Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2315/11 oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie m.in. art. 66 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), nakazał przedsiębiorstwu P. S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K., jako właścicielowi kładki dla pieszych usytuowanej na trzech działkach nr [...] nad torami linii kolejowej nr 140 na stacji PKP Nędza, usunięcie szeregu nieprawidłowości, stosownie do zaleceń zawartych w ocenie technicznej, w terminie do 30 listopada 2011 r. oraz zakazał użytkowania kładki do czasu usunięcia nieprawidłowości.
P. S.A. w W. wniosła odwołanie od tej decyzji domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Stwierdziła w nim, że "nie wiadomo, na jakiej podstawie" organ ten ustalił, że przysługuje jej własność nieruchomości. Zaznaczyła, że właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa oraz że nie wydano w stosunku do niej decyzji "o ustanowieniu zarządu nieruchomością, a podmiotem uprawnionym do nabycia prawa własności nieruchomości mogła też być Gmina N.".
Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do potrzeby zastosowania w tej sprawie art. 66 ustawy-Prawo budowlane, powołał się również na art. 21 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), z którego, jego zdaniem, wynika, że w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, prawa właścicielskie wykonuje użytkownik wieczysty. Zwrócił jednocześnie uwagę, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie wskazują, aby kładka stanowiła odrębny od gruntu przedmiot własności.
P. S.A. z siedzibą w W. złożyły skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu organów oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem.
P. S.A. w W., reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosły skargę kasacyjną od wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Pełnomocnik, powołując się na art. 174 ust. 1 i 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie art. 134 P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2, 3, 4 i 4a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe, poprzez ich pominięcie przy rozstrzyganiu skargi i uznanie, że podstawą wydania decyzji był art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, podczas gdy kładka wchodzi w skład infrastruktury kolejowej oddanej z mocy ustawy w zarząd PKP Polskich Linii Kolejowych S.A., która tym samym odpowiada za jej stan techniczny i powinna być stroną postępowania w sprawie. W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.
P. S.A. z siedzibą w W. w piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2013 r. cofnęły skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, a należy to do czynności dyspozycyjnych strony, wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten z mocy art. 193 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną może nią rozporządzać po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu.
Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego jedynie w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – nie publ.).
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Skoro konsekwencją cofnięcia skargi kasacyjnej jest rezygnacja strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.
O zwrocie całego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł Naczelny Sąd Administracyjny orzekł z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.