Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11.10.2004 r. sygn. akt V SA/Wa 1526/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...].04.2004 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...].02.2004 r. nr [...]. Decyzja ta wydana została w trybie art. 154 k.p.a. i odmawiała uchylenia decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych: z dnia [...].05.1993 r. nr [...] o pozbawieniu S. S. uprawnień kombatanckich, z dnia [...].05.1998 r. nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...].09.1999 r. nr [...] o odmowie przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz z dnia [...].12.2002 r. nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...].03.2003 r. nr [...] o odmowie uchylenia w trybie art. 154 k.p.a. decyzji z dnia [...].05.1993 r., [...].05.1998 r. i [...].09.1999 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd podkreślił, iż postępowanie w trybie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, ale weryfikacja decyzji ostatecznej pod kątem dwóch przesłanek - interesu społecznego lub słusznego interesu strony, jednakże uwzględnienie ich nie może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia sprzecznego z przepisami.
Mające w sprawie zastosowanie przepisy art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) są jasne i jednoznaczne i w razie zaistnienia wskazanych w nich przesłanek nie dają możliwości działania w trybie uznania administracyjnego, gdyż zgodnie z nimi pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które w latach 1944 – 1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa, Służb Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich, związanych ze stosowaniem represji wobec osób podejrzanych lub skazanych za działalność podjętą na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej – wyjaśniał dalej Sąd. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że S. S. we wskazanym okresie pełnił służbę w organach Bezpieczeństwa Publicznego w K. oraz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i fakt ten, niezależnie od wcześniejszej działalności we francuskim Ruchu Oporu, powodował konieczność pozbawienia uprawnień i wobec tego organ prawidłowo uznał, iż nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 154 k.p.a. - stwierdził Wojewódzki Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł S. S., reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w szczególności art. 7 i art. 154 k.p.a. przez przyjęcie, że słuszny interes skarżącego nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o pozbawieniu uprawnień kombatanckich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", statuuje zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zatem poruszania się tego Sądu tylko w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej S. S. zarzucono wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 7 i art. 154 k.p.a. Nie wskazanie o jakie przepisy prawa materialnego chodzi, gdyż z sformułowania "w szczególności" należy wnioskować, że jeszcze o inne aniżeli przytoczone powoduje, iż Naczelny Sąd może się ograniczyć tylko do podanych przepisów, bowiem związanie granicami skargi nie pozwala Sądowi na jakiekolwiek jej uzupełnianie, czy domyślanie się o jakie przepisy chodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny mógł tylko rozpoznać skargę w ramach postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 i art. 154 k.p.a.
Kodeks postępowania administracyjnego nie jest aktem prawa materialnego, ale procesowego i przytoczenie art. 7 k.p.a. i art. 154 k.p.a., jako przepisów prawa materialnego, czyni już z tego powodu zarzut skargi kasacyjnej całkowicie chybionym. Nadto na podkreślenie zasługuje i to, że wojewódzkie sądy administracyjne w swoim postępowaniu nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ale w jego świetle oceniają prowadzenie postępowania przez organy.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd oceniał rozstrzygnięcie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w świetle art. 154 k.p.a., pod kątem czy ustanowione w nim przesłanki pozwalały na uwzględnienie wniosku S. S. w zetknięciu z przepisami materialnymi, stanowiącymi podstawę decyzji, których uchylenia domagał się S. S. Ocenie Sądu nie można zarzucić błędu, bowiem ani interes społeczny, ani słuszny interes strony nie mogą prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem, jak to Wojewódzki Sąd podkreślił, a zgodzić należy się z tym, że organ nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku S. S. w świetle ustawy art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego i akt sprawy.
Wobec powyższego skargę kasacyjną należało oddalić, na podstawie art. 184 ppsa, jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw.