Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 56/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi A. Sz. na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, dalej także: "PINB" lub "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie", w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych, znak: [...], zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki do wydania w terminie 1 miesiąca aktu w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych znak: [...] (pkt I); stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie- Powiat Grodzki grzywnę w kwocie 2000,00 (dwa tysiące złotych) (pkt III); oddalił wniosek o przyznanie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki na rzecz skarżącej A. Sz. sumy pieniężnej (IV.); zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki na rzecz skarżącej A. Sz. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania (V).
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że A. Sz. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Postępowanie dotyczy prawidłowego wykonania robót budowlanych związanych z przebudową przewodów kominowych wentylacyjnych i spalinowych w budynku mieszkalnym numer 3 przy ulicy M. w Krakowie, prowadzoną do znaku: [...].
Skarżąca zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na przebieg postępowania, w tym występującą w sprawie bezczynność oraz przewlekłość, tj.:
- 1. art. 7, art. 8 oraz art. 12 K.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób opieszały, przewlekły i nieefektywny, nieprowadzący do rozstrzygnięcia sprawy,
- 2. art. 35 § 1 w zw. z art. 36 § 1 K.p.a. poprzez nieinformowanie skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowych terminów załatwienia sprawy.
Na podstawie art. 149 § 1, 1a oraz 2 P.p.s.a. skarżąca wniosła o:
- 1) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie administracyjnej ma miejsce bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie;
- 2) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie administracyjnej bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie w terminie 1 miesiąca od dnia wyroku w niniejszej sprawie,
- 4) przyznanie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej w wysokości 24.657,95 zł,
- 5) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki wniósł o oddalenie skargi.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za uzasadnioną.
Sąd wskazał, że poddane ocenie postępowanie toczy się ponownie przed organem I instancji w następstwie decyzji MWINB w Krakowie nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] uchylającej w całości decyzję PINB w Krakowie nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W motywach uzasadnienia decyzji stwierdzono, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien przeprowadzić oględziny w całym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul M. 3 w Krakowie oraz zgromadzić materiał dowodowy, który wyjaśni istotne dla sprawy okoliczności opisane w decyzji, bowiem nie wiadomo, czy wykonane roboty były zgodne z projektem budowlanym i sztuką budowlaną. Sprawa przed organem I instancji prowadzona jest już po raz trzeci. Pomimo tego, przez kilka miesięcy od otrzymania akt administracyjnych nie przeprowadzono żadnej czynności w sprawie.
Jak wynika z adnotacji na dzienniku podawczym urzędu, pełne akta administracyjne zwrócono po wydaniu decyzji kasacyjnej w dniu 11 kwietnia 2019 r. Od 12 kwietnia 2019 r. do 24 września 2019 r. organ nie podejmował żadnej czynności. W ocenie Sądu, ten ponad 5 miesięczny okres całkowitej bezczynności w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, jakimi są dotychczas stwierdzana (przez organ odwoławczy i sądy administracyjne obu instancji) bezczynność i przewlekłość postępowania, sygnalizowany przez skarżącą stan zagrożenia życia i zdrowia osób zamieszkałych w kontrolowanym budynku, jasne wytyczne organu II instancji, co do dalszego postępowania oraz świadomość kolejnego rozpatrywania tej samej sprawy po jej uchyleniu przez organ II instancji – uznać należy za rażące naruszenie prawa.
Sąd stwierdził, że zamiast konkretnego i sprawnego procedowania organ wydał w dniu [...] września 2019 r. postanowienie o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczył nowy termin rozpoznania sprawy na dzień 31 stycznia 2020 r., uzasadniając to koniecznością zebrania materiału dowodowego. Już w piśmie z dnia 4 września 2019 r. skarżąca wniosła o ekspertyzę techniczną, ale nie zlecono przeprowadzenia takiej ekspertyzy w rozsądnym terminie, lecz dopiero postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r. Jednocześnie wyznaczono Wspólnocie Mieszkaniowej znacznie długi termin na przedłożenie żądanego dokumentu do dnia 30 czerwca 2020 r., co opóźnia rozpoznanie merytoryczne sprawy. Nie wiadomo czy taka ekspertyza wpłynęła do organu. Organ, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r., zawiadomił strony, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie i wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 31 sierpnia 2020 r.
WSA wskazał, że upatruje bezczynności i przewlekłości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w wielomiesięcznej zwłoce na podjęcie czynności w sprawie, następnie przeprowadzanie ich przewlekle nie licząc się z interesem strony i sytuacją mieszkańców nieruchomości. PINB przeprowadzał wymagane oględziny w zbyt dużych odstępach czasu (8 października, 3 grudnia i 19 grudnia 2019 r.) co uzasadnia ocenę, że podejmował czynności mało efektywnie.
