Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 214/18 oddalił skargę Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., znak [...]w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 126 kpa, ustalił koszty postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji Dąbrowa Górnicza - Strzemieszyce Płn., położonej w km 68,860 linii kolejowej nr 62 Tunel - Sosnowiec na kwotę 7.380 zł i zobowiązał Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej (reprezentującego Skarb Państwa) do ich uiszczenia na wskazany rachunek bankowy, w terminie 30 dni.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w terminie Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r.
Organ wskazał, że Śląski WINB postanowieniem z [...] września 2016 r., nr [...], w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji Dąbrowa Górnicza - Strzemieszyce Płn., położonej w 68,860 km linii kolejowej nr 62 Tunel - Sosnowiec, na działce nr [...]obręb Strzemieszyce, na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), nałożył na Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej obowiązek przedłożenia, w terminie do 18 listopada 2016 r., oceny stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego.
Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2016 r., znak: [...], uchylił ww. postanowienie w części wyznaczającej termin wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do 31 grudnia 2016 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Z uwagi na niewykonanie nałożonego obowiązku Śląski WINB pismem z 24 kwietnia 2017 r. poinformował zobowiązanego o przystąpieniu do stosowania art. 81 c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, tj. zlecenia wykonania oceny stanu technicznego na koszt osoby zobowiązanej do jej dostarczenia. Wykonanie oceny stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych zlecone zostało oferentowi, który zaproponował najniższe wynagrodzenie, tj. Ośrodkowi Szkolenia i Rzeczoznawstwa Oddziału Katowickiego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Ośrodek ten w dniu 31 lipca 2017 r. przedstawił opracowanie pn. Opinia budowlana dotycząca stanu technicznego i stateczności kładki dla pieszych na stacji Dąbrowa Górnicza - Strzemieszyce Płn. oraz fakturę VAT nr [...] na kwotę 7.380 zł.
W związku z powyższym GINB stwierdził, że działania Śląskiego WINB związane ze zleceniem wykonania oceny technicznej przedmiotowej kładki dla pieszych na koszt zobowiązanego mieszczą się w zakresie dyspozycji art. 81 c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, który dopuszcza - w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz - możliwość zlecenia wykonania tych ocen lub ekspertyz albo wykonania dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej nie przedstawił w wyznaczonym terminie żądanej oceny. Powyższe uprawniało więc do zastosowania ww. przepisu i w konsekwencji ustalenia kosztów postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 264 § 1 kpa jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia.
GINB zauważył przy tym, że Śląski WINB decyzją z [...] września 2017 r., nr [...], nakazał Prezydentowi Miasta Dąbrowy Górniczej (reprezentującemu Skarb Państwa wykonanie określonych czynności i robót budowlanych w celu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego spornej kładki dla pieszych. A zatem zdaniem GINB weryfikowane postanowienie z [...] września 2017 r., nr [...] zawiera wszystkie elementy wymagane w art. 264 § 1 kpa.
Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w zażaleniu GINB wyjaśnił, że postanowienie Śląskiego WINB z [...] września 2016 r., nr [...] nie podlega weryfikacji w niniejszym postępowaniu. Postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i wywołuje skutki prawne w zakresie nałożonego nim obowiązku. Ponadto bez znaczenia dla jego wymagalności pozostaje fakt zaskarżenia utrzymującego go co do meritum w mocy postanowienia GINB z [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie GINB Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej niewykonując w wyznaczonym terminie nałożonego na niego obowiązku przyjął na siebie ryzyko, że obowiązek ten zostanie zrealizowany na jego koszt przez inny podmiot.
Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., wniósł Skarb Państwa – Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z [...] października 2018 r. oddalił złożoną skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W ocenie Sądu z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był upoważniony do wydania postanowienia z [...] września 2017 r., nr [...], na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 126 kpa, ustalającego wysokość kosztów postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych, bowiem skarżący nie wykonał obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego, a ocena taka została sporządzona przez inny podmiot. A zatem koszt tej oceny obowiązany jest ponieść skarżący.
