Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1090/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "SKO") z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
W dniu 19 sierpnia 2015 r. J.K. (dalej: "inwestor") wystąpił do Burmistrza Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji - hali produkcyjno-magazynowej z częścią socjalno-biurową oraz towarzyszącą infrastrukturą na części działki nr geod. [...] w S., gm. K. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla powyższej inwestycji.
Decyzją z dnia [...] września 2016 r., po rozpoznaniu odwołania Spółki, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy K. Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających odmowę wydania zaskarżonej decyzji. Większość uciążliwości wynikających z prowadzonej działalności ograniczy się do terenu objętego wnioskiem, a objęte nim przedsięwzięcie nie wykazuje powiązań z innymi przedsięwzięciami. Teren przeznaczony pod inwestycję jest znacznie oddalony od obszarów chronionych, realizacja inwestycji nie będzie wiązać się z wycinką drzew lub krzewów.
Odnosząc się do kwestii poziomu hałasu emitowanego z planowanej inwestycji SKO stwierdziło, że dokonane przez inwestora w tym zakresie obliczenia są spójne, logiczne i obiektywne, nie zostały również zakwestionowane przez wyspecjalizowane organy w ramach zasięgniętych przez organ I instancji opinii. Ponadto w ocenie SKO samo niezadowolenie właścicieli nieruchomości sąsiednich nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej w rozpoznawanej sprawie.
Rozpoznając skargę Spółki od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym we wniosku inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska.
W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo zakwalifikował inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji, oprócz stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, precyzyjnie wskazuje miejsce realizacji inwestycji objętej wnioskiem. Ponadto decyzje organów I i II instancji zostały prawidłowo uzasadnione. Sąd stwierdził, że to dane zawarte w przedłożonej przez inwestora Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej: "KIP") wyznaczają przedmiot postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ prowadząc takie postępowanie nie może z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w/w KIP i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane we wniosku i KIP.
Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy właścicieli działek sąsiednich. Sąd podzielił ponadto poglądy organów w zakresie lokalizacji inwestycji. Sąd wskazał, że planowana inwestycja nie znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego lokalizacja przedsięwzięcia nie podlegała ocenie zgodności z ustaleniami planu miejscowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając go w całości i zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 ppkt d) i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 ze zm.) (dalej: "u.i.o.ś.") w zw. z art. 7, 8 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez brak nakazania wnioskodawcy realizacji przedsięwzięcia w wariancie postulowanym przez Spółkę, innym niż proponowanym przez wnioskodawcę, w szczególności poprzez zmianę lokalizacji przedsięwzięcia, stworzenie pasa zieleni oraz wybudowania ekranu akustycznego;
- 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi na decyzję SKO z dnia 30 września 2016 r.;
- 4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi na decyzję SKO z dnia 30 września 2016 r. oraz zaakceptowanie ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz.1302 dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
- 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
- 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Oceny, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. zawiera z kolei kryteria, jakie uwzględnić musi właściwy organ przy dokonywaniu oceny, czy konieczne jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 7, 8 oraz 77 § 1 k.p.a. należy wskazać, że właściwe jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie prawidłowości dokonanej przez organy oceny braku podstaw do nakazania inwestorowi obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Sąd prawidłowo ocenił postępowanie organów w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie podzielił pogląd organów, że inwestycja objęta wnioskiem J.K. powinna być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trafnie zauważył przy tym Sąd, że to organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy decyduje o tym, czy konieczne jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji zakwalifikowanej w powyższy sposób.
Sąd słusznie uznał, że w KIP poddano szczegółowej i dogłębnej analizie wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności dotyczy to przedstawionych przez inwestora obliczeń i danych dotyczących emisji hałasu. Informacje te są w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego logiczne i spójne, a podkreślenia wymaga fakt, że organy opiniujące posiadające wiedzę fachową, nie kwestionowali obliczeń przedstawionych przez inwestora w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że to dane zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia konkretyzują przedsięwzięcie objęte wnioskiem i wyznaczają w ten sposób przedmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem. Wobec powyższego niezasadna jest argumentacja skargi kasacyjnej dotycząca niekompletności KIP w zakresie hałasu generowanego przez działalność inwestora poza obszarem wskazanym w KIP (np. przy granicy nieruchomości objętej wnioskiem).
Sąd I instancji słusznie zauważył przy tym, że organ nie może z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w KIP i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w KIP. Z treści tego dokumentu jasno wynika, że hałas generowany przez planowaną działalność inwestora mieścić się będzie w granicach nieruchomości objętej wnioskiem. Zasadnie zatem Sąd stwierdził, że decyzja środowiskowa jedynie formułuje warunki, które powinien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji wskazanego we wniosku przedsięwzięcia i będzie wykonywał objętą wnioskiem działalność. Kwestia ewentualnego ich nieprzestrzegania (a więc prowadzenia działalności w sposób wykraczający poza przedstawione organom parametry) może być przedmiotem ewentualnie odrębnego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. Przepis ten stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z treści wymienionego przepisu wprost wynika, że powyższa regulacja znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy sporządzona została ocena oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej zaś sprawie wydana została decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania takiej oceny. Wobec powyższego zarówno organy, jak i Sąd I instancji słusznie nie wzięły pod uwagę możliwości zastosowania art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. To w decyzji organu pozostaje, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego uzna on za zasadne stwierdzenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dopiero w razie stwierdzenia przez organ takiej potrzeby zastosowanie znajduje art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. Stanowisko skarżącej kasacyjnie jest zatem błędne, ponieważ nie uwzględnia braku przesłanki sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.
Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zarówno organy, jak i Sąd I instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, dokonując szczegółowej oceny przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko. Ustalenia dokonane przez organy nie mogą być podważone przez przedłożone przez Spółkę dowody w postaci opisu pasa dźwiękochłonnego oraz dokumentacji projektowej zawierającej dane dotyczące emisji hałasu.
Zaprezentowane w powyższych dokumentach informacje dotyczą planów inwestycyjnych skarżącej kasacyjnie Spółki, a wyliczenia w zakresie emisji hałasu ograniczają się jedynie do wskazania prognozowanego przez tę Spółkę poziomu emisji hałasu na granicy nieruchomości objętej wnioskiem. Wyliczenie tam wskazane nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do przyjętej metody obliczania parametrów przyjętych do wyliczeń oraz założeń, podczas gdy dane zawarte w KIP oraz uzupełniającej analizie dostarczonej przez inwestora są szczegółowe i dokładne. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w materiale dowodowym nie znajdują się sprzeczne ze sobą dokumenty w zakresie dotyczącym planowanej emisji hałasu dla projektowanego przedsięwzięcia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.