Biorąc pod uwagę wszystkie naprowadzone dotychczas okoliczności, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała bezczynność oraz przewlekłość postępowania i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa.
Powołując poglądy prezentowane w doktrynie i orzecznictwie dotyczące "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd w taki właśnie sposób zakwalifikował działania organu w niniejszej sprawie. Postępowanie od początku nie było zorganizowane przez organ z dochowaniem należytej staranności, tak by zakończyło się w rozsądnym terminie, co wynika również bezpośrednio z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 czerwca 2017 r II SAB/Kr 92/17 i uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r II OSK 2557/17. Stan taki trwa nadal po wydaniu przez organ II [...].7721.435.2018.APAB i w pełni uzasadnia zastosowanie przez Sąd środków, o których mowa w art. 149 § 1, § 1a, i § 2 P.p.s.a.
Sąd wskazał, że skarżąca żądała przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości 24.657,95 zł. Kwota, której może żądać strona skarżąca, to kwota dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a, jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. Wybór środka (grzywna lub suma pieniężna) należy do sądu i powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu.
W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wystarczającym środkiem represyjnym i prewencyjnym będzie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł, jak w punkcie III wyroku. Sąd miał na uwadze, że postępowanie przed PINB w Krakowie po zwrocie akt toczyło się opieszale, lecz postępowanie dowodowe prowadzone przez organ zmierza ku zakończeniu. Cel skargi zostanie osiągnięty poprzez stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł, której wysokość Sąd uznał za odpowiednią do ustalonego stanu sprawy.
O kosztach Sąd orzekł w pkt. V wyroku na zasadzie art. 200 P.p.s.a. Wskazał, że na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 ze zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej Dz. U. z 2019 r. poz. 1000).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki. Wyrok zaskarżył w zakresie punktu I, II. III, V i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 151 P.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu pomimo, iż w niniejszej sprawie skargę należało oddalić;
- 2. art. 149 § 1 pkt 1) P.p.s.a. polegające na zobowiązaniu skarżącego do wydania w terminie 1 miesiąca aktu w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych, znak: [...], w sytuacji gdy nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania;
- 3. art. 149 § 1 pkt 3) P.p.s.a. polegające na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, w sytuacji gdy nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania;
- 4. art. 149 § 1a P.p.s.a. polegające na stwierdzeniu, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania;
- 5. art. 149 § 2 P.p.s.a, polegające na wymierzeniu skarżącemu grzywny w kwocie 2000,00 zł, w sytuacji gdy nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania;
- 6. art. 3 § 1 P.p.s.a. polegające na nie dokonaniu kontroli działalności administracji publicznej;
- 7. art. 200 P.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu i zasądzeniu na rzecz strony przeciwnej od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w sytuacji gdy nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania, bowiem skarga w niniejszej sprawie winna zostać oddalona.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Ponadto zrzekł się rozprawy.
Nadto, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, a to:
- 1. Raportu NIK z 2018 r.;
- 2. Wydruku z portalu dotyczącego naboru nowych pracowników, na okoliczność wykazania, iż na czas trwania postępowania w przedmiotowej sprawie miały wpływ ogromne braki kadrowe oraz duża fluktuację zatrudnienia u skarżącego, jak również, na okoliczność wykazania, iż środki zapewnione w planie finansowym skarżącego są niewystarczające do zapewnienia sprawnej realizacji zadań nałożonych na skarżącego w prawie budowlanym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. Sz. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz oddalenie wniosku o dopuszczenie uzupełniającego dowodu. Nadto, zażądała zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uwagi na to, że strony zrzekły się rozprawy, zachodziła podstawa z art. 182 § 2 P.p.s.a., do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. polegającego na niedokonaniu kontroli działalności administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
WSA w Krakowie rozpoznał skargę A. Sz. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w Krakowie i wydał w tej sprawie wyrok. Dokonał zatem kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 1 P.p.s.a. Czym innym jest ewentualna nieprawidłowość tej kontroli, która jednak nie oznacza naruszenia ustrojowo-procesowej dyspozycji art. 3 § 1 P.p.s.a.
Skuteczność zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. polegającego na jego niezastosowaniu pomimo, że zdaniem wnoszącego kasację organu, należało skargę oddalić, jest uwarunkowana skutecznością zarzutów wprost odnoszących się do stwierdzenia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a także zastosowania przepisów przewidzianych na wypadek ustalenia przez sąd administracyjny, że zaistniały te przejawy braku aktywności organu.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie, ze PINB dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Jest oczywiste, że od daty zwrotu do PINB w Krakowie akt administracyjnych w dniu 11 kwietnia 2019 r. do daty rozpoznania skargi i wydania zaskarżonego wyroku w dniu 19 sierpnia 2020 r. upłynęły terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 § 3 K.p.a.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem, według którego, w okolicznościach konkretnej sprawy, sam upływ terminu może nie oznaczać stanu kwalifikowanego jako bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Rozpoznając skargę na bezczynność i przewlekłość organu nie można pomijać dyspozycji art. 35 § 5 K.p.a., zgodnie z którą, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
To zatem, czy do przekroczenia terminu doszło z przyczyn niezależnych od organu, ma istotne znaczenie dla stwierdzenia bezczynności.
