Uzasadnienie
II OSK 173/09 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 804/08 po rozpoznaniu skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2008 r. o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego żądającego stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji budowy drogi gminnej – skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku podano, że rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji zostało umotywowane tym, że organ orzekający nie dopatrzył się zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 (1 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że kwestionowana decyzja jest powiązana z wcześniejszymi orzeczeniami i musi je uwzględniać, jest orzeczeniem wydawanym na pewnych określonych precyzyjnie warunkach obligatoryjnych i fakultatywnych, jak też spełnia je wszystkie, zarówno co do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak też wypełnienia szczegółowych wymagań.
Przedsięwzięcie prawidłowo zakwalifikowano jako takie, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może stać się wymagany, jednakże właściwe w tym względzie organy, to jest Starosta Powiatu oraz Inspektor Sanitarny wypowiedziały się w ten sposób, że w ich ocenie inwestycja nie wymaga raportu, w wyniku czego zostało wydane postanowienie o odstąpieniu od wymagalności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które nie zostało zaskarżone.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. D. zarzucając naruszenie art. 156 (1 pkt 2 in fine w zw. z art. 157 (1 kpa oraz art. 7 i 77 kpa a także art. 51 ust. 2 i art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącego w szczególności nie uwzględniono, że przedmiotowa inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływała na jego nieruchomość przylegającą do projektowanej drogi gminnej, bowiem jezdnia i zjazd z drogi krajowej na tę drogę lokalizuje się tuż przy granicy działki skarżącego. Niewłaściwie w tym zakresie zadecydowano o odstąpieniu od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną. Sąd podkreślił, że bada legalność zaskarżonej decyzji a nie ocenia jej pod kątem słuszności czy też celowości, względnie zasad współżycia społecznego. Zauważył także, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych /art. 16 (1 kpa/, wykładnia przesłanek określonych w art. 156 (1 kpa musi więc mieć charakter ścieśniający. Dla stwierdzenia nieważności niezbędne jest ustalenie, że decyzja w sposób nie budzący wątpliwości jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 (1 kpa. Prawidłowe w tym względzie jest zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium.
Skarżący pierwotnie podnosił, że kwestionowana decyzja nie została zaopiniowana przez Dyrekcję Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, podczas gdy wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia w sprawie zostały dokonane. Również zarzuty dotyczące odstąpienia od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska nie mogły być w ocenie Sądu uwzględnione, bowiem orzeczenie w tym zakresie nie nosi cechy wady kwalifikowanej, zwłaszcza gdy chodzi o inwestycję, co do której raport ten jest fakultatywny, a inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko skarżącego, iż postanowienia dotyczące warunków wykorzystania terenu nie zostały określone w sposób dostateczny, mogło stanowić podstawę do wniesienia odwołania od decyzji, a nie wniosku o stwierdzenie nieważności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. D. zastąpiony przez adwokata, zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania - ppsa, mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 (1 i 135 ppsa wobec niewłaściwej oceny kwestii odstąpienia od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, 2/ naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 156 (1 pkt 2 in fine w zw. z art. 157 (1 kpa, wobec oddalenia skargi na decyzję, która pozostawia w obrocie prawnym decyzję dotkniętą wadą nieważności.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż sprawa nie została należycie rozpatrzona i oceniona, zwłaszcza w sytuacji, gdy położenie działki skarżącego przy przedmiotowej drodze wiąże się z poważnymi uciążliwościami.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Sąd, że postanowienie orzekające o odstąpieniu od sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej drogi gminnej jest w ocenie strony wadliwe. Należy mieć na uwadze, że sprawa niniejsza dotyczy orzeczenia wydanego w postępowaniu nieważnościowym odnoszącym się do decyzji wydanej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji budowy drogi gminnej, zaś postanowienie wydane w kwestii raportu o oddziaływaniu na środowisko podlegało zaskarżeniu w odrębnym postępowaniu jak też mogło być oceniane w postępowaniu nieważnościowym. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w sytuacji, gdy postanowienie to nie zostało we właściwym trybie zakwestionowane. Poza tym eksponowane w skardze kasacyjnej okoliczności faktyczne dotyczące miejsca usytuowania działki skarżącego przy przedmiotowej drodze gminnej nie mają istotnego wpływu na ocenę zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 (1 kpa.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.