Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 741/15 oddalił skargę E. B. i M. B. (dalej skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 14 lipca 2015 r., nr... utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 16 czerwca 2015 nr,... o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z 14 marca 2003 r., numer... wyrażającej zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia na działce o numerze... i powierzchni wynoszącej 1,52 hektara położonej w miejscowości R. oraz działkach o numerze... – powierzchni wynoszącej 0,20 hektara oraz... – i powierzchni wynoszącej 0,18 hektara położonych w miejscowości R., gmina B., które stanowiły własność S. i T. D. W wyroku tym Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji o braku interesu prawnego skarżącego.
Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej Kpa),
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz., 764 ze zm.) oraz § 271 ust. 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 Ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 Ppsa. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na treść zarzutów skargi kasacyjnej, wymyka się ona spod kontroli instancyjnej. Pierwszy, a zarazem kluczowy zarzut naruszenia prawa procesowego, jest w ogóle błędnie skonstruowany ponieważ wskazuje jako przepis prawa procesowego art. 28 Kpa, który to przepis ma charakter materialnoprawny. Stanowi on, że "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Naruszenia tego przepisu można wywieść tylko łącznie z regulacją zawartą w ustawach materialnoprawnych. Zarzucanie jego naruszenia jako przepisu postępowania bez powiązania z przepisem materialnoprawnym jest całkowitym nieporozumieniem.
Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego nie dotyczą w ogóle istoty sprawy. Nie sposób bowiem mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 3 ust. 2 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia określającego minimalną normę obszarową oraz regulującego kwestie wznoszenia budynków § 271 ust. 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro przepisy ten nie był w ogóle stosowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym oceny legalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wydanego na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wobec tego, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku