Uzasadnienie
II OSK 1752/10 U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II SA/Gd 415/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi L. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku z dnia [...] maja 2008 r. o podjęciu zawieszonego postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2008 r. postępowania w sprawie zabudowy działki w warunkach art. 48 Prawa budowlanego, ze względu na to, iż odpadły przyczyny zawieszenia - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w toku postępowania wszczętego z urzędu w kierunku likwidacji samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestorów do przedłożenia bądź zaświadczenia organu gminy o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku braku planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w terminie do 31 maja 2008 r. Pełnomocnik inwestorów wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek ten został uwzględniony z oznaczeniem terminu zawieszenia do dnia 15 marca 2009 r. Jak ustalono, inwestorzy wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, jednakże wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania wobec nie uzupełnienia jego braków formalnych przez wnioskodawcę. Z tej przyczyny orzeczono o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 (2 kpa.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia ze względu na naruszenie art. 97 (2 kpa, gdyż w ocenie skarżącej strony jedynie zakończenie postępowania w sprawie warunków zabudowy mogło być podstawą podjęcia zawieszonego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna.
Sąd stwierdził, że organ prowadzący postępowanie z art. 48 Prawa budowlanego powinien umożliwić inwestorowi wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, co uczynił zawieszając postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej. Skoro jednak niesporne jest w sprawie, iż inwestor nie uzupełnił na żądanie braków wniosku jak też nie podjął żadnych działań w wyniku pozostawienia przez właściwy organ jego wniosku w sprawie uzyskania warunków zabudowy bez rozpoznania a jedynie twierdzi, że nie jest to zakończenie sprawy w rozumieniu art. 97 kpa, co potwierdziło oświadczenie strony złożone na rozprawie przed Sądem I instancji, to zaskarżone orzeczenie o podjęciu zawieszonego postępowania jest prawidłowe. Sprawa o warunki zabudowy jest bowiem formalnie załatwiona i zakończona niezależnie od sporów doktrynalnych dotyczących prawidłowej formy "pozostawienia bez rozpoznania" /art. 64 (1 i (2 kpa/.
Sąd podkreślił przy tym, że prawo do legalizacji samowolnie zrealizowanej inwestycji jest jedynie uprawnieniem inwestora a nie jego obowiązkiem i może on na każdym etapie postępowania legalizacyjnego z niego zrezygnować np. nie występując o zaświadczenie czy decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie dostarczając organowi nadzoru budowlanego wymienionych dokumentów, nie wpłacając opłaty legalizacyjnej, a wreszcie rozbierając samowolnie wzniesiony obiekt. Ustalenie, że wniosek w sprawie warunków zabudowy pozostawiono bez rozpoznania obligowało organ do podjęcia zawieszonego postępowania na podstawie art. 97 (2 kpa, bowiem przyczyną zawieszenia było uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. D. zarzucając naruszenie art. 97 (2 kpa zajmując stanowisko, iż upływ czasu, na jaki zawieszono postępowanie nie może być przyczyną podjęcia zawieszonego postępowania. Zażądano od skarżącej do wniosku o warunki zabudowy opłaty skarbowej, jako uzupełnienia braków formalnych, co nie jest zgodne z prawem a zatem wniosek ten nie może być uznany za skutecznie pozostawiony bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W podstawach skargi kasacyjnej podnosi się jeden tylko zarzut, to jest naruszenia art. 97 (2 kpa w sytuacji, gdy podjęto zawieszone postępowanie a takie orzeczenie nie powinno było zapaść, gdyż nie odpadła według skarżącej przyczyna, dla której postępowanie było zawieszone.
Ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej nie sposób się zgodzić.
W sprawie nie jest sporne, iż zawieszenie postępowania administracyjnego było spowodowane tym, aby stronie skarżącej umożliwić uzyskanie orzeczenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie jest też kwestionowane, że wprawdzie inwestor wystąpił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, jednakże na żądanie organu nie uzupełnił braków wniosku co doprowadziło do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Taki stan faktyczny spełnia wymogi do orzeczenia o podjęciu zawieszonego postępowania, bowiem odpadła przyczyna zawieszenia, jak to słusznie przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności, takie jak bezpodstawność żądania przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uzupełnienia wniosku inwestora a następnie bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro ani w skardze do Sądu I instancji, ani też w skardze kasacyjnej nie twierdzi się, że na te "nieprawidłowości" w działaniu organu skarżąca zareagowała w odpowiedni sposób /wnosząc zażalenie na nierozstrzygnięcie sprawy do organu wyższego stopnia, a następnie skargę na bezczynność do sądu administracyjnego/.
Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strona wnosząca skargę kasacyjną pomimo prawidłowego powiadomienia nie stawiła się, tym samym jednoznacznie potwierdzając brak reakcji na niewłaściwe działanie organu w kwestii ustalenia warunków zabudowy a w efekcie godząc się z tym, że decyzji w tym przedmiocie nie uzyska. Nie może być więc żadnych wątpliwości, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji odnoszące się do stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonego postanowienia było prawidłowe.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.