Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt II SA/Kr 59/14 z 16 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA) odrzucił skargę A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z 26 lipca 2013 r., nr XXIX/318/2013 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości K. w Gminie Maków Podhalański.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Rada Miejska w Makowie Podhalańskim w dniu 26 lipca 2013 r. podjęła uchwałę Nr XXIX/318/2013 w sprawie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości K. w Gminie Maków Podhalański.
W dniu 9 września 2013 r. A. S. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 20 listopada 2013 r. Rada Miejska w Makowie Podhalańskim podjęła uchwałę, w której rozpoznała negatywnie wezwanie A. S. do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała została doręczona wyżej wymienionemu w dniu 4 grudnia 2013 r.
W dniu 3 stycznia 2014 r. do WSA w Krakowie, za pośrednictwem organu, wpłynęła skarga na uchwałę Nr XXIX/318/2013 w sprawie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w miejscowości K. w Gminie Maków Podhalański.
W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Makowa Podhalańskiego wniósł o oddalenie skargi.
Wskazując na powyższe Sąd I instancji stwierdził, że skarżący otrzymał odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 60 dni od daty wezwania do usunięcia naruszenia, więc termin do złożenia przez niego skargi wynosił 60 dni, a jego początkiem jest data wpływu wezwania do organu właściwego, czyli 9 września 2013 r. Termin 60-dniowy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał zatem w dniu 8 listopada 2013 r. Zdaniem tegoż Sądu oznacza to, że skarżący wniósł skargę z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Skargą kasacyjną A. S. zaskarżono postanowienie Sądu I instancji w całości i zarzucono mu:
W granicach wskazanych w art. 174 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej P.p.s.a naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu co skutkuje odrzuceniem skargi pomimo tego, iż skarga została wniesiona w terminie, naruszenie art. 53 § 2 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez nieprawidłowe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bo jako podstawa liczenia terminu stała się podstawą odrzucenia skargi, naruszenie art. 102a ustawy o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - u.s.g. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez jego niezastosowanie i uwzględnienie art. 53 § 2 i 3 oraz 53 § 2 P.p.s.a jako prawnej podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, naruszenie art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez nieprawidłowe zastosowanie i wykładnie polegające na pominięciu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminu załatwiania spraw przy obliczaniu terminów do wniesienia skargi, naruszenie 53 § 1 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięciu, iż termin do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy należy liczyć od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaskarżając powyższy wyrok strona skarżąca wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.
rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podkreśla, że nie istnieje instytucja maksymalnego terminu do wniesienia skargi i nigdzie ustawa nie stwierdza, że termin ten nie może być dłuższy niż 60 dni, a data doręczenia odpowiedzi jest rozstrzygająca, bo jak stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a. termin 60-dniowy ma zastosowanie wyłącznie wtedy "jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie". Nie ma tu dodatkowego określenia "w terminie". A zatem, zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda, jeżeli organ udzielił odpowiedzi to powołanego przepisu się nie stosuje. Jeżeli organ odpowiedzi udzielił to termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od doręczenia odpowiedzi. Zdaniem strony termin 60-dniowy ma charakter subsydiarny wobec terminu 30-dniowego i można się nim posługiwać tylko jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Jak stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa w dniu 9 września 2013 r., a organ udzielił odpowiedzi w dniu 20 listopada 2013 r. (data doręczenia skarżącemu: 4 grudnia 2013 r.), a zatem już po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W takiej sytuacji skarga do sądu powinna być wniesiona w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania.
Argumenty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły być uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, zgodnie z którym z analizy art. 53 § 2 wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin 60 dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin 30 dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin 60 dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Tak rozumiany przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do wnoszenia skargi w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika więc, że organ może, ale nie musi udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem to na stronie skarżącej ciąży obowiązek zadbania o zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że stronę wiąże maksymalnie termin 60 dni do złożenia skargi od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji, gdy nie otrzyma ona odpowiedzi organu na to wezwanie, lub jeśli je otrzyma, ale po terminie 60 dni. Jak to skarżący zauważył, orzecznictwo w sprawie interpretacji tego przepisu jest jednolite i w sposób dostateczny wyjaśniło ewentualne rozbieżności co sposobu liczenia terminów określonych w tym przepisie, natomiast do kompetencji sądów administracyjnych nie należy ocena intencji ustawodawcy w zakresie ustalania przez ten przepis terminu do wniesienia skargi.
Reasumując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegała uchwała Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z 26 lipca 2013 r., nr XXIX/318/2013, a termin do jej wniesienia upływał 8 listopada 2013 r. W związku z tym, że skarga na podlegającą zaskarżeniu do sądu uchwałę z 26 lipca 2013 r. została wniesiona z uchybieniem 60-dniowego terminu, zasadnie została odrzucona przez WSA w Krakowie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują tę kwestię, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).