Okoliczności dotyczące realnej możliwości działań organu i realnej możliwości zakończenia postępowania, przy zachowaniu reguł odnoszących się do postępowania wyjaśniającego, podlegają ocenie w każdej indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Podobnie, indywidualnej ocenie podlega zaangażowanie organu polegające na zapoznaniu się z zebranym materiałem wyjaśniającym, analizie tego materiału, rozważeniu twierdzeń stron, pojawiającej się w określonej fazie postępowania ewentualnej potrzebie uzupełniania materiału dowodowego. Należy także brać pod uwagę to, jaki jest stopień skomplikowania występującej w sprawie problematyki prawnej. Z tych powodów przewidziana została, poprzez unormowanie art. 36 § 1 K.p.a., instytucja przedłużenia terminu załatwienia sprawy.
Rozważając możliwości działań organu oraz realne możliwości zakończenia postepowania nie można pomijać trudności etatowych, na które powołuje się wnoszący kasację PINB w Krakowie, przedkładając dowody w postaci: "Wystąpienia pokontrolnego" sporządzonego przez Najwyższą Izbę Kontroli – Delegaturę w Krakowie, pod nr LKR.410.022.02.2018 oraz wydruków z "Ogłoszeń o naborach na stanowiska inspektora nadzoru budowlanego w latach 2017-2020", z adnotacjami o wynikach naborów i odejściu z pracy w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. 8 inspektorów nadzoru budowlanego.
Co prawda można odnotować, że formalnie "Wystąpienie" nie dotyczy okresu objętego niniejsza sprawą, ale okresu od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r., można jednak zgodzić się z organem, że zjawisko braku pełnej obsady personalnej niewątpliwie odnosi się także do okresu objętego niniejszym postępowaniem.
Okoliczności te nie mogą jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, przesądzać o wykluczeniu zaistnienia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.
Po pierwsze, organy administracji publicznej nie mogą nie brać odpowiedzialności za organizację pracy urzędów przy pomocy których wykonują swoje zadania. Dotyczy to także obsady etatowej tych urzędów.
Po drugie, trudności w funkcjonowaniu urzędów wynikłe z przejściowych lub nawet permanentnych braków w obsadzie etatowej mogą co najwyżej wpływać na stopień "sankcji" przewidzianych w przypadkach bezczynności i przewlekłości.
Po trzecie, pamiętając o pożądanym w działalności organów państwa sposobie załatwiania spraw według kolejności wpływu, nie można ignorować konieczności szybszego załatwiania spraw związanych z ewentualnym zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi.
Po czwarte, zjawiskiem, które ocenić bardzo krytycznie jest "recydywa bezczynności i przewlekłości", a więc niezałatwianie w wymaganych terminach spraw, co do których zapadły już prawomocne wyroki sądów administracyjnych, stwierdzające wystąpienie bezczynności przewlekłości w poprzednich okresach.
Zaskarżony wyrok uwzględnia w pełnym zakresie wszystkie wskazane postulaty. Niewątpliwe jest wystąpienie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postepowania, co Sąd pierwszej instancji wykazał w szczegółowym opisie podejmowanych czynności oraz trafnie oceniając terminowość (czy też raczej nieterminowość) ich podejmowania. Wskazał na zaistniałe konkretne okoliczności, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 92/17 i wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2557/17, którymi stwierdzono bezczynność i przewlekłość PINB w sprawie wentylacji w zamieszkałym przez skarżącą lokalu numer 30 w budynku mieszkalnym numer 3 przy ulicy M. w Krakowie.
Sąd pierwszej instancji, nawiązując do ocen wyrażonych w poprzednich wyrokach oraz przedstawiając własne oceny trafnie uznał, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały charakter rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie jednak oddalił wniosek skarżącej o zasądzenie od organu sumy pieniężnej, której wysokość wskazana w skardze wynosić miała 24657,95 zł. Sąd pierwszej instancji wymierzył organowi grzywnę w kwocie 2000 zł, a więc w dolnych granicach przewidzianych w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. Orzeczenia zawarte w wyroku uwzględniają zatem indywidualne okoliczności niniejszej sprawy oraz treść i cel norm prawnych w zakresie bezczynności i przewlekłego działania organów administracji publicznej.
W konsekwencji, nie są więc zasadne także zarzuty naruszenia art. 149 § 1a P.p.s.a., art. 149 § 2 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. W rezultacie nie można także mówić o niewłaściwym zastosowaniu art. 200 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).