Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1836/19 akt IV SA/Wa oddalił skargę A. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2019 r. nr [...] r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. potwierdzenia zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy, związanego z prowadzeniem działalności biurowo-usługowej, z uchwałą Rady Gminy Warszawa-Centrum z 10 października 2002 r. nr 2067/LXXXII/2002 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. Juliusza Słowackiego (dalej plan miejscowy).
Sąd I instancji zgodził się z organami, że w niniejszej sprawie zaświadczenie o żądanej treści nie mogło zostać wydane z uwagi na fakt, iż ustalenia planu miejscowego nie dopuszczają faktycznej zmiany użytkowania całego budynku mieszkalnego na budynek usługowy w jednostce o przeznaczeniu podstawowym – zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
- 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
- a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i niezobowiązanie organu do wydania postanowienia, w którym organ orzeka co do istoty sprawy, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej Kpa) poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, dokonanie nieprawidłowej oceny dowodów oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności błędne przyjęcie, że budynek mieszkalny położony przy ul. [...] nie spełnia po przebudowie wymogów prawa budowlanego przewidzianych dla budynków o charakterze usługowo-biurowym;
- b) naruszenie prawa materialnego, tj. § 41 ust. 2 pkt 1 tiret trzeci planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przebudowa wnętrza budynku nie umożliwia zmiany funkcji budynku na usługową.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
- 3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.).
- 3.3. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia wykładni zapisów planu miejscowego. Wprawdzie zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 71a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, dalej Pb) należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kpa), jednak zaświadczenie to nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. W zaświadczeniu organ ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W zaświadczeniu tym organ dokonuje analizy i oceny, czy sposób użytkowania obiektu budowlanego jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu (wyrok NSA z 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11).
- 3.4. W przedmiotowej sprawie taka analiza została dokonana i uznano, że ustalenia planu miejscowego, w szczególności § 41 ust. 2, uniemożliwiają wydanie żądanego zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko w pełni podziela. Istotne znaczenie dla oceny tej kwestii ma to, że ww. zapis planu miejscowego ustala zachowanie istniejącej zabudowy, z dopuszczeniem remontów, przebudowy i rozbudowy budynków mieszkalnych w zakresie zmiany funkcji budynku na usługową, z dopuszczeniem przebudowy wnętrz i elewacji. Takie zdarzenie jednak w odniesieniu do przedmiotowego budynku nie miało miejsca, ponieważ zrealizowana na podstawie projektu z 2015 r. przebudowa, rozbudowa i nadbudowa nie miała na celu zmiany funkcji budynku na usługową. W przypadku prac budowlanych mających na celu zmianę funkcji budynku z mieszkalnej na usługową konieczne jest spełnienie warunków technicznych w szczególności w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla budynków usługowych. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z faktyczną zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego, która nie spowodowała zmiany parametrów budynku według wymagań jakim powinny odpowiadać budynki przeznaczone na cele usługowo-biurowe. Rację ma więc Sąd I instancji stwierdzając, że w świetle § 41 ust. 2 pkt 2 tiret trzeci i § 41 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, przebudowa i rozbudowa w zakresie zmiany funkcji budynku na usługową z dopuszczeniem przebudowy wnętrz i elewacji powinna być przeprowadzona zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, tj. zgodnie z wymogami prawa budowlanego przewidzianymi dla budynków o charakterze usługowo-biurowym. Skarżąca bezzasadnie zarzuca zatem błędną wykładnię § 41 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego.
- 3.5. Sąd I instancji nie naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa, ponieważ organ dysponował treścią planu i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą obiektu budowlanego wynikającą z ustaleń organu nadzoru budowlanego. Był to materiał dowodowy wystarczający dla wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia.
- 3.6. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
- 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.