Sąd stwierdził również, że wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 264 § 1 kpa w zw. z art. 81c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że adresatem obowiązku zapłaty kosztów postępowania jest skarżący w sytuacji, gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia. Zdaniem Sądu kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej pozostaje poza sądową kontrolą w ramach rozpoznania niniejszej skargi. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta w ostatecznym postanowieniu Śląskiego WINB z [...] września 2016 r., nr [...], które pozostaje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 78/17 oddalił bowiem skargę Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., znak: [...], utrzymujące co do zasady w mocy powyższe postanowienie Śląskiego WINB z [...] września 2016 r. W wyroku tym Sąd stwierdził, że Śląski WINB prawidłowo nałożył na Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej jako właściciela działki nr [...]w Dąbrowie Górniczej, na której znajduje się sporna kładka, obowiązek dostarczenia w określonym terminie oceny stanu technicznego tej kładki.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd podzielił przy tym ocenę prawną w nim wyrażoną i zgodził się z organami orzekającymi, że w niniejszej sprawie wystąpiła konieczność zastosowania art. 264 § 1 kpa i ustalenia kosztów postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki w kwocie 7.380 zł i zobowiązania Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej do ich uiszczenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarb Państwa - Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza, zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "ppsa", w zw. z art. 264 § 1 kpa, poprzez przyjęcie, że:
- - zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem,
- - wystąpiła konieczność zastosowania art. 264 § 1 kpa i ustalenia kosztów postepowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki w kwocie 7.380 zł i zobowiązania Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej do ich uiszczenia,
- - koszty sporządzenia oceny stanu technicznego kładki ponosi skarżący,
- - poza sądową kontrolą w ramach rozpoznania skargi pozostaje kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej, w sytuacji, gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki dla pieszych nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia, jak też w sytuacji gdy sentencja postanowienia nakładającego obowiązek wbrew ustawowym wymogom nie zawiera oznaczenia strony umożliwiającego jednoznaczną identyfikację adresata obowiązku oraz w sytuacji gdy przedwczesne było wydawanie przez organy postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 124 § 1 kpa, poprzez przyjęcie:
- - w powołaniu na wcześniejsze orzeczenia sądów, że oznaczenie Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej jako adresata nałożonego obowiązku w postanowieniach organów stanowiło jedynie niedokładność,
- - że poza sądową kontrolą w ramach rozpoznania skargi pozostaje kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej podczas gdy, z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki dla pieszych nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia oraz podczas gdy sentencja postanowienia nakładającego obowiązek wbrew ustawowym wymogom nie zawiera oznaczenia strony umożliwiającego jednoznaczną identyfikację adresata obowiązku;
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 264 § 1 kpa w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowane, poprzez przyjęcie, że:
- - adresatem obowiązku zapłaty kosztów postępowania jest skarżący, w sytuacji gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia,
- - w powołaniu na wcześniejsze orzeczenie sądu, że pomimo wadliwie zastosowanej podstawy prawnej, gdyż w przedmiotowej sprawie podstawą prawną nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki powinien być art. 62 ust. 3, a nie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, nie doszło do naruszeń prawa materialnego czy procesowego, w sytuacji gdy w sprawie nie została wydana decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane w związku z czym organ nie mógł wydać też postanowienia w trybie art. 62 ust. 3 ww. ustawy, niezależnie od braku możliwości jego wydania na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane;
- d) art. 141 § 4 ppsa, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zupełny brak wyjaśnienia przyczyny odmowy uwzględnienia zarzutu skarżącego co do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 264 § 1 kpa w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a jedynie powoływanie i cytowanie przez WSA wcześniejszych orzeczeń sądowych;
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, w powołaniu na wcześniejsze orzeczenie sądu, że pomimo wadliwie zastosowanej podstawy prawnej, gdyż podstawą prawną postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki powinien być art. 62 ust. 3, a nie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, nie doszło do naruszeń prawa materialnego czy procesowego, w sytuacji gdy w sprawie nie została wydana decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane w związku z czym organ nie mógł wydać też postanowienia w trybie art. 62 ust. 3 ww. ustawy, niezależnie od braku możliwości jego wydania na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 264 § 1 i art. 124 § 1 kpa sprowadzający się do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a adresatem obowiązku zapłaty kosztów postępowania jest skarżący, w sytuacji gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki nie wynika jednoznacznie, że to skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że przedmiotem postepowania w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]września 2017 r., nr [...], którym ustalono na podstawie art. 264 § 1 kpa koszty postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji Dąbrowa Górnicza - Strzemieszyce Płn. i zobowiązano Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej (reprezentującego Skarb Państwa) do ich uiszczenia. Postanowienia te zostały wydane w związku z nieprzedłożeniem przez skarżącego oceny stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych.
Obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego spornej kładki został nałożony na skarżącego odrębnym postanowieniem, analizowanym w administracyjnym toku instancji w odrębnej sprawie administracyjnej. To w tej sprawie rozstrzygnięta i przesadzona została ostatecznie i prawomocnie kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej. Śląski WINB postanowieniem z 7 września 2016 r., nr 80/16, na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, nałożył bowiem na Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej obowiązek przedłożenia w określonym terminie oceny stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 25 października 2016 r., uchylił ww. postanowienie w zakresie terminu, a w pozostałej części utrzymał je w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 78/17 oddalił skargę Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2018 r., sygn.. akt II OSK 602/18 oddalił skargę kasacyjną Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej od ww. wyroku. W wyroku tym NSA wskazał, że wprawdzie prawidłowe oznaczenie strony zobowiązanej do przedłożenia oceny technicznej przedmiotowego obiektu budowlanego powinno polegać na sprecyzowaniu, że adresatem postanowienia jest Skarb Państwa – Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej, jako właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. 448/23 w Dąbrowie Górniczej, to jednak mając na uwadze całą treść decyzji wydanych w obu instancjach, należało przyjąć, że nieprawidłowe wskazanie w sentencji postanowienia tylko "Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej" nie stanowiło naruszenia przepisu postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
NSA zauważył, że w uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wyraźnie stwierdził, że obowiązek przedłożenia oceny technicznej nałożony został na aktualnego właściciela działki nr [...], mianowicie Skarb Państwa – Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej, z kolei organ drugiej instancji zaznaczył, że adresatem spornego obowiązku jest "Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej reprezentujący Skarb Państwa". Tak więc w powyższym wyroku NSA przesądził, że rozstrzygnięcie organu powiatowego zawarte w postanowieniu z [...] września 2016 r. dotyczy Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej, jako organu reprezentującego Skarb Państwa, ze względu na tytuł własności ujawniony w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Z kolei wyrok ten z mocy art. 170 ppsa wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie słusznie stwierdził, że kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej pozostaje poza sądową kontrolą w ramach rozpoznania niniejszej skargi. Z kolei przesądzenie w prawomocnym wyroku prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania oceny technicznej spornej kładki powoduje, że prawidłowo kosztami sporządzenia oceny stanu technicznego kładki obciążono skarżącego – Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej (reprezentującego Skarb Państwa). Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie wykonał obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki, a skoro ocena taka została sporządzona przez inny podmiot, to koszty tej oceny zobowiązany jest ponieść skarżący. To skarżący jako aktualny właściciel działki nr [...], na której znajduje się sporna kładka, niezależnie od trwających postępowań w przedmiocie komunalizacji, zobowiązany jest utrzymywać przedmiotowy obiekt budowlany w odpowiednim stanie technicznym.
Powyższe powoduje, że Śląski WINB był uprawniony do wydania na podstawie art. 264 § 1 kpa kwestionowanego postanowienia z [...] września 2017 r., nr [...]. Przy czym skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 264 § 1 kpa, jak też wysokości ustalonych kosztów postępowania.
Za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pomimo wadliwie zastosowanej podstawy prawnej w postanowieniu o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki -powinien być art. 62 ust. 3, a nie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane - nie doszło do naruszeń prawa materialnego czy procesowego. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu zauważyć należy, że wskazane przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ustalenie wysokości kosztów postępowania, dlatego też Sąd nie mógł ich naruszyć przez ich niewłaściwe zastosowanie. Przepisy powyższe, jak wskazano to w samej skardze kasacyjnej, stanowiły podstawę prawną innego postanowienia, tj. postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki i w trakcie badania prawidłowości wydania tego postanowienia były analizowane.
Prawidłowość zastosowanej podstawy prawnej w postanowieniu Śląskiego WINB z [...] września 2016 r., nr [...]o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki została ostatecznie przesądzona w powołanym już powyżej prawomocnym wyroku NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 602/18. W wyroku tym NSA stwierdził, że skoro z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w postępowaniu trwającym od lipca 2010 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził z urzędu kilka kontroli i oględzin spornej kładki z udziałem stron, to zbędne było dodatkowe nakładanie obowiązku przeprowadzenia kontroli przez właściciela lub zarządcę, stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Powołując się natomiast na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OPS 4/15, NSA wskazał, że art. 62 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, w zakresie przewidzianej w nim możliwości zobowiązania właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego, nie jest unormowaniem samodzielnym, lecz stosowanym w związku z art. 81c ust. 2-4 ww. ustawy.
NSA w wyroku z 19 grudnia 2018 r. uznał, że organ nadzoru budowlanego uprawniony był do zastosowania wyłącznie art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, jako podstawy nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej przedmiotowego obiektu budowlanego, bez uprzedniego podejmowania odrębnej decyzji nakazującej przeprowadzenie kontroli w trybie art. 62 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Z powyższego wynika, że kwestia naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane została już rozstrzygnięta w innym postępowaniu, zakończonym prawomocnym wyrokiem i nie może być ponownie badana w niniejszym postępowaniu dotyczącym ustalenia na podstawie art. 264 § 1 kpa wysokości kosztów postępowania.
Przedstawiona powyżej argumentacja powoduje, że za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, zwłaszcza, że skarżący zarzuca niedokładne wyjaśnienie przyczyny odmowy uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 264 § 1 kpa w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który to przepis Prawa budowlanego, jak wskazano powyżej, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 ppsa, zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast analiza uzasadnienia umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.