracodawcę.

Odnośnie stwierdzenia przez Sąd Okręgowy w Katowicach IX Wydział Pracy w wyroku z 25.01.2018r. sygn. lX 1P 26/17, że rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącym narusza podstawowe zasady prawa pracy należy wskazać, że art.22 ust.2 u.s.p. nie ustanawia naruszenia podstawowych zasad prawa pracy jako przesłanki obligującej Radę Powiatu do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym. Ponadto w/w wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach zapadł już po wydaniu zaskarżonej uchwały i zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach, które nie mogły znać i brać pod uwagę jego treści.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonując oceny w zakresie przyczyn wyrażenia zgody przez Radę Powiatu na zmianę warunków pracy i płacy radnego trafnie zwrócił uwagę przede wszystkim na brak wystąpienia zdarzeń związanych z wykonywaniem mandatu przez radnego, które obligowałyby Radę do odmowy wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy radnego. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że przyczyną wypowiedzenia warunków pracy jest optymalizacja struktury sprzedażowej. We wniosku pracodawca wskazał, że skarżący otrzymał jeden z najniższych wyników oceny pracowniczej. W tych okolicznościach należy uznać, że właśnie to było przyczyną, że w ramach przeprowadzanej optymalizacji struktury sprzedażowej do zmiany warunków pracy i płacy został wybrany radny. Ta kwestia nie została poruszona w uzasadnieniu uchwały jako nie mająca związku z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego.

W świetle treści art.22 ust.2 u.s.p. Rada Powiatu B. miała obowiązek odmowy wyrażenia zgody na wypowiedzenie warunków pracy i płacy pracownikowi będącemu radnym jedynie w razie stwierdzenia, że jego podstawą są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Takiego związku nie stwierdziła, a skarżący tego związku skutecznie nie wykazał.

Tak więc skarga kasacyjna była bezzasadna, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie powyższej wykładni art.22 ust.2 u.s.p. determinowało stwierdzenie legalności zaskarżonej uchwały.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 79 ust.1 u.s.p. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała została podjęta bez skierowania sprawy na posiedzenie komisji Rady Sąd orzekający w pełni podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, że zawarty w § 22 regulaminu pracy Rady Powiatu postulat zaopiniowania uchwał przez komisje Rady nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, a więc brak takiego zaopiniowania nie dyskwalifikuje podjętych przez Radę uchwał. Ponadto § 22 przewiduje opinie właściwej komisji. Jeżeli w zakresie działania żadnej komisji nie przewidziano rozpatrzenia przedmiotowej problematyki, to prawidłową praktyką jest kierowanie projektu uchwały sporządzonego przez zarząd bezpośrednio pod obrady Rady. Istotne jest także to, że skarżącemu zagwarantowano prawo wypowiedzenia się na sesji Rady

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji jest zgodny z prawem, zaś skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach i na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku, którym oddalono skargę, NSA na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 300 ze zm.) zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.